Vanavond uit?

Vanavond uit?

Vanavond schrijven we ons leven uit. Pen en papier en dan rekenen we samen hoe ver we komen. Ik keer een sok en zij vindt nog iets in een oude schoen. We verkopen ook nog een grote doos met rotzooi, maar dat is extra. De maanden zijn ingedeeld in duur en niet zo duur en als we zuinig zijn komen we verder. Aan het einde van de streep willen we drieduizend overhouden.

Drie of vierduizend. Voldoende voor een scheidingsmakelaar, een man die helpt en het einde volbrengt. Dan starten we opnieuw, gaan we verder. Nieuwe wegen, andere paden en toch samen. Ik kom nooit meer van haar af. Ik krijg ineens een visioen van een leraar Wiskunde die mij nog weleens tijdens een boze droom lastig valt. Zo wordt zij ook: als Frans, Wiskunde, Economie of de naarling die een leuk en gemakkelijk vak met desinteresse kon verpesten.

Desinteresse, daar gaat het om. Niet meer leuk zijn bij elkaar, het niet meer leuk vinden bij de ander. Een bezoek als een verplichte gang. Onbegrijpelijk dat je straks toch weer in hetzelfde bed stapt. Omdat je niet toe wilt geven. De ander geen strobreed in de weg, maar ook geen millimeter ruimte. Daarom schrijven we vanavond het einde op. De dag waarop zij weg moet zijn.

Weg, een andere plek, ruimte voor de kinderen en haar grote bek. Niet dat ze haar stem verheft, maar ze zegt soms dingen die ze niet waar kan maken. Daar ben ik over gestruikeld en de grote zak vol arrogantie en zelfvoldoening drukte zwaar op mijn rug en ik kwam bijna niet meer overeind. Ze heeft me geholpen en ik heb dankjewel gemompeld. Vanaf dat moment werkten wij samen.

Samenwerking vraagt een open manier van communiceren. Dat doen wij niet. Wij zwijgen in overeenstemming. Bloemkool of friet is hier een discussie, duizend euro niet. Daar zijn we mis op gegaan. Dagen zeuren over het eten van overmorgen of welke pot past nu wel in het raam? De vraag of je een jas aan moet of sandalen. Maar over geld spreken we niet. Als miljonairs leven terwijl je weet dat de bankrekening het einde ziet.

Zo kan het niet verder en ik vind dat zij moet gaan. Ik ben immers man en ik wil niet de illusie wekken dat ik er met een ander vandoor ben gegaan. Dan is het gemakkelijk. Er is dan een lief die je troost, voor je kookt en ’s nachts samen met je geniet. Gewoon mogen glimlachen is er komend jaar niet bij. Zelfs al schrijven we ons leven uit en beginnen we een nieuw begin dan nog moet je lijden. Pijn hoort bij het einde en ondanks de zomer verdiep ik mij in de Mattheuspassion.

Gebukt zal ik door de straten gaan maar binnen zullen we lachen. Het leven als een feest, een groot avontuur, genieten en leven met een gulle glimlach. Ik ben er klaar voor. Mijn rode jack hang ik aan de wilgen, de blauwe broek blijft. Nooit meer als een vijftiger door het leven maar gewoon rondrijden met een moordwijf. Of dat moordwijf nu tien jaar ouder of tien jaar jonger is dat maakt mij niet uit als de mensen maar zien dat we stralen.

Stralen doen we nog niet. Zelfs de mooiste bloemen zien er in ons huis wat somber uit. Het lukt me ook niet om te lachen en geloof me dat hebben we geprobeerd. Individueel en gezamenlijk. We zijn in het sjiekste hotel koffie wezen drinken, we hebben het herhaald in een warenhuis. De stilte was niet stil genoeg om onze ondragelijke levens met elkaar te bespreken. Noemt één dat de situatie verbeterd dan gaat de ander er vol tegenaan. Omschrijft een tragiek die op een mooi toneel zou kunnen worden bedreven. Zo worstelden wij voort.

De worsteling duurt nog even. Ik ben er nog niet uit hoe ik haar vertel dat ik niet weg zal gaan. Er is geen nieuwe lief er zal ook niemand voor de deur staan. Maar gut ga jij zodat ik nog even kan blijven. Dan neem jij de foto’s mee en de spullen van het aanrecht. Verhuur ik jou de auto en breien we dat recht met de hypotheek. Die kan ik nooit betalen, maar dan geef jij mij vast respijt. We zijn dit samen begonnen en nu we de eindafrekening opmaken kies ik niet voor het verlies.

Bijna tijd. De keukentafel is leeg. Er ligt een schrijfblok waarop we het eerder probeerden. Eerst maakten we er ons budget mee voor de inrichting, daarna schetsten we er de kinderkamer. De uitbreiding van de woning was maar beperkt haalbaar en toen we onze eerste splinternieuwe auto kochten hebben we de berekening op dat schrijfblok gedaan. Nu gaan we door en berekenen het einde. Toen niet bedacht wat ik vanavond heb gedaan. Vanavond is het schrijfblok uit.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Vanavond uit?

  1. Noa zegt:

    Wat prachtig,ben jij gauw 80 en kan je t nog,of ist een sof?
    Je raakt mij mateloos diep van binnen,ik weet niet waar ik met dempen mot beginnen.

  2. Noa zegt:

    Ik praat dolgraag,de tekst slaat ook niet op mij,he.
    Waarom gaat het verdomme nooit eens over mij bij jou,wijvendief.??

  3. Noa zegt:

    Morgen is zij echt jarigggggg!!!Hoera!!!
    Hieperdepiep.

    Dat geld ook altijd!
    We hebben deze week wat afgeluld over dat rottige geld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s