Een groot spektakel!

Een groot spektakel!

Duval Bostheater

Dames en heren vandaag presenteer ik u één groots spektakel! Het spektakel speelt zich af in mijn bed. Zouden we het op het toneel afspelen dan wil ik een groot bed. Ik weet niet hoe ik dat uiteindelijk verwacht. Wordt het een bed van tien personen breed? Of toch die waar de reus in stapt? Met welke kleur wordt het verlicht? Zouden de kleuren van het dekbed dezelfde zijn als bij jou? De kleuren van deze week omdat die van vorige week nog in de was.

Samen in bed met een publiek erbij van duizend man is niet wat ik nu verwacht. Maar bij een groot spektakel ontbreekt het publiek niet. De mensen die kijken, luisteren, zich laten beïnvloeden, zonder oordeel kijken of juist een duidelijke mening vormen. Het mooiste is het gesprek achteraf. Misschien een kleine discussie, zeker iemand die vertelt over meer. Over kunsten. Van theater naar schilderijen. Alles is mooi als je onbevangen durft te kijken.

Mijn spektakel gaat niet over seks. Dat is iets wat je als dertiger achter je kan laten. De ontdekkingsreis geleefd. Kinderen gebaard en de dag zo druk dat er moe ingeslapen wordt omdat de wekker weer vroeg gaat. Mijn spektakel gaat over poëzie. De woorden. Mijn lieve woorden voor haar door haar verwoord in een mooi gedicht. Kwetsbare woorden op rijm en dan nog op een stukje papier is prachtig om te ervaren. Ik schreef haar terug.

Korte woorden. Met enige schroom herlezen. De man, hoekig, nors, een beetje dwars en dan dichtend. Worstelend met woorden, passie opschrijven is een opgave. Herlezen een confrontatie. Ben ik die man? Is dat wat mijn hart laat schrijven terwijl ratio zegt dat ik toch vooral sterk, hoekig en op en top man moet wezen? Weten hoe de dingen gaan terwijl mijn derde worsteling met de woorden vooral een poging was mijn twijfel vorm te geven.

Ik hield van haar! Maar hoe konden we ooit samen? Ooit samen beleven wat de woorden die nog zouden komen gaan beschrijven. Blijft de passie als er iedere avond een afwas moet worden gedaan? Zij de rommel even prima vindt en jij een strak georganiseerd huis verwacht. Toen kon ik onmogelijk denken aan de tijd dat ik zou vinden dat de rommel voldoende en de organisatie op het werk kon blijven en juist thuis even niet mocht.

Het schrijven werd een worsteling. Een prettige waar ik mij met heel mijn zijn aan over kon geven. De korte woorden werden al snel langere zinnen. Korte verhalen kwamen, aangespoord door haar verlangen te lezen. Kleine complimentjes van haar deden mij schrijven. ‘Doe nog een keer’ voldoende om mij nachtenlang te laten schrijven. Het was het vuur dat niet meer te doven was. Het moest, ze had mij aangespoord dat te doen wat mij blijkbaar het beste paste.

Was zij het aan wie ik nu mijn berichten richt, was het een ander, waren het anderen? Ik zucht en weet het niet. Ratio vertelt van wel. Maar alles begint op een begin en wat goed is heeft geen einde. Genieten voldoende zonder duidelijk aan te wijzen hoe en wat en waarom. Achteroverleunen op het strand belangrijker dan de beschrijving van de file er naartoe. Dat ik schrijf is zeker en zij vertelt mij dat er meer moet. Poëzie op papier, een boekje misschien maar toch zeker publiceren.

Waar in de oudheid brieven over en weer gingen kan niemand nu nog de vrijheid van internet begrijpen. Boos, verliefd, gekrenkt, stapelgek, allemaal hebben wij wel ergens een podium om te publiceren. Toch zie ik iedere keer als ik post een paard. De man met de tas vol papieren en één van die brieven is van mij. Het paard snelt zich voort door de nacht om de andere dag, op de vroege ochtend, mijn schrijven bij haar, bij u, te bezorgen. Ik beloofde u immers een groot spektakel en op dit moment bent u deel van mijn schrijven.

Het gespannen openen van de enveloppe. Nee, er is geen zegel meer om te verbreken. De briefopener als een scherp mes deelt het blad in delen. Verkeerd gevouwen en de stukken op tafel samen gelegd. Gehaast en verlangend lezen, herlezen. Glimlachen, de hand door het haar, hoofdschuddend, even weglopen, die ene passage herlezen. Al weten wat je terug gaat schrijven, of in deze moderne tijd, als reactie zal reactie posten. Is het mijn neus die te groot is, of mijn buik veel te zwaar of het haar wat nooit zo zit als bij al die mooie mannen?

Waarom niet naar buiten. Op een podium en met luide stem lezen. Omdat iedereen wil weten over de passie. De kracht van een platonische relatie. Dat het verlangen zoveel sterker is als het bezit. Mijn argument om rond te kijken, al die meiden te zien en niet verbaasd te zijn van mijn staren naar een oudere vrouw. Ouder als de dertig voorbij en zeker weten dat ze het vieren van de liefde niet heeft afgewezen. Fantaseren dat er mannen zijn bij haar. Mannen waarvan het haar wel goed zit en die neus zo veel langer is dan die ene die geheel past bij de perfecte contouren van zijn gezicht.

Laat mij dan maar verborgen achter mijn scherm schrijven. Beschermt door een ruiter te paard. Een drager van het zwaard dat mij zal beschermen en in volle vrijheid laat schrijven. Omdat ik niet weet hoe mooi je bent, hoe je verlangt naar iemand dichtbij die al die woorden spreekt die mijn hart en haar vuur mij laten schrijven. Ik weet dat je verlangt, jij kijkt toch ook, zonder zeker te weten of die ander eigenlijk naar jou verlangt? Zou je het uitspreken dan komt ratio, het zuchten. Al denk ik zeker dat het had gekund.

Veertien jaar terug, jij in mijn armen. Liefde voldoende om samen te leven. Mijn bed, ons bed, de plek om avonturen te beleven. Een schrijven op het kussen van je bed als jij die nacht niet bij mij bent en ik één, één lange nacht, alleen zal blijven. Ik ben jouw Cyrano. Daarom kan ik u een groot spektakel beloven. Met een bed op het podium, of de muren van mijn huis. Bouw desnoods alleen de facade van het jouwe. Laat mij eronder staan en de liefelijke woorden roepen. De spanning of je op het balkon zal verschijnen voldoende om mijn woorden te doen stokken.

De kans dat iemand langs loopt en zal roepen dat een man met dit uiterlijk nooit de liefde kan beleven. Nooit de ware zal zijn voor een samen leven met jou, deze mooie vrouw. De belemmering door de anderen. Zo zingt de acteur straks op het podium over de last als je kiest voor schrijven. De mensen die je inspanning vooraf financieren. Die voorzichtig zeggen wat je zou moeten schrijven, het eisen en je dan meer betalen. Of net iets minder terwijl je al lange tijd verlangt naar geld, ook een schrijver moet immers leven.

Hier in het grote bed ben ik nog even gebleven. De woorden zijn gekomen. Ik zou het je niet moeten vertellen, niet verklappen. Maar je verlangt, je vraagt, wilt het weten wat er straks wordt geschreven. Dat is niet waar, ik wil het je gewoon vertellen, juist nu, nu voor het schrijven. En als het is geschreven zal ik het je voorlezen. Aandachtig, af en toe een komma of een d aanvullen met een t. Het hoeft nog niet bewerkt voor het theater. Maar als, maak dan een groot spektakel. Met een bed waar er wel tien in passen.

Maak dan een grap over mijn neus dat hij groot zal zijn en wel even zal blijven. Dan past het bed van de reus. We zullen de liefde beleven. Veertigers al en nooit vergeten hoe je de passie hoort te vieren. Omdat we schrijven, kleine woorden op papier. Jij voor mij, ik voor jou en zo veel meer. Sonates, preludes en verhalen. Alles kan en er hoeft geen beperking zolang het hart schrijft en het brein alleen maar nodig is om de woorden te maken. Dan… kan er op een warme zomeravond theater worden gemaakt. Met mensen die eten en de vele vliegen verdragen.

Dan kan drank en muziek en nog even niet slapen. De zomer een heerlijke is, de vrouw naast mij vooral lekker en het meisje daar, iemand waar mijn ogen even bij blijven rusten. Voor haar zou ik wel schrijven en voor jou en die vrouw hier recht achter. Zelfs voor de man, omdat ik hem mijn woorden zou willen geven zodat hij zijn grote liefde vertellen kan ‘ik hou van jou’. Daarna volgt het einde, altijd tragisch. Hij sterft in haar armen en zij verliest de liefde keer op keer. Omdat schrijvers niet anders kunnen dan blijven schrijven en na het einde, komt er een nieuwe, keer op keer.

Deze zomer in het Amsterdamse Bos: Het Bostheater! Ik kan het u van harte aanbevelen, het is voorwaar één groots spektakel!

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s