In het gras

In het gras zat ik. Eigenlijk op. Het was arm, gras. Mooi weer, dat wel. Ik keek op. Omhoog. Het paarsblauw van haar laars ging over in het paarsblauw van haar maillot. Ik staarde naar haar dijbeen. Halverwege ging het paarsblauw over in het paarsblauw van haar rokje. Ribfluweel, lekker zacht.

Ik had te lang gekeken, gestaard en haar verveeld. Ze boog voorover en stak haar hand. Ik dacht om mij te begroeten op een manier zoals mensen doen. Ik greep, met twee handen aan. Zij trok en sleurde mij overeind. Eigenlijk moest ik een witte broek met das en strohoed. Het was blauw, zoals ik altijd blauw.

We vloekten. Haar paarsblauw bij mijn blauw. En weer keek ik naar haar dijbeen. Die overgang was mooi. De streepjes net andersom. Haar woorden waren stil. Zo zaten wij in de zon. Het had geregend, dat zag zij aan mijn kleren. Ik vond haar zorgzaam en wist niet meer hoe dit allemaal begon.

Zo droomden wij op één van de laatste warme dagen. Ik was de kinderen vergeten, zij had haar tas wel bij. De koffie betaalde ik maar bij het afrekenen zij ze heel monter: “opzij, opzij”. In de volgende tekst verwacht ik seks of erotiek, de warmte van het samenzijn. Maar in deze nog niet.

Toen we terugliepen zag ik een madelief, in het gras.

Achteraf

Het geel en wit zo mooi bij het paars en

blauw van mijn das,

die dezelfde kleur van mijn jas was.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2010-09 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op In het gras

  1. Gus zegt:

    Het gras, het gras. Ach, als het maar 2 kontjes hoog was.

  2. VSp zegt:

    Koel gras kriebelt

  3. Marjelle zegt:

    ‘Madeliefjes in het gras’, ooit heb ik erover geschreven.

  4. G.H. Duval zegt:

    Het was arm… Ooit dacht ik een fout te vinden in een webogtekst. De meesten immers te snel geschreven, gehaast gepubliceerd en dan… Wachten op reacties. Webloggen is soms net vissen. Ik schrijf echter over gras.
    Arme grond, nauwelijks kunnen groeien. Op arme grond groeit nauwelijks gras, maar madeliefjes… Een madeliefje is een teken dat de grond arm is.
    Twee kontjes hoog Gus, ach, daar, nee, liever niet. Het bakje, het lage randje om het gazon. Ken je die metalen randjes? Als je niet oppast struikel je erover. Geef mij dan maar de polder, de ongemaaide dijkkanten, waar het gras meer dan 2 hoog is en er zo veel kon.
    Ik zou bijna schrijven dat warm gras ook kriebelt VSp, maar ik denk dat koel of koud gras meer kriebelt omdat je huid ook koel en strakker is of juist doordat het temperatuursverschil tussen warme huid en veel kouder gras groter is. Ik wil er mijn hoofd niet over breken.
    Daarom leg ik de nadruk ook niet zo bij gras of bij madeliefjes of de onlosmakelijkheid van die twee, Marjelle. Het gaat mij meer om het paarsblauw zoals bij viooltjes. Ik heb ook al over veel geschreven en er komt vast meer. Of dat als een opluchting klinkt weet ik niet. Zouden wij de eersten zijn die een madeliefje in een pot gaan houden?

  5. Marjelle zegt:

    Het was mijn associatie erbij, Duval, en madeliefjes horen in het gras. 😉

  6. G.H. Duval zegt:

    Associaties, interpretaties, het mag allemaal, het maakt juist al die teksten zo veel mooier. Volkskrantblog is een plek om te smullen. Zo veel, zo divers en de passie om te delen bij zo veel mensen herkenbaar. Ik was weg, beetje boos, getergd ook, omdat er hier plots ook domheid blijkt voor te komen. Ik had het niet verwacht en moest beter weten. En nu? Schrijven! Niet alles publiceren maar het beste plaatsen en reageren, genieten, smullen met het slagroom tot de oren!
    Ja, madeliefjes horen in het gras…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s