Zomerballade

Zomerballade

Niet veel later zat ik in een vrij luxe hotelkamer, met uitzicht over zee, tegenover twee dames. Haar vraag was akelig direct. Wat voor werk ik deed en of ik single was. Het lukt iedereen om een baan in oppervlakkige bewoordingen uit de doeken te doen. Ik had er uiteindelijk twee zinnen voor nodig. Met dat single zijn had ik meer moeite. Ik ontkende mijn gehuwde status al zou toegeven ook onjuist zijn. Even voelde ik mij een neger met drie vrouwen en vijf vriendinnen. Dat er altijd iemand was om lief te hebben. De waarheid was harder.

De waarheid was hard en misschien wel kil. Zo guur als de snijdende wind die de vrieskou bij ons bracht. Ik had het moeten trotseren toen ik van de parkeerplaats naar het hotel liep. Gelukkig was er een ruime toiletvoorziening onder in het gebouw. Ik kamde mijn haren, klopte de sneeuw van mijn schouders en droogde mijn broekspijpen in een hypermodern Dyson blaaselelement. Daarna nog een plasje en toen naar boven. Even voelde het alsof ik kamer 666 moest hebben of 66 of 13.

Ze keken elkaar veel betekenend aan toen ik antwoordde op hun vraag. We waren gaan zitten, er was thee. Het was twee uur precies, thee en een plakje cake voor de gelegenheid. Omdat er maar twee stoelen waren zat ik op de rand van het bed. Een rare situatie. Je verwacht twee hoge stoelen maar het waren fauteuils. De dames zaten iets onderuitgezakt. Ik met mijn handen op schoot. Als een ambtenaar, een schooljongen, een… Gosh wat baalde ik van mijzelf.

“Zwarte pad” had ik gezegd en dat terwijl er een prima parkeergelegenheid onder het hotel was. Of hier vlakbij het casino of bij de appartementen daarachter. Het bracht samen met hun taxerende blikken bij mijn binnenkomst een lage score voor de eerste helft. Als de eerste klap een daalder waard was had ik toch zeker een Oudhollandse gulden raak geslagen. Natuurlijk keek ik terug. Bij het aanpakken van het schoteltje met daarop het kopje thee bekeek ik haar hand.

Ze was jong en aantrekkelijk. Volgens mij even oud. Dat ze haar zonnebril nog op had vond ik niet erg. Geen rimpels op haar hand, mooie borsten, prima kleding en daarnaast zei ze eigenlijk niets. Dat maakte haar jong en aantrekkelijk. Eigenlijk had ik liever eerst mijn cake gegeten. Houd je maar eens goed na een eerste slokje te hete thee. Ik boog voorover en rolde zo van het bed. Mijn hand had moeite het kopje recht op het schoteltje te laten staan. Daarna de zachte landing op het tafeltje tussen de dames in en dan het andere schoteltje met de plak cake ter hand nemen.

De dames besloten beide dat een brokje cake voldoende was. De lijn, de leeftijd en zo veel anders. Ik at gretig met kruimels bij de mondhoeken. Als er een tweede helft was dan duidelijk zonder verlenging. Plots vroeg één van de dames of het klopte dat ik een boek geschreven had. Ik knikte, veegde met mijn wijsvinger het vet van de cake van mijn bovenlip. Bracht het schoteltje terug naar de tafel en pakte mijn kopje thee. Ik liet het schoteltje op de tafel achter. Zo stonden er twee schoteltjes en ik dacht aan Mickey Mouse. Dat bracht een glimlach en ik vertelde over het manuscript. Het was immers nog niet af. Roemde mijn veelheid aan taalfouten en deed mijn uiterste best om het werkelijke onderwerp van mijn boek achter te houden.

De jonge aantrekkelijke vrouw vulde dat voor mij in en noemde de complexe sadomasochistische belevingswereld van een man op leeftijd. Ik kuchte en besefte te veel te hebben gezegd. Volgens mij ging het over de worsteling met het leven. Het doel, waarvoor wij leven, hoe dingen samenhangen, heden en verleden. De oudere vrouw vertelde mij geen schijn van kans te maken als dit soort dingen op VKBlog komen te staan. Er ging een zonnebril af en ik ontmoette prachtige ogen. Blijkbaar wisten ze dat ik nog op zoek was naar een hoofdpersonage.

Een vrouw die in je gedachten leeft zodat het je lukt om de details te schrijven. Over het krullen van de mond of het plekje onderaan de rug. Wat dat betreft ben ik net Hugo Claus, al is het voor mij niet noodzakelijk naar Ibiza te gaan. Om die grap konden ze beide lachen. Ze vonden mij nog lang geen Hugo, ook geen Heleen of een Kluun. Eigenlijk vonden ze mij helemaal geen schrijver maar wel een aardige man. Ik begreep dat de verlenging was begonnen en ik met twee gele kaarten of direct een rode zou worden buiten gestuurd.

Dat gebeurde niet. Veel later dronken de dames een glas rode wijn en ik water. We waren aardig voor elkaar en vertelden over het leven. Op het balkon kwam de sneeuw hoger. Het grijs van de zee was één met het grijs van de lucht. De grijstinten waren prachtig vertelden zij maar een dik gordijn van sneeuwvlokken ontnam ons het adembenemende uitzicht. We moesten wat eten maar wisten dat geliefde dit konden overslaan. Daarom smulden we de liefde als ik plechtig beloofde daar niets over te schrijven. Die belofte maakte ik terwijl ik de knoopjes van mijn shirt los voelde gaan.

Zomerballade II: http://www.vkblog.nl/bericht/361248

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-12 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s