13+5

In het oude gevangeniscomplex lag een man op een matras. Hij had de eerste dagen gebruikt om te wennen. Te wennen aan het ritme, de kleinheid van zijn cel, de eigenschappen van zijn celgenoot en de beperktheid van het eten. Nu was hij klaar om de tijd te aanvaarden.

Die aanvaarding bestond uit het beseffen wat er niet is. De boetedoening. Biechten tussen vier muren. Jezelf vertellen wat je fout deed, accepteren dat er over jou geoordeeld is en de straf aanvaarden. Dat kon hij niet. Dus kraste hij een streepje. Een klein streepje.

Bij dertien aarzelde hij. Ongeluksgetal. Hij wilde twee keer twaalf, dan was hij al veel verder. Het werd dertien plus vijf, samen achttien. En weer woelde hij in bed. De dunne deken net te kort. Niet eens koud in deze kamer. Een celgenoot die het winden niet kon laten. ’s Nachts sprak hij over vroeger, zonder dat hij het zelf wist.

Na twintig dagen zat hij alleen op zijn cel. De ander was doorgedraaid. Vergeten streepjes te zetten en nu wist hij zeker dat hij vrij mocht. Dat was niet zo. Mensen in uniform weten het veel beter. Even rust, even alleen. In eenzaamheid gingen de dagen sneller, bewuster. Met besef lijden was nog verschrikkelijker.

Hij masturbeerde. Het kon. Zonder schaamte de ruimte opeisen. Toiletpot, toiletpapier, je toilet maken alsof ze ieder moment aan je deur kon staan en dan. Spuiten, jezelf laten gaan, maar zonder kreunen. Het was heerlijk. Hij wist het zeker. Bij het eerste verlof zou hij naar de hoeren gaan.

Allemaal gaan ze bij het eerste verlof naar de hoeren. Zonder geld. Waar je in de gevangenis nog iets kan kopen door te vouwen of te strijken koop je in de werkelijke wereld helemaal niets. Daarom besluit de helft niet te gaan, sommigen bezoeken een oude vriendin. Dat wordt janken, al zullen de meesten je iets anders vertellen.

Hij kreeg vrij. Mocht een dag weg en wilde niet. Dus keerde hij om en vond de deur gesloten. Het meest bizarre moment uit zijn leven: niet mogen terugkeren naar zijn cel voor het ondergaan van zijn straf. Een gedwongen vlucht maakte hem een zwerver langs schaars verlichte straten.

Niet veel later vond hij het adres van een oude vriendin. Ze was sadomasochist en weduwvrouw en voor de duvel nog niet bang. Dus ook niet voor hem. Met een rottweiler naast haar stoel rookte ze haar laatste sigaret. Toen zei ze dat ze ging slapen en hij dus naar buiten moest gaan.

Hij was maar één dag te laat. Ze hadden hem gevonden onder een brug. Drie busjes, zeven man en gewapend. Als hij zou bewegen hadden ze geschoten. Toen hij op het dikke plastic zat in één van de busjes lachte hij tevreden. Dat konden ze niet verteren die tevreden glimlach. Toen hebben ze hem in elkaar geslagen.

Zo zijn er meer dingen nooit gebeurd. Het leven hangt aan elkaar van ongebeurde gebeurtenissen. Alleen de waarheid is hard. Een dik boek met een kaft. Als je geluk hebt vind je voorin een opdracht. Met sierlijke krullen geschreven. Hoe het moet en wat er verwacht wordt. Bij thuiskomst heeft hij het strepen op de muur opgegeven.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op 13+5

  1. compassy zegt:

    Is deze tekst anders dan vanmorgen,Du?

  2. compassy zegt:

    Ja,maar zo kan ik het ook.
    Die weduwe is niet goed snik,gekken grijzen niet.
    En torren kennen geen angst.
    He ja ja een rottweiler?
    Bedoel je dat kleine iele kereltje?

  3. compassy zegt:

    Het leven is geen lulletje en keihard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s