Het is tijd!

Het is tijd om wat te schrijven. De klok slaat vier. Er is een enorme stilte in dit huis. Eindelijk ben ik thuis weg. Weg van die te drukke buurt, het inspiratieloze ritme van buren, vuilophalers en de stroom ouders die kinderen dumpen bij een dagopvang. Nee, hier is het leven goed. Het pand stond leeg, ik heb de ruimte genomen en ingericht.

Second hand, alles tweedehands, er stond een klok. Een enorme klok met van die gewichten. “Dat brengt gewicht in de zaak” zei mijn compagnon. Een wat dikkige vutter met een grote bestelbus. Ik had hem gehuurd via een site van internet. “Ome Joop vervoert alles” en nu sta ik hier met Ome Joop en sjouwt hij mijn klokkie in zijn bus.

Twee eettafels, de moderne als mijn bureau, die van donkerhout als sfeermaker aan de andere zijde. Ik kocht er drie stoelen bij met rood pluche, de vierde ontbrak. Ze zijn gesleten en daardoor lijkt het gebruikt. Niet dat ik er ooit zal zitten. Ik eet, werk, boer en slaap hier. Mijn hoofd ondersteunt door mijn rechterhand ontspan ik bij uitzendinggemist.

Waarom zou ik naar de overkant lopen om op een andere stoel te gaan zitten voor mijn eten? Als ik slapen moet kruip ik wel onder mijn bureau. Dat verlaagde dak houdt nog prima de warmte vast en het voorkomt dat mijn voeten de houten vloer laten kraken. Zo is het leven goed. Met zo veel ramen en een wijnvoorraad in de kelder.

Dat was van de vorige bewoner: een heer op stand. Overleden, al negen maanden. Nu zit ik hier. Het huis is leeggeroofd door kinderen en kleinkinderen maar blijkt onverkoopbaar. Nu ben ik bewoner en zondaar. Maar dat weten ze niet. Mijn voorkomen was net en zeer gedegen, dus de koop was zo gesloten. Ik huur, maar voel mij eigenaar dus is er in mijn fantasie een koop gesloten.

De eerste dag was een dag van vegen en slopen. De tweede dag was mijn vriendin er al. Je kent haar wel: hooggehakt en diep uitgesneden. Boven vond ze de ruimte geweldig, waarom er geen spijlenbed was vroeg zij zich af. Alles moest wit, het behang was immers erg gedateerd, maar de ruimte… Ik kreeg een zoen en een knuffel en had het volgens haar allemaal weer eens goed gedaan.

Toen zocht ze de bar, die er niet was. Vroeg ze om koffie, die ik niet kon bieden, en liep zij voor mij de trap af. Buiten zag ze de scheuren in de muren. Volgens haar absoluut onverkoopbaar, maar de beste locatie voor een feest. Ik moest het pand verlichten met schijnwerpers en zij wees aan waar. Toen ging mijn telefoon over. Zo een draagbaar toestel want werkelijk alles is afgesloten.

“Wat een dikke” riep ze verbaast en ik liep naar binnen. Daarna was ze weg. Het hele telefoongesprek was onbelangrijk. De bevestiging van een afspraak en daarna wilde de spreker graag doornemen wat wij gingen doen. Ik had het allemaal al in een e-mail beschreven en twee dagen geleden aan hem gestuurd. Maar je herhaalt, gedwee, dat houdt de klant tevree.

Haar hand lag op mijn schouder toen het gesprek afgelopen was. Ik keek naar het raam voor mij. Een venster op wel honderden meters afstand: groot en uitkijkend over de tuin. Ik droomde mij een fontein in de verte die limonade spuit. De lijnen van de vloerplanken maakte het beeld compleet. Ik zou er een foto van moeten maken als versiering van deze tekst.

Ze leest mee en knikt. Zegt dat ze moet gaan en is al weg. Ik doe mijn jas aan. Tien graden buiten en net zo warm binnen. Geen verwarming, geen elektriciteit, geen stromend water, maar wel eigenaar, wat een pech. Ik zie de hoeveelheid stroom in mijn accu snel teruglopen. Nog even check ik mijn e-mail. Er is één bericht. Een bericht van een dame. Een andere, blijkbaar ken ik er twee.

Ze vraagt of ze uit mijn favorietenlijstje mag. Ik schreef immers niet meer, mijn laatste bericht had nul reacties en als ik enige ambitie had: ze vond mij ronduit slecht. Toen hoorde ik haar auto wegrijden. Ze was onderweg naar huis en het licht van mijn laptop doofde vanzelf. Ik moest Ome Joop nog gaan betalen. Dus stapte op de fiets, laptop mee dan kon ik bij hem misschien wel wat stroom erbij tappen.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-11 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Het is tijd!

  1. Marjelle zegt:

    Ik heb achter elkaar door gelezen, Duval, beschouw dat maar als een compliment, want zo is het bedoeld. 😉
    Hoop dat je het volhoudt in je huurhuis wat voelt als koop waar alles afgesloten is. Sterkte.Ik droomde mij een fontein in de verte die limonade spuit.
    Mooi beeld, ik droom mij ook van alles de afgelopen jaren.

  2. fred van der wal zegt:

    pakkende story
    aanbeveling

  3. Gus zegt:

    Your home is your castle, is n’t it.
    Good luck en natuurlijk moet je je huis inwijden met een feest.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s