Sterrenkijker

Ik keek op. Zij lachte. Niet het minzame, niet de bespottende lach, nee. Het bulderde door de kamer. Ze aaide mijn bol pas toen ze mijn onbegrijpende blik zag. Kwam op haar hurken met de knieën tegen elkaar. Ken je het hurken van dames? De lompheid staat met gestrekte benen, enorme kont omhoog en de rug voorover gebogen, als een kruiwagen die je leeg kiept.

Een dame zakt door de benen zoals een arbeider leert tillen. Het lichaam van een dame is beweeglijk, haar beweging gracieus. Net als dat van de arbeider, alleen verstaat hij het ritme van doorgaan, herhalen en zo voortbouwen op wat net is gemaakt. Een dame hoeft alleen maar dame te zijn. Haar handen inmiddels al tegen mijn wangen, de vingers eigenlijk meer.

Alsof ze een bal tussen haar vingers houdt, niet eens klemt. Mijn ogen zien alleen haar knieën: tegen elkaar, iets opzij, de symmetrie van man en vrouw verbrekend. Haar lippen drukten een zoen op mijn mond. Een onschuldig kusje, een goedmakertje. Een sorry voor de bulderende lach. Het voelde als troost en mijn ogen sloten zich.

Haar stem fluisterend zacht. Nee, duidelijk sprekend, te duidelijk voor iemand die wilde berusten en de ogen gesloten houden. Te duidelijk en met de naklank van de bulderende lach zingend in de woorden. De woorden waarmee zij mij vertelde dat ze dacht aan een sterrenkijker. Het paard van haar lompe vriendin. Te dik, te rijk, te weinig zichzelf dus paardrijden.

En opeens werd ik warm. Proefde de geur van het zwart gepoetste leer op mijn tong. Kon de stof van haar rijbroek voelen als ik iets, slechts iets naar voren zou buigen. Opeens wist ik waarom juist zij een dame was. Er dansten filmbeelden door mijn hoofd. Hoe zij sprong, haar dressuurproef reed en het paard beloonde. Zakelijk op een liefdevolle manier. De heerseres en het dier dat volgde.

Ik kantelde mijn hoofd en mijn ogen konden niet meer open. Ja, ik wankelde. Gebukt onder het zweet op mijn voorhoofd. De zwaarte van mijn gedachten. Ze moest nu staan. Twee benen, wijd. Ik zou opkijken als haar sterrenkijker en zij zou mij leren hoe te zien. Met het getailleerde rijjasje, de lange haren in een vlecht, de cap onder haar rechterarm en haar rijzweep in de linkerhand.

Het zacht getik was van haar sporen. Verchroomd, metaal, het riempje met gesp. Het wieltje aan het uiteinde. Gekarteld als een, ja als wat? Ik hoorde het metaal tikken. Een geluid, een signaal, ik keek op, plots, ogen open. Omhoog, niets! Om, niets! Het was de deur, het sluiten, een korte klik, bijna net als sporen. En ik zat, geknield, daar.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09. Bookmark de permalink .

12 reacties op Sterrenkijker

  1. StadsfotograafVelsen zegt:

    Erg westers verhaal. Wel eens in Afrika geweest? Afrikaanse vrouwen bukken altijd, met gestrekte benen, kont omhoog staan ze op kleine vuurtjes te koken, of doen hun was in tobben. Ik vind ze altijd erg elegant. Vaak nog een kind op de rug. Maar ik hou dan ook minder van verfijnde (verwende) westerse dametjes.

  2. G.H. Duval zegt:

    .
    Als man omringd door vrouwen mag je niet kijken naar… Buiken, billen, borsten. Het is verboden, een vorm van beleefdheid uit de serie waarbij de man als eerste de trap op loopt. Niet fout willen doen, niet fout willen zijn.
    En dan, de lompheid. Het molenpaard, diegene die in de groep het hardste lalt. Veel praten niets zeggen. Te dik, noem het volgevreten. Nee, ik ben niet slank. Maar zij, ongecontroleerd, met een houding van ‘kan mij het schelen’. Snapt niet… door de benen.
    Ze kijkt om en ziet mijn gezicht. Kijkt mij aan alsof ik Pinokkio ben die iets deed wat hij liever wil verzwijgen dan over liegen. Het is niet zo, het was niet zo. Het enige wat ik dacht was ‘goh, wat een dikke reet’. Dat mag ook niet.
    Nee, ik was nooit in Afrika en ik denk dat ik mij er daar ook aan zou ergeren.
    @StadsfotograafVelsen: bedankt voor je reactie 😉
    .

  3. Vogel-vrij zegt:

    Je bent een liefhebbende man. Een liefhebber.

  4. StadsfotograafVelsen zegt:

    Nee hoor Vogel-vrij, dit is 1 van de miljarden mannen die een bepaald vrouwbeeld boetseren rond hun puberpikbehoefte, en daar erg veel vrouwen ongelukkig mee maken. Liefhebben is echt iets totaal anders.

  5. Vogel-vrij zegt:

    @Stadsfotograaf
    Ik geloof dat je ‘het dubbele’ van m’n commentaar niet opmerkt.
    Het was dan ook niet aan een ander dan de schrijver van dit blog gericht.

  6. G.H. Duval zegt:

    .
    schrijven is zo niet leuk meer
    als de clou die pas over
    een stukje of twee, drie,
    wordt opgeschreven,
    nu al hier staat
    en direct al niet wordt begrepen…
    @Vogel-vrij: iedereen heeft iets bezitterigs, zelfs de vrouw 😉
    .

  7. G.H. Duval zegt:

    @StadsfotograafVelsen: twijfel of ik zou reageren. Ik vind het niet fijn als het grof wordt.
    Ik vind het grof als jij mij op deze manier kwalificeert zoals je hier doet. Natuurlijk mogen de degens worden gekruist, natuurlijk. Een woordgrapje is ok maar dit niet. Ik vind dat je een grens overgaat.
    Je kent mij namelijk niet. Je leest iets, geeft een mooie inhoudelijke reactie. Ik vul aan – op de lyrische Duval manier – en daarna gebruik je kwalificaties die volgens mij niet passen als je iemand niet kent.
    Er is een e-mail mogelijkheid. Waarom kan Vogel-vrij die wel gebruiken om iets te melden waar hij zich aan stoort en lukt het jou niet? Ik wil je graag uitnodigen om verder te lezen. Er is een archief en ik wil je graag vragen om kris-kras wat verhalen te lezen en zo te zien dat het wel kan.
    Dat het wel lukt om een, in jouw ogen, normaal verhaal te schrijven. Der Hund bijvoorbeeld http://www.vkblog.nl/bericht/136479/Der_Hund of Maandag: http://www.vkblog.nl/bericht/306796/Maandag er is genoeg en ja… soms is het ook zo als dit bericht, misschien erger. Niet bedoelt om jou dwars te zitten, maar gewoon omdat het moet. Je kan er aan voorbij gaan, je kan iemand veroordelen door de kwalificaties te gebruiken die jij doet.
    Ik stoor me aan het ruwe hier op VKBlog. Fatsoenlijke mensen die veilig vanachter hun scherm zich erg grof uitlaten over iemand die ze niet kennen. We zijn toch allemaal mensen die alleen maar proberen een mooie bijdrage te leveren aan het Volkskrantblog? Dat is mijn intentie: een mooie bijdrage leveren die het waard is te lezen.
    Je moet niets, je mag. Je kan er zo aan voorbijgaan. Niemand dwingt je te lezen.
    Laten we alsjeblieft respectvol met elkaar omgaan StadsfotograafVelsen…

  8. Kiezels zegt:

    mooi, je geeft nooit teveel weg
    en dan wordt het stil

  9. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel Dianne

  10. bw zegt:

    Ik vind het een prachtverhaal, G.H. Duval, zoals ik er al meerdere van u heb gelezen. En de reactie van die stadsfotograaf (uit een dorp, denk ik dan wel altijd) valt toch wel mee, op dat vreemde woord met die twee allitererende pees na, dat niet past. Je kunt het vervangen door "erotiek" en dan is het al heel anders. Toch?

  11. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel bw voor het compliment.
    Ik vind het gewoon zonde dat mensen vaak te snel woorden schrijven die gewoon niet passen. De bijdrage van 16:08 vind ik overigens zeer waardevol. De latere ontsporing is alleen jammer. Maar… dat hoeft ook niet herhaald en herhaald te worden. De discussie of iets een stad of een dorp is gaan we hier dus ook niet voeren.
    Het verschil tussen ‘erotiek’ en ‘vulgair’ is subjectief. Er zijn mensen die kunnen genieten van het meest gruwelijke. Anderen vinden het niets maar waarderen het verhaal. Ik lees hier op vkblog de laatste tijd weer veel en dat is genieten. Maar ik hoef niet onder ieder tekstje mijn reactie achter te laten. En als het mij niet bevalt dan schrijf ik niets en ga verder of vraag via een mail uitleg over de dingen die ik niet begrijp.

  12. bieke zegt:

    Een mooi beeldig verhaal.
    Je voelt de emoties door de woorden heen op je afkomen. Heel inents en warm.
    Met een glimlach oprecht van genoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s