En als ze weg moet…

En als zij weg moet dan draait zij zich plots om en loopt weg. Om hem haar tranen niet te laten zien. Om zijn stem niet te horen die vraagt of ze blijft, nog heel even kan blijven. Om niet meer die stilte te hoeven voelen die tussen twee mensen staat die afscheid nemen. Omdat ze eigenlijk nog één keer een zoen wil en een knuffel en nog een zoen en nog één…

Als ze wegloopt ziet ze de film weer. Het strand, de wind door zijn haren. Hoe hij iets vergeten was en hij terug liep. Het was de eerste keer dat zij zich echt verlaten voelde. De eerste keer dat ze hoopte dat hij terug zou komen, verlangde naar samen. Maar nog niet wist of ze het hem vertellen kon. Als een onzeker kind stond zij daar: volwassen vrouw, moeder van twee kinderen en al heel wat stormen doorstaan.

Haar hand veegt een traan. Ze weet dat dit geen nacht wordt waarin ze veel zal slapen. Vraagt zich af of hij… en weet eigenlijk zeker dat hij ergens tussen vier en vijf woelend wakker wordt. Dat moet wel want zij kijkt in zijn ogen, hoort zijn stem zelfs als hij zwijgt en kruipt het liefst nog heel even tegen hem aan. Dat grote lijf, waar die brommende stem vandaan komt en de grijze haren hem langzaam ouder maken.

Nee, dit is geen moment om te dralen. Geen twijfel nu. Sterk zijn. Je hand opsteken, zeggen dat je gaat en op de fiets springen. Instemmend knikken als hij zegt dat het best leuk wordt en genieten moet. Je omdraait en tussen de koffers door de kamer uitloopt. Bijna is het als bij je verbrande huis staan en iemand van ver achteraan monter horen zeggen dat ieder einde de start is van een nieuw begin. Eigenlijk moet je overgeven.

Het maakt je ziek, moe en het verward. Wat voor je ligt is leuk, de periode te overzien en eigenlijk verandert er niets. Niets anders dan dat jij leuke dingen onderneemt, banden versterkt en met nieuwe energie straks terugkomt. Zo omschrijft hij het, zo ervaar je het ook. Maar nu. Nu kijk je op. Voelt de twijfel: één keer omkijken en dan echt gaan. Je adem stokt, je weet dat het niet kan. Omkijken wordt terugrennen, omarmen en nog even bij elkaar blijven staan.

Je hoofd buigt, knikt, je stem fluistert “ik moet gaan”. Hij kijkt op je neer. Glimlach of ernst op zijn gezicht? Je weet het niet, het hoeft ook niet. Langzaam glijden je handen langs zijn lichaam, over zijn borst, zijn armen, vingertoppen die raken en de handen loslaten. Los voor hij jou vastpakken kan. Hij zegt heel zachtjes dat het goed is, dat je reis gaat beginnen. Een reis waarin je ver bent, maar misschien wel dichterbij dan jij je nu kan voorstellen.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

9 reacties op En als ze weg moet…

  1. Noa zegt:

    Vandaag vertrekt hij.
    Wist je het?
    Ik ben echt nergens…

  2. Noa zegt:

    Uitgerekend beschrijf jij een afscheid.

  3. Noa zegt:

    37 en dan al behoorlijk grijs en prof.
    is genetisch bepaald.
    ik ken een vrouw van ver in de 80
    die ravenzwart haar heeft.
    jij wordt waarschijnlijk
    heel mooi lichtgrijs.
    egaal.

  4. Noa zegt:

    Ja,kleine slaapjes.

  5. Noa zegt:

    nee,niet kleine maar korte heftige.

  6. Moonfairy zegt:

    ik ga ook afscheid nemen vandaag, voor tien dagen
    wat een “toeval”
    toeval bestaat dus niet, Moon

  7. Joost Lips zegt:

    prachtig geschreven Duval

  8. Noa zegt:

    -Bijna is het als bij je verbrande huis staan en iemand van ver achteraan monter horen zeggen dat ieder einde de start is van een nieuw begin. Eigenlijk moet je overgeven.-

    DE START VAN EEN NIEUW BEGIN,IK HOOR HET HAAR NÓG ZEGGEN.
    Die bête plattitudes van haar/hem.
    Niks raakt haar.
    Totaal vlak.
    Ken je haar?
    O so sorry,weer die caps aan.
    Had net iemand gemaild.

  9. Noa zegt:

    -de periode te overzien –

    Doel je hier op haar naderende verscheiden,Du?
    Moest er vannacht steeds aan denken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s