Elfde van de elfde

Elfde van de elfde

 

Vandaag is het de elfde van de elfde. Voor ons een gewone werkdag. Misschien is morgen bijzonder, of overmorgen. In de landen om ons heen staat men even stil. Al zal, net als in ons land, niet iedereen meer stilstaan. Wat laat de mens nog stilstaan? Niets toch, we moeten door, door, door.

Noem iets verschrikkelijks, een ernstige ziekte bijvoorbeeld. Daarvoor staan we wel stil of kijken bezorgd op. Niet vanwege de ziekte maar door de toevoeging dat het een ernstige is. Ik zou bijna oorlog noemen. Maar we kennen de verschrikking van een oorlog niet meer.

Goed, er is Afghanistan. Met zorgvuldig gedoseerde beelden worden we geïnformeerd over de offers die daar gebracht worden. En als je het mij persoonlijk zou vragen zijn die offers veel te hoog voor het bereikte doel. Wereldvrede op nationale schaal is geen kwestie van dijken dichten.

Zo zie ik onze soldaten het liefst. Als dijkendichters, redders in nood. Dat je schip bijna vergaat en er opeens een helikopter boven je hangt. Marine natuurlijk, geen luchtmacht, die doen andere dingen. De luchtmacht speurt met infraroodapparatuur naar vermiste personen in het bos.

Moord is iets voor criminelen. Dat is ook de gruwel van een oorlog. Het maakt van beschaafde, intelligente mensen moordenaars. Een gevecht op leven en dood is anders dan een voetbalspel tussen twee rivaliserende clubs. Daarom staan er mensen stil.

Stilstaan bij een oorlog is beseffen dat we allemaal gelijk zijn. Zelfs het onderscheid tussen man en vrouw vervalt. Want na de oorlog zijn er alleen verliezers. Blijken gezinnen ontwricht, is die ene vakman na de slag niet meer teruggekomen in zijn dorp. Hebben we tegenwoordig last van chronische vermoeidheid of een muisarm, na een oorlog is het voor de mensen die overbleven vooral ‘schouders eronder’.

Het leven als een last. Getergd door de dingen die je zijn overkomen. We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen. Daarom is het even goed om stil te staan. Vandaag wordt het einde van de eerste wereldoorlog herdacht. Zoals we nu weten kwam na dat einde de griep. Die maakte evenveel slachtoffers als in die vier jaar oorlogsgeweld.

Het wrede is dat een eeuw daarvoor er ook op grote schaal oorlog werd gevoerd in ons Europa. De fransen als agressor of de anderen die niet welwillend waren en mee wilde gaan in de wijsheid van Napoleon. Zodra we verschillen uitvergroten is er kans op oorlog. Een grote kans en die kiem wordt gelegd in het benoemen van verschillen.

Mijn weblog is veel beter dan die van jou. Ik zeg dat niet. Het leest kinderlijk. Maar als ik jouw weblog met naam en toenaam ga noemen en ik noem je laf, slecht, ondermaats en een schande voor deze kleine webloggemeenschap dan sta je op. Dan sta je op en werp je woorden tegen. De bevestiging van ons verschil en de kiem tot een lange periode van grote ellende.

Wij zijn allen gelijk. We werken hard, hebben een druk leven en daarnaast nemen we tijd om te schrijven. De één schrijft bewust onzin, de ander gunt ons een blik in het persoonlijke leven en op de volgende weblog vind je opinie en discussiestukken. In het schrijven zijn wij gelijk en allen zetten we onze schouders eronder om vkblog een prettige plek te laten zijn.

Op diezelfde manier werken we in ons land aan een plek waar het fijn is en veilig. Kennen we de verschillen maar benoemen we steeds vaker onze gemeenschappelijke overeenkomsten. En voor we Amsterdammers echt Amsterdammers noemen en Groningers ook Groningers relativeren we dat door iemand te begroeten als Europeaan.

De wil om samen te willen zijn en elkaar als gelijken te behandelen voorkomt oorlogen. Grote en kleine. Want terwijl de landen om ons heen herdenken dat in 1918 de eerste wereldoorlog eindigde kijken we hier op deze weblog naar een foto van meneer Fabry. Hij was kwartiermeester bij de eerste Huzaren. Niet in 1918, de foto is uit 1857 en toont ons een man op leeftijd.

Toen hij jong was vocht hij mee, zo rond het begin van de 19e eeuw. Ja, honderd jaar voor de eerste wereldoorlog. En het gekke is dat als je iets één noemt, je direct weet dat er ook een twee moet komen. Nog geen halve eeuw later moest het nog een keer: de tweede wereldoorlog. Omdat de verschillen immers overduidelijk waren. Het anders zijn van de één, de oorzaak is van de ellende van iemand anders.

Nu is het 2010 en we zijn onderweg naar 2011. Het lijkt erop dat we de cyclus van oorlogen hebben doorbroken. De grootste taak die ons als gemeenschap wacht is de herdenking van het begin van de eerste wereldoorlog in 2014, honderd jaar later. Daar doen wij Nederlanders aan mee want wij zijn allen Europeanen: gelijken. Die gelijkheid zorgt op een dag voor wereldvrede, dat weet ik zeker. Want de wil tot oorlog is te doorbreken.

Wapenstilstandsdag

St. Helena medaille

.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-11 en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Elfde van de elfde

  1. Fleur zegt:

    Oorlog,jij beweert oorlog niet te kennen van binnen?
    Dat geloof ik niet.
    Wat een vervelend fictief stuk
    met een moralistische ondertoon,
    waar al mijn nekharen recht van overeind gaan staan.
    Elk punt dat jij aanvoert
    als negatief,voerde je tevens uit.
    Mijn hoofdpijn die zeer hevig is,vertelt mij dat dit forum
    niet van gevaar ontbloot is
    en dat er zich hier lieden bevinden
    die explosief kunnen acteren.

  2. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel Fleur voor je reactie.
    Nee, de fysieke oorlog ken ik niet. Sinds 1945 leven wij in Nederland in vrede. De enige bedreiging die wij kennen is in de vorm van ziekte (epidemie) of natuurgeweld (overstroming, dijkdoorbraak). Daarna wordt het al snel persoonlijk in de vorm van bijvoorbeeld een ongeval (aanrijding, brand woning). Maar een aanval op je land, het mobiliseren van mensen, voorzieningen die niet meer (volledig) aanwezig zijn en de dreiging of de overrompeling door oorlogsgeweld ken ik niet.
    Het stukje heeft een moralistische ondertoon, natuurlijk. Al blijft het een persoonlijke kijk op ‘de zaak’. Maar het noemen van 11/11/1918 kan al moralistisch genoemd worden. Wat ik jammer vind is dat je probeert mijn tekst te koppelen aan mij persoonlijk en misschien zelfs een beetje uitlokt. Dan heb je volgens mij de laatste alinea’s niet goed begrepen. Of juist wel en doe ik even niet mee 🙂

  3. Kati67 zegt:

    Weer wat geleerd. Maar de elfde van de elfde is hier in Brabant niets meer en niets minder dan een feestje voor de Carnavalsliefhebber. Alaaf!

  4. View zegt:

    Met veel interesse gelezen. In landen als Frankrijk, België en het VK nog steeds een belangrijke datum voor herdenking van Le Grande Guerre. In elke plaats is wel een monument voor de gevallenen. In je plaatst het in perspectief en historisch kader.

  5. Fleur zegt:

    Wat ben je toch een flinkerd.
    En zo integer,maar nu lieg ik eens een keer.

  6. lebonton zegt:

    inderdaad een vreemde gewaarwording dat zo veel buurlanden dit wel haast moeten gedenken, en dat het aan ons voorbij ging en gaat.
    het heeft zo veel landen zo lang in een bittere greep gehouden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s