Hoogtepunt

Onze verhouding bereikte een hoogtepunt. Eens is de doos met kaakjes leeg. Als je het bed al meerdere malen hebt ontmoet dan blijft er niets anders over. Het moment van de onduidelijke macht. Het vacuüm, de totale beslissingsloosheid. Als twee magneten die net buiten elkaars krachtenveld krachtig liggen te zijn. Krachtig maar net niet verstoren. Blijven waar ze liggen, beiden prachtig blijken te zijn.

Ik zuchtte en noemde de lege doos. Zij lachte, ik stond niet op. Nee, ik was moe, moegestreden. Het spel en de knikkers, ik had alles ingezet en te veel gegeven. Zij had genomen, dat weer wel. Ik lag dus meer, moe en quasi tevreden. Zij noemde nu ook de lege doos, de rommel op haar slaapkamer, en de lange lijst van taakjes die nooit gedaan worden.

Even zocht ik ruzie. Ruzie in mijn hoofd, tweestrijd. Dat je linkerkant weet wat je rechterkant wil en zich daar met maximale kracht tegen verzet. Over magneten gesproken: tegenpolen. In die diversiteit beleefden wij ons hoogtepunt. Er was geen schreeuw, geen dwingend woord. Het waren haar laarzen. Het paarsblauw van die eerste keer.

Hoe lang was ze weg? Ik miste haar. Ik mis haar direct. Al staat zij achter mij en zijn mijn ogen gesloten dan voel ik haar. Al staat zij achter mij en zijn mijn ogen geopend maar zij zegt: “ik ben weg”. Dan is ze er niet meer. Als zij er niet meer is, mis ik haar. Ik miste haar. En missen maakt een schuldgevoel. Had ik immers actie ondernomen dan was ik weggeweest.

Ik weg voor haar, door haar, het moet fantastisch zijn. Fluitend heen en door de stortregen terug. Op de fiets natuurlijk. Dichtbij op de fiets, veraf vaak te ver om te fietsen. Ze zou mijn oren drogen bij thuiskomst, opmerken dat het niet haar merk is en mij terugsturen. Op de fiets. En dat allemaal voor één hoogtepunt. Het hoogtepunt van de absolute macht.

Dalend was ik al. Bewust van de fout die ik maakte. Diep was ik al. En zij zou niet eens op mij neerkijken. Ik zag haar in de weerspiegeling van de ruit. Voelde haar hak langs de rand van mijn hand. Zoekend naar mijn grenzen. De hak vond mijn hand, plaatste zich en langzaam verdeelde het gewicht zich over hakken en zolen.

Er werd daarna niets meer gezegd. 

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09. Bookmark de permalink .

3 reacties op Hoogtepunt

  1. G.H. Duval zegt:

    .
    oe
    ik ben niet helemaal thuis is de sms-symboliek
    of is dit weer heel iets anders?
    voor ik een ongepast grapje ga maken
    of totaal verkeerd reageren op jouw reactie…
    Please, wil jij het symbool aan mij duidelijk maken?
    .

  2. svara zegt:

    de eerste alinea treft me het meest
    daar zit alles in
    het laat een mooie leegte achter
    die alle ruimte in zich draagt vooral door het woord"krachtg’ en dat laatste zinnetje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s