Die nacht

Die nacht had ik niet geslapen. De planken waren niet mild voor mij. Ik was onder het bureau gedoken. Gerold en gedraaid en toch iets geslapen, maar kwam er stijf onder vandaan. Het leven hier was geen pretje. Afzien, werken! Het was immers nog geen nacht en ik was voor een middagslaapje ten onder gegaan. Nee, het was allemaal niets.

Toen het avondschemer kwam ben ik op mijn fiets gestapt en weer naar huis gegaan. Daar wachtte een snorrende cv ketel die het huis verwarmde. Er stonden aardappels op het vuur dus dat beloofde een Hollandse prak. Ik snakte naar koffie, maar ik zei het niet. Mijn huis was immers meer dan comfortabel, alleen de ruimte al.

In stilte aten wij. Ik keek tv en aanvaarde roerloos het wonder van elektrisch licht. Het was meer dan comfortabel en ik dacht na over de vijf stappen van Maslow. Ik aanvaardde de ondergang, de vernedering, de koude, het spartaanse. Zou ik dan dalen? Een rit met de fiets omlaag en slechts één rit met dezelfde fiets om hoger op de ladder van Maslow te komen. Eindelijk kwam er reklame.

Mijn partner was al naar bed, ik bleef nog even kijken. Er was niets op tv, maar zitten in warmte voelde weldadig dus ging ik nog niet weg. Daarna kwam de bedervaring. Ze sliep, ik zal u niets onthouden wat dat betreft. Even daarna sliep ik ook en droomde van een nacht die ik thuis doorbracht. Het is de waanzin die ontstaat als je aan middagslaapjes begint.

De morgen kwam vroeg. De elektronische haan brulde zijn monotone pieptoon in mijn linkeroor. Echt fantastisch dat zoiets kan in een constante regelmaat zonder hoorbaar adem te halen. Ik uitte mijn waardering door hard te slaan. Ik raakte en de haan gaf geen kik meer. Ja, na negen minuten, maar toen sprongen mijn kinderen er bovenop. Jong geleerd is oud gezegevierd. Ik stond al onder de douche en merkte er niets van anders had u gisteren ook al een verhaal.

Het ontbijt smeerde ik. Een oude gewoonte uit mijn treintijd: twee trommels mee. Eentje als lunchbox, de ander als ontbijt. Als ik toen een plekje bij het raam trof had ik werkelijk een voortreffelijk ontbijt. Eigenlijk probeerde ik altijd bij dat meisje met drinkontbijt te komen. Die kwam niet meer en ik besloot een carrière aan huis te overwegen. Die werd gestart, doorgezet en nu zit ik op de fiets naar mijn eigen huis.

Eigen huis met houten vloer. Lange planken zonder tapijt. Waar het leven voorbij is, leeggeroofd en weggehaald, niets meer over en die ruimte is voor ik, mij. Alles wat erin staat is van mij: twee tafels en wat stoelen. De laptop hangt op mijn rug. Ik fiets en ben blij. Onderweg naar vrijheid zonder stromend water en elektrisch licht. De stortregen kan mij geen pijn doen. Ik moet vooruit, ik moet verder, ik moet!

In de tergende stilte van het huis eet ik mijn boterhammen. Het is mijn lunchtrommel. Niemand die het ziet en ik vond het beleg zo lekker. Morgen ga ik beschuitjes kopen en jam. In een blik ergens in een kast blijft dat wel goed. Er zitten hier van die inbouwkasten. Dikke muren die de scheiding zijn van kamers waarin dan kasten zijn gebouwd. Soms klop ik tegen de achterwand in de hoop dat er meer is.

Het vermolmde hout wegbreekt onder het gehamer van stevige handen. Ik ben eigenlijk een begaafd typist dus zoveel stevigheid is er in mijn hand niet samengebald, maar toch. Ik probeer het. Een kluis, geheime schatkamer of trap terug naar een ander verleden. Wat dat betreft zou dit huis een prima plek zijn voor een verhalenschrijver. Maar de regen he… Geen mens overweegt de reis hiernaartoe.

Als het even stil is kraken de planken. Het is een terugveren van wat mijn gewicht boog. Het angstaanjagende geluid door mijzelf veroorzaakt. Maar als je niet snapt dat je eigen gewicht de planken doorbuigt en laat klemmen, piepend terugveren als je eraf bent. Het terugschieten als de tegenkracht van de andere plank te zwak is om het nieuwe evenwicht in stand te houden. Dan, ja dan wordt ik pas echt bang.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-11 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

21 reacties op Die nacht

  1. Fleur zegt:

    Ben je verhuisd?
    Ik hou van licht hout.
    Maar niet van die knoesten erin.
    Ik snap niks van je verhaal.
    En bedenk afschuwelijke scenario`s in mijn hoofd.
    Ik zie je fotomateriaal.
    En veronderstel bij voortduring dat ik je doorgronden kan.
    Terwijl mijn ervarig,kennis en ruimschoots aanwezige verstandelijke vermogens keihard het tegenovergestelde schreeuwen met de volumeknop op de allerhoogste stand.
    Deventer?
    Ga je koekhappen?
    Als je maar geen aanval krijgt van allergie?!
    Is het aangenaam een speelbal te zijn?
    Of ben jij de pitcher?

  2. zilver met haar gloednieuwe verbinding! zegt:

    Nou wat een kracht, alles komt goed!

  3. G.H. Duval zegt:

    .
    @zilvertje, dat alles altijd weer goed komt lezen we op jouw blog 😉
    @Fleur, twee kaatsen ballen in één net… :p
    @mijzelf, dat duurde effe na http://www.vkblog.nl/bericht/285551/Het_is_tijd%21 duurt het een week voor er weer iets komt. Doorschrijven man!
    .

  4. Gus zegt:

    Mooie houten vloer!!! Niks aan doen, beitsen. Geen tapijt er op. En als de sodemieter gas en elektra aansluiting.
    Waarom ga je trouwens weg bij vrouw en kinderen? Of…te intieme vraag.

  5. Fleur zegt:

    O,ik zie toch iets,ik heb me vergist.

  6. Fleur zegt:

    O,ik zie toch iets,ik heb me vergist.

  7. G.H. Duval zegt:

    @Gus:
    (…) tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. (…)
    .

  8. G.H. Duval zegt:

    @Fleur

  9. G.H. Duval zegt:

    @Fleur

  10. Gus zegt:

    Okay I get the point

  11. Gus zegt:

    Okay I get the point

  12. Gus zegt:

    Okay ehm, hoe was ie ook alweer?

  13. Gus zegt:

    Get the point!!!

  14. G.H. Duval zegt:

    .Duval pakt één potlood uit de pennenstandaard. Het is er één van de drie in de klasse HB. Even kijkt hij naar de punt, werkelijk perfect geslepen. Ondanks dat je met een mes het hout schilt en het grafiet verpulverd spreekt met van slijpen. Slijpen is een geduldig en geconcentreerd proces, vaak de laatste bewerking voor het perfect is.
    Zo slijpt Duval op regelmatige tijden zijn drie potloden. Als ze afgesleten zijn tot twee derde van de lengte dan werpt hij ze weg. Niet achteloos in een vuilbak, maar behoedzaam in een doosje. Het doosje is perfect van lengte. Te lang past niet, te kort staat Duval niet toe. Als het doosje vol zit dan volgt er een dichtplakken met breed plakband en een etiket: schrijfgerei voor de kinderen in arme landen.
    Het zit hem in de breedte van de hand begrijpt u. Het donkergelakte uiteinde van het potlood moet altijd boven de schrijvende hand uitsteken. Zo zal het zijn, zo is het altijd geweest. Duval legt het potlood rechts van hem neer. Er volgt een nieuw vel, gelinieerd en van een betere kwaliteit. Nog even denkt hij na, het is eigenlijk meer een moment van concentratie. Pakt het potlood, raakt het vel, schrijft… en breekt de punt al bij het eerste woord.
    Even is Duval volledig uit het lood geslagen. Het is immers tijden geleden dat er een punt werd gebroken. Het potlood wordt links neergelegd. De plaats waar slijpklare potloden wachten op een herslijpen of opgeborgen worden in een doosje van de juiste lengte.
    Bijna met bezweet voorhoofd trekt Duval de enige la in zijn bureau open. Het moet hier toch zijn, het moet hier toch wezen. Dan vind hij achterin de la het blikken doosje van vroeger. Even wrijft zijn duim over het deksel, daarna opent hij behoedzaam. Een leven in potloodpunten lacht hem toe. Hij ziet het roze naast het rood, veel groen en blauw en eigenlijk heel weinig grijzen.
    Toch hoort die punt daar, in het doosje. A point from me to jouw. Hij glimlacht even, sluit het blik en vervolgt zijn werkzaamheden.
    .

  15. Marjelle zegt:

    ‘Lange planken zonder tapijt’, dat wil ik ook, maar nu nog niet.
    En dan glimlach ik maar even terug naar jouw reactie boven de mijne.

  16. Gus zegt:

    Hé ouwe, ga je nou godverdomme nog eens een keer verder met je verhaal of hoe zit het.

  17. ramirezi zegt:

    Fijn 2010 GH !

  18. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel Ramirezi, jij ook een prettige jaarwisseling 🙂

  19. Gus zegt:

    Komt er nog wat van? 😉
    Een goed 2010!

  20. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel Gus, jij ook een heel goed jaar gewenst!
    En de rest… ach 🙂 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s