De verschijning van Maria

Iedereen die ooit acteerde een waarzegster te zijn herkent het. De verbaasde blik bij het slachtoffer die volledig trapt in je acteertalent. Niet eens omdat je zo gekleed bent als mag worden verwacht, het decor stijlvol is en de man of vrouw tegenover je volledig opgaat in de rol die is toebedeeld. Je zegt algemeenheden, dingen die zeker altijd kloppen. Het publiek herkent zich zelfs in jullie scene en de mythe dat waarzegster altijd wel iets van waarheid vertellen is steviger.

Ik liep gisteren door de poortjes van de metro. Pakte gedachteloos een sigaret en zag de vrouw wel maar bood haar geen aandacht. Ze riep me bij het voorbijgaan en vroeg of ik er één over had. Rokers hebben altijd vuur voor andere rokers en die ene sigaret is beter als hij gedeeld wordt dan als laatste opgerookt. We zijn als motorrijders: groeten elkaar net nog niet maar begrijpen elkaar wel. De niet-rokers zijn de onwetenden. Niet dat ze ongelijk hebben in hun strijd alle rokers zo snel mogelijk te laten stoppen. Ze begrijpen gewoon de kracht niet van het delen, de kans op een gesprek of het simpele ‘dankjewel’.

Toen ik wegliep riep ze mij na. ‘U heeft verdriet’. Ik knikte, liep nog door maar stopte toen ze me vroeg te komen. ‘U heeft verdriet, maar bent iemand die veel liefde heeft te geven. U bent een mooie man, het komt goed. De vrouw of man waar u op wacht komt en your wish will be your command. When you find your self in times of trouble, mother Mary comes to you.’ Het vloeiend overgaan van Nederlands naar Engels en weer terug herkende ik wel. Ik doe het zelf ook weleens, niet eens bewust. Blijkbaar is een andere taal net even makkelijker om dingen te verwoorden. Ik bedankte haar, draaide om en ging verder met mijn beklimming van de trap.

Natuurlijk is de vrouw knettergek en wilde ze me alleen bedanken voor een sigaret. Ze riep me nog eens. Ik zwaaide en liep door. Later bedacht ik me dat ze misschien niet eens vuur had en dat wilde vragen. Eigenlijk was ik te bang voor een lang gesprek. Meer duiding van zorgen en onmogelijkheden die zich lijken te verstrikken om mijn leven. Een heldere geest, een rationeel woord. Het is altijd handig. Maar ik vond mij als man tegenover een vrouw. Een oudere vrouw met een tas, ergens bij een metrostation waarschijnlijk wachtend op de man met de sigaret.

Het zijn mooie dagen zo na de kerst. Moe, volgevreten en een halve vakantie verdaan. Even bijkomen, een berg plannen en er eigenlijk nog niet aan toegekomen. Ja het bezoek, de omhelzing van vrienden, de glimlach van die allerliefste vriendin. Ouders die blij cadeaus delen en belangstellend kijken wat je dit jaar hebt uitgekozen. Gewoon, omdat ze zelf ook niet meer precies weten wat ze voor je moeten kopen. Het gaat om de gezelligheid. Want dat Christus exact in de nacht van 24 op 25 december is geboren. Daar twijfelen we niet aan, dat geloven we simpelweg niet meer. Het gaat om de gezelligheid. Dat houd ik de kinderen voor nadat we gegrapt hebben over de cadeauophaaldag.

De eerste kerstdag collecteerden ze maar liefst drie keer, de tweede was er nog een ronde. Dan voel je je rijk als je steeds weer het papier mag verscheuren en iets ziet wat je ook wel wilt, maar toch de waarde taxeert en in gedachte rekende op net iets meer. Op momenten in het jaar gezamenlijk gedenken zorgt voor een band. Tradities smeden mensen samen. Het maakt ellende draagbaar. In de kring is er ruimte voor iedereen om te praten. Over verdriet, gemis, het uitspreken van je ellende. Net zoals de act van de waarzegster een bekende situatie is, zo kent ieder ook het moment dat samen zijn het delen van zorgen is. Vaak haal je in gedachte opgelucht adem dat het bij jou dit keer zo erg niet is.

Een ieder vlucht in zijn of haar eigen beelden die houvast geven. Het leggen van kaarten, de aanbidding van een heilige, de duim over de buik van Boeddha of het gebed wat voor het eten gedragen wordt uitgesproken door de oudste aan tafel. Sommigen zien in hun uiterste wanhoop Maria. De verschijning van een vrouw met een zacht en liefdevol gezicht die je warm laat worden van binnen. De last lijkt van je schouders weg te vloeien en even, heel even is alles goed. Dan moet jij verder of gaat Maria weer en sta je er alleen voor. Gesterkt door de ervaring weet je zeker dat het goed komt. Was het echt, is het waar? Ik durf er geen uitspraak over te doen.

Ruim een jaar geleden was mijn ellende groter. Anders, heftig en erg samenhangend met het moment. Ik liep niet tegen de muren op maar liep in gedachten de zeven passen die de kamer lang is. De kamer is langer maar meubels beperken mijn doorgang. Ik hoorde het zingen van een kind. Hoe sterk is dat geluid als je kinderen mist? Het snijdt, grijpt je vast in het binnenste van je lijf en trekt zich samen met dezelfde kracht waarmee een kind vasthoudt als het verdriet heeft. Als er een God bestaat dan was hij er op dat moment. Het was zomer, warm, de ramen open en het meisje gebruikte het openstaande raam als haar balkon van een groot paleis. Haar mooie klanken stroomde over het plein voor haar paleis en ik filmde het.

Het was bewijs. Onomstotelijk bewijs dat ik niet gek was. Het echt gebeurde. Op dat moment al ervaarde ik het als bijzonder. Toen de mensen terugkwamen die mij liefdevol onderdak hadden gegeven bevestigde ze mij heel zeker dat ze haar nog nooit gehoord hadden. Het was zelfs nog nooit gebeurt en samen keken we naar het filmpje van slechte kwaliteit waarop duidelijk een meisje hoorbaar was die met heel haar hart zong en duidelijk een boodschap had. Ik moest vandaag aan haar denken. Vraag me niet hoe het zit en waarom dingen gebeuren. Ik zou kunnen stoppen met roken. Had ik het eerder gedaan dan was heel die malle situatie van gisteren niet voorgekomen. Maar ik liep daar, het moest en de vrouw vertelde mij wat ze zeggen wilde.

De dingen grijpen ineen. Dat geeft ze meer kracht. Zoals samen gedenken een band geeft levert herkenning van zelfde situaties ook begrip voor dingen die we eigenlijk niet kunnen bevatten. Dat er een God is weet ik zeker. Het is niet de mijne, het is de onze. Dat hij je helpt weet ik ook zeker. Niet door je brood te smeren of je salaris met een kleine tien procent aan te vullen. Nee, mijn God is vooral een richtinggever. Het steuntje in de rug. De man die op momenten in je leven voorbij komt en richting wijst. Je mag zelf kiezen, hebt misschien allang gekozen. Dan komt hij langs voor de bevestiging van goed. De bevestiging van slecht heb ik nooit ervaren of het moet wroeging zijn.

Gisteren was ze er. Gisterenavond vroeg ik mij af waar ze zou slapen. Nee, niet hier. Zoeken zou zorgen dat ik haar niet zou vinden. Zelfs als ze iedere dag daar was dan kwam ik er te weinig om haar weer te zien. Zo gaan die dingen. Ik zou wat meer zekerheid willen met die dingen als het om een aantrekkelijke vrouw gaat. Maar bij de oudere sigarettenvragendevrouw vind ik het goed zo. Het raakt, komt te dichtbij. Wat ze zei was waar. Zelfs het liedje kende ik. Maar ik ging niet fluitend verder. Natuurlijk is er verdriet. Maar noem mij één veertigplusser die bij de vraag of er verdriet is niet knikt. Zo rationeel ben ik wel en rationeel was ik vroeger nog veel erger.

Maar langzaam leer ik luisteren. Volledig teruggeworpen worden op jezelf en zien dat je de dingen eigenlijk niet alleen kan is één. Vragen om hulp en ervaren dat er mensen zijn die je helpen is een rare hoor. Ik schreef toch over de overtreffende trap van rationeel. Jong en succesvol! Zeker weten en altijd vastberaden de uitgezette koers houden. Tot ze aan je poten zagen en bij het omdonderen niet eens applaudisseren voor hun eigen succes. Nee, ze halen de bijlen al door de lucht om van het geheel stukken te maken. Dan lig je en ben je blij met de mensen die niet vragen maar je steunen zonder voorwaarden. Pas dan leer je luisteren.

Wat de vrouw zei begreep ik. Niet alles klopte direct. Waarschijnlijk heb ik de richting al gemaakt. Ligt er een keuze en moest de bevestiging. Of de vrouw sprak vanuit wanhoop of door een hoger wezen ingegeven? Ze was vriendelijk, had een sigaret en ik hoop dat het geven van de woorden aan een wildvreemde voorbijganger haar ook goed hebben gedaan. Het had een lang gesprek kunnen worden over levens, onze zorgen en het delen van leuke dingen. Dat werd het niet. Ik moest door. Maar de kracht van haar boodschap is aangekomen. Zo erg dat ik diep in de nacht schrijf over mijn ervaring op de dag die achter ons ligt. ‘Alles komt goed’ zei ze. Dat is fijn. Nu nog één sigaret en dan naar bed.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s