Zomerballade

Zomerballade II

Ze vroeg mij een sneeuwschuiver te halen. Het balkon moest schoon. Tenminste zo veel ruimte om een sigaret te roken. Ik vond de prullenbak een prima instrument om het vuil mee van het balkon te werpen maar ze stond erop dat het een sneeuwschuiver moest zijn. Ik daalde af, vond een aardige man en legde uit wat ik nodig had. Hij glimlachte en ik kreeg een sneeuwschuiver. Trots ging ik naar boven. Voelde mij als in de zomerzon rijdend on route 66. Life was great man!

Niet veel eerder had zij mij genomen. Het was gekomen en gebeurt. Daarna hadden ze mij hijgend achtergelaten en samen dingen gedaan die op mijn wang een blos hadden gekleurd. Ik zag het niet, heb er niets van meegekregen. Ik was moe, het bed warm en viel in slaap. Als ik een echte man was, dan was dat toch wel het moment om het te bewijzen. Er was dus verbazing toen ik veel te snel boven kwam met een sneeuwschuiver.

De jongste stond nog onder de douche en mijn terugkeer was nog niet gepland. Normaalgesproken ben ik ook altijd onder de douche als zij, nadat wij, je snapt mij wel. Nu stond ik met een sneeuwschuiver op een hotelkamer ergens in een sjiek hotel. Overigens was het hotel niet sjiek maar hielden de mensen in het pand een bepaald niveau in stand. Het niveau van sjiek: niets betekenend maar wel veelzeggend. De deur ging open en ze kwam naakt naar buiten lopen.

Ze vroeg of dit in mijn verhaal kwam of dat ik het wilde bewaren voor mijn boek. Ik herhaalde dat mijn boek af was in manuscriptvorm. Ze lachten. Daarna mocht ik naar het balkon. Ik kreeg mijn jas en de ander werd aangekleed. Niet veel later schoof ik grote bergen. De bergen moesten weg en gingen over de rand van het balkon. Er was niemand buiten, de wind blies alles tegen de ramen en ik was druk met onbegonnen werk. Toen ik naar binnen wilde bleek de deur gesloten.

Ik klopte en ze schudde nee. Gaf met haar vinger aanwijzingen en ik besloot te bedaren. Snel deed ik wat werd verwacht, toen mocht ik naar binnen. Ze vroeg mij te knielen naast de deur. Ik weigerde. Ze had gedacht dat ik als sadomasochist daarvan zou kunnen genieten. Ik bekende van het dominante soort te zijn. Daar was volgens beide dames niets van te merken. De sigaret ging aan, er werd twee keer flink gezogen. De kraag op en ik zag ze naar buiten gaan.

Voor de aardigheid was ik geknield bij de schuifpui. Ongelofelijk hoe koud het dicht bij het raam is. Ik wilde niet ver bij haar weg en wist nog niet of ik verliefd was op de oudere of de jongere of misschien toch op allebei. Terwijl ik staarde zag ik dat die ene zich helemaal niet had aangekleed. Ze stond in mantel en andermans schoenen op een balkon in de vrieskou haar sigaret te roken. Blijkbaar stemde haar dat tevreden. Ik hoopte mijn schoenen niet voor altijd kwijt te zijn.

Zo kwam de nacht en lachten wij tevreden. Het gesprek was op en we zaten weer in onze opstellen. Een één, twee. Anders kan ik het niet omschrijven. Al blijft het raar. Je moet je voorstellen dat iemand terugkomt van het balkon. De jas uit doet en dan alleen nog maar een paar schoenen draagt. De schoenen van een man. En dan toch mooi zijn. Ik twijfelde op dat moment niet aan mijn beoordelingsvermogen. Beide dames wel. Daarom hadden ze een besluit genomen.

We keken elkaar wat aan. Mijn blik vragend, die van hen veelbetekenend. Volgens beide dames was een affaire een duidelijke pre voor een beginnend schrijver. Om dat voort te zetten met twee dames was welhaast abrupt. Daarom was er een rooster overeengekomen die uiteindelijk zou leiden tot een relatie met de jongste vrouw waarbij beiden een gelijke aanspraak zouden maken op mij en mijn royalty’s. Ik kuchte en besloot dat het boek niet zou worden uitgegeven.

Dat besluit lag allang niet meer bij mij vonden de dames. Ik vond het een absurde situatie, de dames ook. Dus er werd gelachen en geproost. Je raad het al, twee glazen wijn en eentje met water. Ik bleef slapen en dat leverde mij een vervelend telefoontje. Volgens de oudste was het beter om dit soort apparatuur uit te schakelen als bepaalde situaties onduidelijk zijn. De jongste nam het apparaat uit mijn handen en ik dacht dat zij de daad bij het woord voegde. Maar nee, ze programmeerde de nummers van beide onder de veelzeggende namen ‘number 1’ en ‘number 2’. Daarna ging het licht uit.

Zomerballade I: http://www.vkblog.nl/bericht/361242
Zomerballade III: http://www.vkblog.nl/bericht/361249

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-12 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Zomerballade

  1. View zegt:

    Vind het krachtig geschreven.
    NB.
    Wees niet teleurgesteld als er weinig reacties komen.
    De trend van voortschrijdende vervlakking en gemakzucht
    op het VKBlog blijkt wel onomkeerbaar.

  2. G.H. Duval zegt:

    Hallo View, dankjewel voor je reactie.
    Ja, de stilte viel mij ook op. Nee, ik vind het niet verontrustend. Het is de week voor kerst. Iedereen druk: huis opruimen, boodschappen, de laatste cadeau’s en ook op het werk moet vaak nog iets af. Ik kijk zelfs een beetje uit naar volgende week als iedereen een luie week heeft en al uitbuikend inlogt op vkblog. Ja, ik reken op jullie (niet reageerders) geef ons mooie bijdragen!
    Het is lastiger om impulsief te reageren. Inloggen is verplicht. Dat betekend dat mensen een (fictieve) vkblog moeten bezitten om iets achter te laten. Daarnaast zijn dit soort langere teksten (noem het een verhaal) altijd lastiger om van een goede inhoudelijke reactie te voorzien.
    Ik hoop dat mensen lezen en er plezier aan beleven. Dat is mijn grootste doel, naast een zinvolle bijdrage leveren aan de VKBlog-gemeenschap.

  3. Gus Bolden zegt:

    Mensen, er schrijven zo’n 15.000 bloggers. Logisch dat er soms niet zo veel reacties komen.
    Je zal het allemaal maar moeten bijhouden 🙂
    Daarom beperk ik me tot enkelen.
    Apart verhaal Duval.
    Goed geschreven, catchy.

  4. G.H. Duval zegt:

    Uiteindelijk toch maar besloten om een link naar de andere twee delen eronder te plaatsen.
    Wat dat betreft is VKBlog prima voor eenmalige opiniestukjes, maar zodra dingen aan elkaar linken wordt er toch inzet van de lezer verwacht.
    Ik wens jullie fijne Kerstdagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s