Zomerballade

Zomerballade III

Meeuwen op je balkon is verschrikkelijk. Ik ben geen zeebioloog, maar van die grote witte vogels met gele snavels. Bah! Er is een film van Hitchcock met van die vogels die maakt dat je gruwelt. Ik lag in bed en was veilig. Ik lag middenin, onder de dekens. De meeuwen stonden. De wind liet soms een veer opwaaien. De blik was naar binnen gekeerd. Hard en jagend. Ik realiseerde mij niet dat die dieren iedere ochtend werden gevoerd.

Sigarettenpeuken, stukjes brood, een nootje. Het was een strooptocht en dit was het moment in hun tocht dat ze hier waren. Dat besef bracht mijn gedachte op de twee dames. Ik dacht ze loom wakker te zien worden maar ze waren al monter. Blij en eigenlijk opgewekt. De één draaide om en had net als ik naar de meeuwen gekeken. Ze zoende heel zachtjes en noemde deze mooie morgen een hele goede morgen. De ander lag achter mij. Haar arm liet haar hand nonchalant over mijn lichaam glijden.

Ik was hinderlijk aanwezig toen ze elkaar wilde zoenen. Het was een kus, niets passioneels. Gewoon een kus en de wens van een goede morgen. De hand steunde op mijn borst. De ander bleef op haar helft. Dat maakte overhellen noodzakelijk, drukkend gewicht maar ik wilde niet klagen. Alleen vaders met dochters weten hoe het is omringd te zijn door vrouwen. Al zullen veel bazen op kantoren nu beamen dit ook te weten. Geloof me: jullie weten het niet. Dit gaat over naaktheid en borsten die langs je ogen glijden.

Dit gaat over praktisch en het negeren van de man die daar ligt. Omdat de man nooit de waarde kan begrijpen van een begroeting tussen vrouwen. De rituelen beleefd moeten worden, niet bestaan dankzij mannen, maar juist dankzij vrouwen. Na de zoen stapten zij op en lieten mij achter. Het dekbed werd vastgepakt en weggeslagen. Daarna volgde het lachen. Ik besefte het niet wat ze mij hadden aangedaan. Toen ik draaide, ronddraaide en op wilde staan wist ik alles weer van die nacht. Ik lag vast. Vast op een heerlijk bed ergens in een hotel langs de kust.

Een meeuw vloog krijsend op. Een andere meeuw deed een poepje. Er spoelde een toilet. Daarna kwam ze naast me liggen en streelde. Lachte en stelde vragen zonder ze uit te spreken. Ik wilde niet meespelen. Het spel was over. Toen mijn mobieltje klonk drukte ze hem uit. Ik moest mij volgens haar overgeven aan de liefde. Maar ik twijfelde. Schrijven hoefde niet maar kon altijd nog. En geld, verplichtingen en zo veel meer, ach. Haar nagel kraste. Ik klaagde over jeuk, een kriebel. Ze drukte door, toen voelde ik pas dat het echt was.

De oudste van de twee riep mij dat ik kon douchen. De jongste fluisterde in mijn oor dat ik onmogelijk weg kon. Dat was zo. Ik wilde ook nog niet douchen, maar ik was wel de gast en gasten mogen eerst. Dat riep ik en ze vroeg mij dus te komen. Dat gebeurde niet en toen ging ze zelf. Even twijfelde ik of het verhaal echt was. In mijn eerlijkheid sprak ik die twijfel uit. Ze knikte, gleed met haar tepel over mijn lichaam en haperde waar het touw mij stevig vasthield. Ik was tevreden maar kon dat niet opschrijven of zeggen. Illusies bestaan immers niet en iemand die tevreden wakker wordt is of op een warme zomerdag aan het strand in slaap gevallen of ruikt een heerlijk kerstontbijt.

Ze wisselden af. De oudste vertelde dat ze besloten hadden mij te houden. Gewoon onder de voorwaarden zoals wij die besproken hadden. Ik stond paf, lag paf eigenlijk. Daarna vroeg ze vriendelijk of ik toch nog even met de sneeuwschuiver wilde vegen. Dat deed ik en haalde een laagje sneeuw van het balkon. Ik droeg mijn eigen schoenen en had een jas omgeslagen. De jas was lang en warm en pas toen ik helemaal klaar was mocht ik van het balkon. Ik douchte mij snel en vond mijn kleren. Niet veel later stond ik bij de lobby met een sneeuwschuiver in mijn hand. Zelden had de receptioniste zo iets raars gezien.

Zomerballade I: http://www.vkblog.nl/bericht/361242
Zomerballade II: http://www.vkblog.nl/bericht/361248

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-12 en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s