Little schoolboys

Hardnekkig stond ik te denken en dus zichtbaar in gedachten toen zij haar kamer binnenkwam. Ik moest wachten. Als een schooljongen vond ik. Veertien jaar en niet bij krachten om met argumenten een ander gelijk te vinden. Veertig, geen veertien. Er moest een liedje zijn over ‘little schoolboys’ en ik kon het niet vinden in mijn gedachten.

Zij had die laars weer aan. Het paarsblauw herkende ik. Daarna keek ik op, mijn mond viel open. Haar vinger onder mijn kin sloot hem. Gesloten was ik, en zo volgde ik. De trap op. Geen blik omhoog, maar gericht, op de hak, de zool, steeds een trede hoger, stijgend terwijl ik lager bleef. Daar stonden wij. Het einde van de trap is een raar fenomeen: opeens stegen wij tot gelijke hoogte.

Even keek ik in haar ogen, toen weer rond. Het was wit, zoals in ieder huis het gebroken wit overheerst. Ze lachte een verlegen glimlach, of er twijfel was, dus keek ik nog een keer. De twijfelende vrouw is mooi, onzekerheid maakt haar kwetsbaar. Het ultieme moment om als man de symbolische sprong te wagen en te krijgen wat je zo lang al hebben wilde. Little schoolboys.

Maar zij had zich hervonden. De twijfel die ik zag was een uitdagende glimlach. Haar hand wenkte en zo kwam ik bijna tussen de deur en haar in te staan. Ik voelde het paarsblauw bijna hijgerig dichtbij. Haar hand omvatte de deurklink, even nog wachtte zij. Toen ging de deur langzaam open. Ik bleef staan. Mijn schoenzolen met prima kit vast en binnen dertig seconde droog en volledig werkend.

Ik keek als een kind voor een poppenhuis. Als een man die de barbiecollectie van zijn vrouw ziet. Het boek met postzegels, door de oude man voor je wordt geopend, met het verzoek niet te ademen. De waterdamp zou immers de gom… En zo dampte zij de gom vochtig. Sprakeloos zegt men dan en ik hoorde wat ik al wist. “Naast alles ben ik bovenal sadomasochist.”

“En jij?” Daar stond ik. Altijd rap klaar met een antwoord. Nu in gedachten, nadenkend, zoekend naar een antwoord. Dit mocht geen dertig seconden duren, dus sprak ik monter: “I am just a little schoolboy”. Dat vond ze erg mooi. Een glimlach en haar hand op mijn onderrug. Gesteund door een lichte druk van haar hand, schreed ik over de drempel.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Little schoolboys

  1. Paul Nijbakker zegt:

    Bovenal sadomasochist, hoewel het natuurlijk masochistischer is om onder te liggen 🙂

  2. G.H. Duval zegt:

    Het is altijd fijn als details worden aangevuld door ervaringsdeskundigen.
    😉

  3. assyke zegt:

    mooi inleidend voorspel
    het stukje waarin jij jezelf voorstelt
    bracht echter ook een glimlach teweeg;-)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s