Verlangen

Vandaag in de auto. Ik drukte de radio aan, geen zin meer in de stilte. Geen zin meer in het luisteren naar eigen gedachten. Nauwkeurig hield ik de snelheid in de gaten. De laatste tijd iets te veel bekeuringen. De radio schalde. Het was niet eens slecht maar het voelde zo als geluidsbehang. Ik klikte door, eigen muziek, opgeslagen, luisteren. Natuurlijk had ik al bedacht wat ik wilde horen. Het werd Copland.

Aaron Copland, de grote componist. Zoon van Sibelius en tijdgenoot van Bernstein. Kromme neus, innemend karakter, ik kende hem alleen als oude man. Oude mannetjes zijn innemend. Hij ging dood in dezelfde periode als von Karajan en Bernstein. Als dat geen contrast is die drie. Aaron liet veel moois achter. De fanfare for the common man. Er zou een dag moeten zijn dat die fanfare gespeeld wordt. Gewoon ieder jaar weer. Geen dag van de arbeid, geen moederdag. Neen: common-man-day!

Gelukkig maakte Aaron zo veel moois dat ook een rustige autorit aangenaam is. Ik luisterde, ik swingde, ik was in gedachten bij de stilte, en voelde mee met de emotie. Het werd een heerlijke autorit. Een rit die mij deed verlangen. Verlangen naar de rust en het ideale leven dat hij zo vaak schetst. De regelmaat van dingen, de vrolijkheid van de dans. Ik lachte en voelde weer haar verbazing dat ik niet wilde dansen. ‘Dansen is als neuken’ zei ze nog, maar mijn eigenwijze kop toonde haar slechts een glimlach.

Zo dacht ik aan haar. Het been wat er niet is. Waar mijn hand op rust. Het is de rand van de stoel. Ik streel de bekleding en mis haar woorden. Het samen stil zijn. Het stoppen omdat ze trek heeft in een sigaret. Weten dat er ieder moment serieuze woorden kunnen komen. Een verhaal over vroeger, verloren plannen of iets medisch dat ik echt moet horen. Ik luister en knik, zou met haar mee moeten roken maar roken doe ik alleen in het weekend. Een sigaret op de veranda. De zon die laag staat. Samen op de schommelbank of ieder in een oude rieten stoel.

Mijn leven is een leven vol verlangen. Verlangen naar haar, verlangen ook naar samen. Vaak verlang ik naar doen. De daad bij het woord voegen, actie ondernemen, iets groots of iets heel kleins met enorme gevolgen. Zo haalde ik het onkruid weg en ik besloot dat ik het opkomende groen dit weekend weer zou weghalen. Orde hoort in een verlangend leven. Ik mompelde het tegen haar. Bang de muziek van Copland te overstemmen. Ze hoorde mij niet. ‘Je mompelt, Lief, dan hoor ik je niet.’ Ik knikte. Gemompelde woorden zijn onbelangrijke woorden.

Ze streelde mijn been en kwam dichterbij. Drukte een kus op mijn wang en daarna pas reageerde ik. Keek om en lachte, haar ogen gingen van vragend en een beetje bezorgd naar de glimlach. Het is de muziek van Copland die ik in haar ogen zie. De rust, het ritme van het land, de keuken die gerund wordt, de rust van even samen. Een rit met de trein, het spel met jonge paarden. Hard werken en goed leven. Ik hoorde hem en zag haar al niet meer. Onderweg naar supermarkt of wat dan ook. Verdwenen. Mijn leven is een leven van verlangen.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

3 reacties op Verlangen

  1. Noa zegt:

    Vandaag in de auto.
    Altijd bevreesd te laat te komen.
    Niemand laten wachten.
    Zeker hem niet.
    En haar helemaal niet.
    The apple of my eye.

    Hartveroverende begroeting.
    Gel in haar haar.
    Jammer.
    Ik hou meer van los en luchtig
    en veel door de war.

    Eigenlijk ben je zo op Schiphol
    vanuit de metropool.
    De teller stond veel te hoog,
    maar het voelde zo lekker
    professioneel en
    krachtig.
    Ben nog lang geen 80.

    Zo studentikoos,
    zoveel harmonie.
    Het schrijnt van binnen,
    dat ik het niet ken.

    Ze vraagt
    uit zichzelf
    hoe dat bij mij dan gaat
    Voordat ik mijn
    mond kan openen
    zegt hij
    dat het altijd hommeles is.

    Voor,tijdens en na.
    Ik lach
    als een boer met kiespijn.

    Nice piece,maestro!X!

  2. Moon zegt:

    zo graag meegereden

    Moon

  3. ghduval zegt:

    Kwestie van instappen Moon
    dan gaan we…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s