Over lomp'n boer'n

Ze was drachtig. Ik zag haar staan. De vrouw met haar rok, de benen wijder uit elkaar. Hard werken met een glimlach op haar gezicht. Die glimlach was nu even verdwenen.

We fietsten voorbij. Mijn vrouw en ik. Ze is eigenlijk mijn nieuwe partner, maar het voelt stoer om haar ‘mijn vrouw’ te noemen. Het gaf haar een status die bij mij en onze liefde hoorde.

Ik keek om en belde. Dat bellen ging per ongeluk. We keken in elkaars gezicht. Ik zag haar. Soms hoeft hulp roepen niet gepaard te gaan met geschreeuw. Het kind kon ieder moment komen.

Dus stapte ik af. Dus stopte mijn vrouw. Dus stapte ik het erf op. Dus ik naar die vrouw toe. Dus kwam die boer en ook de knecht. Dus zegt die man "dat dacht ik dus niet".

Daar stonden we dan. Ze was drachtig. Ik zag het, wist het zeker. Haar hoofd rood, steunend op de kruiwagen vol stront, die natuurlijk omdonderde. Dat gaf een hoop rotzooi op het gazon voor de boerderij.

Volgens mijn nieuwe partner zat ze vermoedelijk in de zon en waren toen de eerste krampen gekomen. Ik was nors en snapte er geen snars van. Van vrouwen heb ik geen verstand.

De hond is ons nog achterna gekomen. Luid blaffend. ’s Avonds laat in bed heb ik daar nog over nagedacht. Waar die was toen ik het erf was opgekomen. Ergens klopte het niet. De bevalling zal inmiddels gebeurt zijn.

Iedere volgende dag van onze vakantie fietste wij voorbij. We zagen kalfjes, kippen, kuikens en een veulen. Er kwam zelfs een olifant voorbij, maar dat was reklame op een vrachtwagen.

De hond kwam ons iedere dag trouw achterna. Op onze laatste ronde hebben we nog een hondekoekje voor hem meegenomen. Dat had mijn vrouw speciaal voor hem gekocht.

Het was de knecht die schreeuwde. Of we konden opdonderen. Dat wilde we best als hij vertelde over de vrouw. Hij wilde niet dus bleven wij. Uiteindelijk hoorde we dat ze in het ziekenhuis was.

Verbonden aan een slang om iedere wee te remmen. Het was een vrouw in net zo een rok. Misschien had ze het gezien en het voor ons opgenomen. Ik ben bang dat het niet goed afloopt met die vrouw. Ze praat te veel he.

De knecht en de boer zullen het beamen.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2011-01 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Over lomp'n boer'n

  1. Gus Bolden zegt:

    De reactie van die knecht komt aardig in de buurt van die van de VK ombudsman, meneer Meens.
    Ik heb hem een keurig nette mail gestuurd, uitgelegd dat er veel goeie bloggers zijn.
    Politieke situaties die we uit de 1e hand vernemen (Cor in Thailand, E.T. in Israël) Wetenschap (Pierra, ontstaan van het leven) Muziek (Smokey over klassieke muziek) vaak beter dan de VK zelf.
    Dat er een community is ontstaan.
    Geen enkele reactie. Ook niet; ik heb Uw mail gelezen.
    M.a.w. "opdonderen!" "Ik heb schijt aan je!".
    Tsja.

  2. G.H. Duval zegt:

    Ik weet niet of er een gelijkenis is. Dit kwam zo in mij op.
    Wat de ombudsman betreft kan ik zeggen dat hij wel geenstijl heeft gehaald. En daarmee dus de aandacht op het vkblog gericht. Volgens mij heb ik ook weleens een reactie bij hem geplaatst. Maar ja, inderdaad geen reactie terug. Altijd beter nog dan die redacteur die je reactie verwijderd zonder je een mail te sturen met een toelichting 😉

  3. Gus Bolden zegt:

    Duval, het ging niet om een reactie op z’n blog, een persoonlijk mailtje.
    Ja, daar moeten we natuurlijk van af, iemand die van hogerhand ingrijpt en reacties of blogs verwijderd zonder je in kennis te stellen.
    Dat is te gek voor woorden.
    A;ls jij of ik een reactie niet tof vind, dan verwijder je hem zelf.
    We zijn geen kleine kinderen.
    Nooit, maar dan ook nooit heb ik de moderator verwittigd, ik los het zelf op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s