Over zaaltjes

Ooit zat ik in een zaaltje. De koster schenkt er te dure koffie. Het zijn anderen dan eigen en verdienen mag. De laatste rijen blijven leeg vanavond. Voor in de klas zitten de besten. Notarisklerken, pennenlikkers, mensen die altijd buigen en het keer op keer beter weten. Ze hebben een vraag bedacht, dringen voor en moeten op een ongepast moment naar het toilet.

In het midden van het pad, die de zaal in twee helften deelt, staat de beamer bovenop een tafel die nog gebruikt is voor een diaprojector. Het beeld is niet geweldig en er wordt met fraai klinkende fotografietermen geklaagd. Het is duidelijk dat we hier een zaal vol amateurs hebben. Mensen die spullen kopen en verhalen vertellen maar geen goede foto kunnen maken.

Het is een hechte club van mensen die elkaar steunen, bemoedigend toespreken en blijven roepen over die ene foto die zo bijzonder was. Vriendschap heet dat. Ik zit aan de linkerkant van de zaal. Bewust, een statement moet je maken. Daarom ook in het midden. Er schuift een vriendin bij mij aan. Als ik haar foto’s zie ben ik altijd mild en probeer op zoek te gaan naar het positieve. Zij begrijpt dat ik zwijg als ik het niets vind. Intelligentie wordt altijd gewaardeerd.

De man die gaat staan, dezelfde naam noemt als door de beamer wordt geprojecteerd, is een bijzondere man. Er komen op onze avonden alleen bijzondere mensen anders waren wij wel thuis gebleven. Met passie vertelt hij over zijn werk wat eigenlijk een hobby is gebleven. Men vliegt hem rechtstreeks naar de hel. Daar vlucht hij van huis naar huis. Geen nacht hetzelfde bed, geen plek om zich aan te hechten, geen kans om opgemerkt, gesnapt en uitgewisseld te worden voor veel geld.

Hij geniet van de vlucht, de zorgvuldigheid van de mensen om hem heen en wij kunnen het ons voorstellen. De vlucht naar Malaga, de reis naar Salou, de hostess die ingreep toen het fout kon. Het ging niet fout maar we moesten klagen. We zijn immers kantoorklerk, muggenzifters, mensen die het altijd beter weten en daarom wisten we toen ook zeker dat het anders kon. Het stond zo in de folder die we nu allemaal kwijt zijn. Ook nog foto’s gemaakt trouwens op die vakantie, hele mooie, zou ik nog eens op moeten zoeken.

Als de foto’s komen gruwelt al snel een vrouw ver vooraan. Het is allemaal zwart/wit en ze houdt zo van kleur. Dat lukt niet met rolfilm. Vol verbazing hoort ze dat de man met een tas vol oude camera’s op pad gaat. Een handje rolfilms, een telefoon en een fluisterend ‘op goed geluk’. Zo maakt hij de mooiste foto’s 1/30 f/5.6, meer hoeft hij niet te zeggen. De helft van de zaal is hij kwijt. Techniek is nooit de sterkste kant maar hij zegt niets over compositie. Beeld na beeld toont wat hij kan. In afgrijselijke situaties blijft hij meester over het beeld. Perfect na perfect, het is smullen.

Zijn verhalen vertellen over een onvoorstelbaar leven. Er komt een foto terug en hij vraagt of wij goed hebben gekeken. Er hangt een man aan een lantaarnpaal. Een waarschuwing voor anderen. Er wordt iemand onpasselijk. Samen met zijn vrouw gaan ze weg. Twee legen plekken rechtsvoor en het is een schande. Iemand fluistert in de rij achter mij dat ze veel meer heeft met bloempjes en dat de vorige spreker over portretten van zakenmensen veel aansprekender was. Ik draai mijn hoofd maar slik het woord ‘saaie mensen’ in. Intelligentie he.

We horen zijn verslag van vechtende partijen. We begrijpen de waanzin maar willen het niet weten. De gemiddelde leeftijd is hoog en ik schat ze allemaal bijna vut-gerechtigd. Dan heb je fouten gemaakt als je weet dat twee, drie, vierduizend kilometer verderop mensen zo leven. Leven gaat om keuzes en al die mensen hier op een rij kiezen voor jij. Niet jou, maar henzelf. Ik als eerste, tweede en derde. Zo veel keer gaan ze ook op vakantie en dat hebben ze nodig ook. Het leven is zwaar en de luxe overdadig. Daarom ook een koekje bij de koffie. Luxe mag gedeeld worden, armoede niet.

De man is heel bijzonder hoor ik in de pauze om mij heen. De eerste helft was oorlog. Niet CNN of het beeld loze bombarderen van Libische militairen. Dit was rauw, dichtbij, niks teletoeter en mooie meiden bespioneren. Dit was tussen de mannen staan en vluchten als het gevaarlijk was. Drie, vier dagen een hel op aarde en daarna terug, hopen dat alles goed is met vrouw en kind. We kunnen het niet begrijpen. De grootste zorg is het sproeien van ons grasveld en het inschrijven voor de volgende workshop.

Dit keer zie ik ontzetting. De mensen zijn onthutst en in groepjes wordt overlegd. Niet om de spreker te onderbreken en te beginnen over een hulpvraag. Hoe hij denkt dat kinderen gered kunnen worden. Een infrastructuur opgebouwd die de bevolking onafhankelijk maakt van westerse ontwikkelingsgelden. Nee, er zijn er die vertrekken. De koffie afslaan en de jas nemen. Nog één keer zwaaien en weggaan. Er zitten vrienden bij, mensen die je sparen als je weer een bar slechte foto laat zien.

Ik blijf. Velen blijven. Na de pauze wordt het anders. Een heel ander onderwerp maar wel dezelfde stijl. Ik loop bijna een hufter omver. Grote mond, belangrijke man in het dorp. Mensen buigen voor hem en hij buigt terug. Ik moest naar het toilet, ademhalen. Dit was fantastisch, deze avond ging over fotografie, een man met een boodschap en geen interesse in geld. En om mij heen begrepen ze het niet. Koppen die ronddraaiden om te herkennen en herkend te worden, het zwaaien, begroeten, even knikken en laten weten dat je er ook bent.

‘Tot de volgende keer’ hoor ik iemand. Hij is naar de spreker gegaan en heeft zijn bewondering uitgesproken. Maar de avond is niet de zijne. Hij is namelijk van het licht en kleur en de spreker maakt zijn beelden zwart/wit. Wel informeert hij naar de gebruikte functies in Photoshop. De man glimlacht en noemt de rolfilm, analoge fotografie. De ander snapt het niet en heeft toch echt een cursus over dit onderwerp gehad. Ze schudden handen, ik wierp een blik op zijn gereedschap. Toen ging het tweede deel beginnen.

In het tweede deel ging ik stuk. Ik zag een westerling en zijn ontsporing. Nee, ik zeg niet mis maar wel op de rand. De beelden zwart/wit, het verhaal ruw. Een verhaal over zaaltjes en kleine kamertjes. Een verhaal over leven en overleven. Na de inleiding begreep ik het nog niet. Toen klonk er muziek, kwamen er beelden en ging de spreker zitten. Heel bijzonder voor een man. Ik wist mij geen houding meer te geven. Keek, luisterde naar de vragen die thuis waren voorbereid en daarna liep ik weg.

Weglopen om te overleven. Ademhalen, jas niet vergeten. Juiste mensen groeten, de organisator bedanken en met een klam gezicht naar buiten. Fiets kwijt en twee rekken verder vinden. Achteraf toch zeker weten dat je hem daar hebt gezet. Lucht bracht rust, de avond te indrukwekkend om te bevatten. Fotografie als vak onmogelijk, de markt overspoelt door mensen die in een zaal zitten en ja knikken. Elkaar ondersteunen in de ondergang en iedere sprong naar verbetering tegenhouden.

Maar als muziek je passie is dan is het onmogelijk om er aan te ontkomen. Die man kon er niet aan ontkomen en hij zocht een fotograaf. Een fotograaf die kon vertellen over zijn strijd, de worsteling om boven te komen. Niet om te winnen maar om te blijven staan omdat er een passie is. Daarom was hij zanger, musicus, fotograaf, vechter voor een vrijheid. Het lukte mij nu pas, jaren en jaren later, te beseffen wat ik toen had gezien.

Start de band: http://eddy38.home.xs4all.nl/bangbang/bangbang.html

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Een reactie op Over zaaltjes

  1. kiezels zegt:

    Ademloos gelezen en gekeken; Prachtlink, over sommige dingen moet je niet willen praten, die moet je voelen en stil van raken. Rough Diamond, ja.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s