Mijn vriendin in Finland

Nu is het stil.

Ik ervaar de leegte. Het dunbevolkte Finland moet heerlijk zijn. Ik zie voor me hoe je vliegtuig landt en de sneeuw op laat waaien als poedersuiker over oliebollen. De warmte van de afgelopen nacht is er nog. Het bed nog niet opengeslagen, mijn dromen nog niet verjaagd door de dagelijkse realiteit. Ik mis je nu al. Maar zie ook hoe blij je bent als je uitstapt. De kinderen al druk met elkaar als jij jouw vriendin ontmoet, daar in het verre Finland.

Hoe lang is het geleden dat ze vertrok? Je zat huilend op de bank. Hetzelfde jaar van afstuderen, daarvoor samen zeven jaar lang zwoegen en feesten. Je vertelde over dezelfde achtergrond. Allebei Havo, allebei blijven zitten, toen vwo, daarna universiteit. Jaartje ouder dan de jaargenoten, zelfde interesse’s. Op de markt geproost op het leven en toen ging ze weg. Ik kon je niet troosten, toen nog niet. Zo veel was toen nog verborgen en nu zijn wij een open boek voor elkaar. Veel gebeurt, vooral toen zij wegging.

Finland werd voor jullie een periode van schrijven. Lange brieven over het leven, de liefde, opgroeiende kinderen en de saaie baan. Idealen waren verdwenen en ingenomen door het alledaagse. Daarom was zij ook naar Finland gegaan. Net zoals ze ooit van Groningen naar Amsterdam, uiteindelijk Rotterdam waar ze niet kon aarden, twee jaar Breda om pas daarna lange tijd in Friesland te blijven. Ik begreep opeens waarom wij naar het noorden moesten om daar te gaan wonen.

Na één kwam twee. We zijn trots op onze kinderen. Jij hebt een duobaan en op dinsdag drink ik koffie met onze werkster. Een vrouw van middelbare leeftijd met een tragisch leven. Niet gestudeerd he dan heb je dat. Al brengt ze net voor oudjaar een grote schaal oliebollen, die zijn zo op. Het zijn de lekkerste ter wereld. Je schreef je vriendin dat je zou vragen of ze er een paar eerder kon bakken zodat je die mee kon nemen. We lachten er beide om. Jij op de dag dat de post kwam, ik twee dagen later. Ik wist dat eerder bakken niet kon, jij hoopte van wel.

Dat was ook de deling in ons leven. Ik wist alles zeker en rationaliseerde zelfs het onbetekenendste. Jij geloofde en gooide je overal met veel enthousiaisme in. Terwijl ik googelde op vliegtuigtypes die richting Finland vlogen maakte jij je niet druk en boekte een ticket voor drie. Nee, ik hoefde niet mee. We wisten allebei dat zoiets beter was. Voor het instappen maakte ik mij al ongerust of we wel op tijd thuis zouden zijn. Jij keek vooral uit naar een prachtige vlucht en het moment waarop je je allerbeste vriendin in de armen kon sluiten.

Gisteren hadden we allerbeste seks, het was een samenkomen sinds lange tijd. Ik zag dat ik de lade van je nachtkastje niet goed had dichtgeschoven. Het is zoals het is, je draait, rolt, vrijt en je oog valt erop. Daarna had ik mijn aandacht weer volledig bij jou, dat leverde een egoistisch moment voor ons beide. Toen we terugrolden naar ieder onze eigen helft roemde ik de kussens, ze zijn wonderlijk zacht. Je wilde eigenlijk vragen naar de brieven. Welke ik las en hoe lang ik al had gelezen. Ik wist het, voelde het vertwijfelde spoor dat je vingers door mijn haren maakte.

Op hetzelfde moment wilde ik het bekennen. Opbiechten, vertellen dat ik alles had gelezen. Alle geheimen van haar en alle geheimen van jou. Als een vrouw had ik gekronkeld, ik voelde mij één van jullie, was blij en kreeg soms een blos maar begreep de noodzaak van schrijven en lezen. Bijna was ik ook begonnen. Gewoon pen en papier en schrijven wat je denken kan, delen van dromen en de last die bij dromen hoort. Ik schreef er drie en verbrandde ze ritueel in de openhaard, begrijpend dat ik ze nooit posten kon. Jouw vriendin altijd geprint op papier en zonder adres, jouw brieven in je prachtige handschrift. De mijne te snel en te vaak over hetzelfde.

Zo lagen wij vlak voor vertrek. De wekker belde ons wakker uit de droom. Je moest douchen, ik maakte een ontbijt. Ik staarde naar de smeltende sneeuw op de daken van de huizen rondom ons. Je zou in Finland diep wegzinken in de witte pracht. Vast een rit met een slee op jacht naar die dieren. Ik kwam even niet op de naam. Hondenslee en dan die hertachtigen. Ja, ik ging je missen. Ik begreep ook dat er veel zou worden besproken. Veel wat ik niet zou horen en ik vroeg mij af of ik de eerste nieuwe brieven zou begrijpen.

Luid zwaaide ik toen jullie vertrokken. Voor drie dagen hadden jullie veel meegenomen, dat vond ik wel. Maar de koffers paste in jouw te kleine autotje. Drie maanden geleden had je daar nog over geschreven. Je hoopte op een grotere, dat was fijner bij de boodschappen en het verhuizen. Dat laatste begreep ik niet. Je moeder dementeerde en de verhuizing van mijn ouders zag ik niet zo snel gebeuren. Ik zag de zucht van opluchting bij jou toen de motor draaide. Dat had ik nooit eerder zo gezien. Altijd draaide je om en zwaaide. Nu niet, de kinderen wel.

Twee kleuters met een glimlach. De straat al uit, snel uit het zicht. Ik moest nog veel doen en ging eerst naar boven. De lade zat dicht. Je nachtkastje stond recht en de lamp er weer bovenop. Die was omgerold, niet door jou of mij maar door de deken. Het ding was verschoven. Op de stapel brieven lag een nieuwe brief. Ik kon mijn ogen niet geloven. De datum was van vandaag maar je had hem vast niet vandaag geschreven. In prachtige letters schreef je dat je mij had bedrogen. Geen enkele brief was echt, geen enkele vriendin was ooit naar Finland getogen.

Ik slikte. Je schreef hoe je brief na brief verzonnen had. De grap was door haar bedacht. Zij, de allerbeste vriendin. Om zo onze relatie een impuls te geven. Sturend met zachte hand. Het was gelukt en misschien had je mij daar een beetje mee bedrogen. Ondertussen was je onderweg naar Friesland. De advocaat zou een voorstel doen voor een schikking. In januari zouden de kinderen op een nieuwe school gaan starten en ook oma, jouw moeder zou overkomen. Ik was onder de indruk van alles wat ze geregeld had naast het grote spel met de brieven.

Niet veel later kwam de werkster. Ze begon en even later spraken we wat. Samen met haar man hadden ze gisterenavond gekeken naar de temperaturen in Finland. Ik verbeterde en noemde Friesland. Ze lachte, verontschuldigde zich en dacht echt dat het Finland was. Voor haar was het een grap. In ieder geval is het weer in Friesland een stuk beter. Hogere temperaturen al zijn ook daar veel mensen onverstaanbaar. Bij de koffie bleef het lang stil. Tot ze plots over de oliebollen begon. Dat kon echt niet eerder. Ik glimlachte en zei dat ik er toch wel trek in had.

Ze knikte een lachte een beetje verlegen. Dat is een vorm van bescheidenheid. Ruim voor oudjaar kreeg ik er wat. In het donker bij een schaarsverlichte kerstboom heb ik ze opgekregen. Het waren er heel wat want de kinderen zouden nu ook wel eten. Naast mij lag een enveloppe met een regeling omtrent de scheiding. Ze had het al jaren eerder scherp gezien. Ik zat nu alleen nog met het probleem van de kerstspullen. Geen idee of ik dat allemaal georganiseerd in die dozen terug kon krijgen. Eerst maar vuurwerk kijken en dan een reisje naar, wie weet, Finland.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-12 en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Mijn vriendin in Finland

  1. Fleur zegt:

    Hoe bedoel je dat?
    Heb jij mijn brieven gelezen?
    Waar ben jij nou mee bezig,je kent mij toch.
    Nee,zo is het helemaal niet
    zoals jij het wil doen geloven.
    Zoals gebruikelijk maak jij er weer iets heel anders van.

  2. bromsnor zegt:

    Heb jij tenminste al die lekkere oliebollen voor jezelf.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s