Morgen zal er vrede zijn

Morgen zal er vrede zijn

Morgen zal het vrede zijn
Zou de zon je strelen
Zal de wereld weer een speeltuin zijn
Kun je rustig spelen.

Als hij haar ziet trekt zijn lip. Ooit geliefden. Zij in het wit met een glimlach, hij in het zwart en toch ook een glimlach. Niet eens zwanger, jaren later pas. Nu voelt zij zich koud als hij naast haar zit, hoopt ze dat zijn hand haar vannacht niet raakt.

Hij luistert als zij huilt voor ze slaapt. Diep in de nacht hoorde ze hem praten. Beiden zwijgen erover, weer. Beiden zwijgen over alles omdat het moeilijk is te praten. Nooit meer praten zonder te kwetsen, nooit meer vertellen wie je werkelijk bent, nooit meer zeggen wat je echt denkt.

Tegenover elkaar en zij zwijgt. Zo gaat het al jaren en hij gruwelt, voelt de woede op een hoog vuur koken. Als hij praat hoor je het grommen van een wolf. Zij voelt het slijm tegen haar gezicht, de bloeddorst waarmee de wolf haar gaat verscheuren. Praten kan ze niet.

En als hij adem haalt en zij opgelucht haar armen ontspant zien ze elkaar niet. Teruggetrokken als legers na de zoveelste bestorming. Aan elkaar gewaagt, juist daarom toen geliefden en nu verwikkelt in een uitputtende strijd. Als zij lacht, vraagt hij zich af wat ze heeft gekocht. Ze vraagt hem heel direct wat hij deed die dag.

Hij weet het niet meer, zij weet het niet meer. Zoveel is verdwenen en de kinderen zitten erbij. Zien hoe groot de woede is, voelen het verdriet en begrijpen niet wat er mis is. Dat doen die twee groten ook niet, maar dat het mis is weten ze wel. Zij observeert en herlaad haar kanonnen, hij doet de kinderen snel naar bed.

‘Nooit meer ruzie’ fluistert het kind en de vader knikt, herinnert zich onbezorgde jaren. ‘Nooit meer ruzie’ fluistert het kind en de moeder knikt, herkent het zwijgen van haar moeder. Weet hoe vader woester en woester werd en moeder uiteindelijk geen stap meer alleen buiten de deur kon doen.

Hij wil dat niet. Gunt haar een leven en dwingt haar in richtingen die ze niet op wil. Alles is toch goed, we waren toch tevreden? Maar hij schudt, noemt één leven en zij hoort alleen verdriet. Hij wenste zich iets wat ze niet kan geven. Hij hoort een kast sluiten. Weet dat de vaatdoek over het aanrecht is gegaan. Hij stopt met schrijven, alleen nog even opslaan.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s