Dag buurman!

Dag buurman!

Dag buurman, buurvrouw. Ik kom toch niet ongelegen? U moet weten, nou ja. Ik uhh. Laat ik u beiden eerst welkom heten in onze straat. Mijn vrouw en ik, begrijpt u. Wij wonen hier al vele jaren met veel plezier.

We knikken beiden.

Kijk, het zit namelijk zo. Mijn vrouw. De vorige buren, Tilly en Wim. Wij hebben altijd prettig naast elkaar gewoond.

De man haalt adem, wij kijken hem beiden aan.

U moet mij niet verkeerd begrijpen. Maar snapt u. Mijn vrouw he. Zij heeft ernstig last van haar luchtwegen. Het is een grote zorg voor mij en ook Tilly en Wim deelden die zorg. En nu zagen wij onlangs. Ik denk ook aan het brandgevaar he.

We wachten op zijn conclusie.

Vooral met Wim had ik een fijn contact. Zo eens in de maand troffen we elkaar, bij toeval, hier aan de voorzijde van de woningen. Ik moet u zeggen dat wij erg genieten van onze woning. We zijn destijds verliefd geworden op het karakteristieke uiterlijk en de bijzonder prettige indeling. Wim vond dat ook.

We begrijpen hem en vergeten instemmend te knikken.

De tuin is heerlijk. Hij bied veel privacy. U zult merken dat u van ons geen merkbare last zal hebben. De kinderen komen alleen met verjaardagen en die van mijn vrouw en mij vallen beide in de winter. We vieren het al jaren samen en eigenlijk komt er niemand meer. U moet weten mijn vrouw he… Alleen Tilly en Wim zijn ons nooit vergeten.

Eigenlijk zouden we nu zuchten. Dat doen we niet.

Maar zoals u begrijpt. We zagen u beiden roken in de tuin. Meerdere malen zelfs. Dat levert mijn vrouw veel last. De rook verdraagt ze niet. Het is voor haar echt een grote last. Ik weet zeker dat u hier, net als wij, met veel plezier zult wonen. Maar ik wil u toch met klem vragen. Begrijpt u?

We glimlachen. Natuurlijk buurman. U bent welkom. Er is altijd wel een sigaret of twee, drie over in een pakje. U loopt maar voorbij.

De man glimlacht. Geeft een hand. Dankt ons voor het begrip. Hij keert om. Weg van Tilly en Wim, terug naar zijn vrouw. Alles weer goed, niets veranderd.

Duval verhuist van anti-kraak naar regulier. Van lekker lui en los naar poep-sjiek. Naar een wijkje waar het groen tussen de tegels al bespoten is voor het op kan komen. Schuttingen van één meter tachtig de grens tussen kavels aangeven. En ieder rustig verder leeft en we angstig zijn of ons geluid dat van de buren raakt. Want de mensen wonen daar rustig en fijn.

Zo willen wij ook… Rustig en fijn. Gedonder opgelost. Weer volop tijd om te schrijven, mooie dingen te doen en zorgeloos verder te leven. Komen er ooit nieuwe buren, zijn we bang dat plots alles anders. Dan weet ik zeker dat er wel een buurman is die vraagt, zorgt, zoals het hier altijd is, altijd was en de mensen een beetje bang vrolijk en tevreden verder leven.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Buren, Duval, Persoonlijk, Samen leven, Samenwonen, Uncategorized, Verhuizen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s