Ego ist?

Mijn hoofd wiegde mee met haar been. Geknield, gebogen, vertrouwd. Zo zat ik en toonde mijn verlangens in volkomen onschuld en onwetendheid. Nee, ze was niet eens gretig. Ik geloof dat zij genoot. Maar zeker weten doe ik dat niet. Zoals ik niets meer zeker weet. Is het de liefde?

Zij veegt de kruimels bij mijn mondhoeken. Als wij op een terras, dan verzamelt zij al viltjes voor mij. Een pen kan ik altijd bij haar vinden. Het enige dat ik bewust voor haar kan doen is knielen als ik het zie. De madelief in het gras. De groep bloemen en daar één van stelen, wegnemen en offeren voor haar. Meer eist ze niet, zelfs dat eist ze niet.

Ik ken haar huis, ik ken haar kamers. Mijn gedachten vormen altijd zinnen met haar erbij. Ieder woord, iedere actie in dienst van haar. Zo kende ik haar en leerde ik mijzelf kennen. Onbaatzuchtig, een prachtig woord. Maar ik was niet onbaatzuchtig, ik was zelfs heel zuchtig, verlangend naar, naar, ja naar wat?

De slaapkamer deel je niet. De slaapkamer is verboden terrein, tot haar hand, heel zachtjes… Je toilet deel je, noodgedwongen. Niemand wil watermannen achter in de tuin of stralend van het balkon. Ik tenminste niet, zij ook niet. Die zin moet ik herschrijven als het waar is wat ik denk. Zij tenminste niet, dus ik ook niet. Logica in schrijven, logica in lezen, logica in zijn. Zo eenvoudig werkt het.

En ik zag de slaapkamer. Het bed, de ijzers, het behang, proefde de sfeer, liet mij imponeren en kroop in haar schoot. Zo veilig als wat, getroffen door haar kwellende bewegingen. Ik kon mij niet overgeven tot ik vergat te eisen. Thee en kaakjes en in het gras een madelief. Het voordeel van tuintjes is de onbeperktheid van het terras.

Het strakke kader van een balkon heeft mij nooit aangestaan. Haar ook niet. Dat je naast alles, elkaar dan herkend in dit soort details. Ondertussen kon ik haar niet meer aankijken. Opkijken lukte nog wel. Het bracht zo veel voordelen. Het bracht zo veel rust.

Geen vraag was onbelangrijk, haar antwoorden altijd duidelijk. Eerst steunde ik, daarna leunde ik nogal lastig en opeens komt er een fase van volgen. Vanzelfsprekend volgen. Dat het over is. Hoe noemt zij dat? Even denken, ja! Das het ego over ist. Zo is dat. Waarom dat Duits moet klinken weet ik niet.

It’s all in the game.

Het was net als fietsen met de wind mee.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s