Zomer 2012

Samen op de stoep. Dik beton, graniet. Naast elkaar. Stortregen. Ze pakt een sigaret, mijn hand strekt zich. Zonder verbazing tikt ze tegen het pakje, er schuiven er drie uit. Ik pak er één. Haar aansteker ontbrandt. Mijn sigaret nu ook. Dan zij. We blazen, staren, de regen stopt niet. We zitten droog. Schuilen, wachten. Zij zit gehurkt. Ik vind het stom, maar zeg ik iets?

Op mijn telefoontje zie ik de tijd. Anderhalve week alleen. Anderhalve week samen. Soms glimlach ik. Ik glimlachte vannacht. Nu trek ik aan mijn sigaret. Nooit gerookt, al lang niet meer. Dit wordt ruzie, morgen wil ze in de kamer roken. Dat mag niet. Klein, rookvrij pension. We besluiten dat het deze zomer niet meer droog wordt. Sigaret nog niet op. Ze trekt en werpt de helft weg. Met een boog in de plassen. Een passerende auto werpt er extra water over.

Met de peuk tussen mijn vingers staan we op. Ik pak haar hand. Vingers verstrengelen. Ik weet nog niet wat we eten. Het is nog zeker twintig minuten lopen. Dat wordt vast een half uur. Het prikt in mijn neus en mijn ogen branden. Alles is vanzelfsprekend. Dat is het verschrikkelijke aan ons. Ik wil niets meer toegeven. Vanavond ga ik zeiken over de regen. Dan roept ze vast dat zij daar niets aan kan doen. Maar dat zullen wij nog weleens zien!

http://www.youtube.com/watch?v=cRZ4-fDbATM  
Een lang weekend Brussel. Heerlijk! Ik ben nog nooit zo veel bekenden tegengekomen. Iedere keer weer vertellen wie ze was. Alsof het voorbij is. De blik in hun ogen: wie is dat. Alsof het vuil is of een te dure auto. Ik heb echt een keer iets grofs gezegd. Daarna mocht het niet meer van haar. Komen we promt de buurvrouw van haar tegen. Van vroeger, twee relaties terug, toen ze elders woonde voor een korte periode.

Ik besloot dat we moesten trouwen en deed haar een huwelijksaanzoek. Vanaf nu was ze mijn verloofde. Een gemakkelijk antwoord met enorme consequenties. Wat lachte ze om die grap! Natuurlijk begreep ze dat het niet kon. Nigeria is niet veilig, San Fransisco iets te ver weg. België nooit meer. Uiteindelijk vonden we ons hotel terug. Ik wilde niet naar Parijs, zij niet naar Berlijn. Amsterdam was het niet: daar kom je alleen maar bekenden tegen.

Was ik eindelijk eens weg…

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-12 en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Zomer 2012

  1. bromsnor zegt:

    Home is where the heart is.

  2. G.H. Duval zegt:

    Knikt, yeah… ook de allerwijste verschuilt zich op sommige momenten in de allerslechtste citaten.
    Home is waar je hart is, it is yes yes. En toch zo true.
    Dan maar ingesneeuwd in een caravan ergens in de achterhoek of zo… Uiteindelijk is het allemaal toch nog goed gekomen. Brussel hier toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s