Replay!

daria.jpg image by raver_ria

Replay!

Net toen je jong en succesvol was werd er een ander aangenomen. Hij moest jouw werk doen, jij schuift een plekje op. Het schuiven was meer een over de rand duwen. Je zag de doos met mislukte mensen. Allemaal druk. Hard werkend. Bewegend. Ze deden wat werd verwacht. Hier, vanaf dit hoge standpunt zouden het mensen kunnen zijn. Herstel, ik bedoel mieren.

Krioelend, over elkaar. Allemaal druk, allemaal op zoek en als je wat hebt dan breng je het van hier naar daar. Je weet dat de zet komt. Het onvermijdelijke vallen. De duw is niet eens de verrassing, dat je adem stokt als je valt. Even je leven ziet omdat je vreest dood te gaan. En als je bijkomt lig je toch weer in bed. Net wakker, klaar om op te staan.

Zeven uur, half zes, eruit, je moet naar je werk gaan. De hij blijkt een meisje. Ze ziet eruit als een travestiet. Mensen die op je plek gaan zitten kan je niet mooi vinden. Ook al heeft ze prachtige borsten en toont de spijkerbroek een heerlijke kont. Je had gehoopt dat ze een man was. Op de eerste dag mag jij haar inwerken. Even denk je aan de titel van een film ‘brutal rape’ maar je weet ook wel dat zoiets niet mag.

Replay!

De ergernis over al die youtube filmpjes overal. Het is dezelfde man met dezelfde ergernis als je net iets harder kan. Negentig waar tachtig mag. Dat een bejaarde opgelucht is als er weer één dood gaat zodat hij bijna de oudste is. Leven in een maatschappij met constante prestatiedruk. Soms zoek ik de uitweg. Het bospad naar een beter leven. De vlucht voor een euroverslindend leven. Uitgeput zucht ik en dan kom jij.

Mooi, met een verleidelijke glimlach. Ik zie je kont en vergeef me, zelfs met kleren aan zie ik jouw naaktheid. Het is je onschuld, gespeelde onschuld. Zelfs je verlegenheid is perfect gespeeld. Zo stel ik je voor aan al jouw nieuwe collega’s. Iedereen kijkt verbaasd want we hoopten zo op een man. Een man om mee te boeren, te geinen over geile wijven. Een nacht op kosten van de baas van huis en weken later de suggestie wekken dat er ’s nachts dingen gebeurde.

Uiteindelijk wil niemand een hoerenloper zijn, maar de pooier? Ik als man die haar rondleid. “Kijk, dit zijn de mensen die je straks gaan bellen omdat ze willen dat je nog een keer komt.” Het was eruit voor ik er erg in had. Nare lui in een bedompte ruimte. Niet dat het er muf en warm is want er staat altijd een raam open. Het is denk ik de kilheid van de blikken die je nooit aankijken maar in de reflectie van hun scherm alles zien.

Ik weet wat mij rest. Ontslag, nemen of krijgen. Een andere baan is er niet. Niet voor het vak wat ik doe. Ik ben weblogschrijver en nu ben jij er. Je krijgt mijn plek, mijn baan, mijn uitzicht op de parkeerplaats. Eigenlijk neem jij mijn leven. Dood mij hier tijdens de rondgang. Je vreet mij op als een afschrikwekkend monster dat niet kauwt maar mij door je slijm laat smelten.

Replay!

In de lange gang vraag je alles. Van iedere foto wil je weten wie het is. Je roemt het interactie-integratie model. Een verzinsel van onze general manager. De helft van je sollicitatiegesprek gaat er aan verloren. Zijn doel is niet dat je het model kent, hij toets alleen of je kan luisteren. Belangrijke mensen horen zichzelf graag praten, de aanstormende generatie kan goed luisteren. Ik merk dat je dat kan.

We moeten rechtdoor. R&D of Advies en Maintenance, afdeling protocol of wagenpark beheer. Er zit daar nog een klup. Leuke jongens, prima sfeer. Maar je wijst mij het trappenhuis. Ik moet wel. Je vraagt het en gaat voor. Ik volg, wat kan ik anders. Daarboven verwacht ik het vuurpeloton of een beoordelingscommissie. Gewoon de vraag waarom ik mij zo heb laten gaan. Kostbare tijd van het bedrijf gestoken in het schrijven.

Bij iedere trede word ik weker. Ik zou op moeten kijken en dromen, maar mijn ogen zijn al dicht. Spijkerbroek, bleu jeans, niet eens blauw, hakje, zwart, stevige tred, sportschool, ik ook van jou. Mijn vrouw, ze kijkt mij aan. Slaap ik of ga ik omhoog? Dagdromen. De nacht niet nodig om alleen met mijn gedachten te zijn. Ze kijkt mij aan, vragende blik. Het is lang geleden dat ik haar vragend zag.

Een vraag om uitleg. Willen weten wat, ik dacht. Ik denk even niets want ik moet de hoek om. Twee stappen nog en dan boven. Het dak. Ooit een idee voor een groot terras. Ik was er ooit met de projectmanager dakterras. Voor ieder project hadden wij een manager en die zocht dan een leider voor het project. Ik dacht dat jij dat was. Die man van het dakterras. Jouw idee toch?

Ik schud. Mijn hemel wat schud ik. Ze trekt haar blouse uit. Ik zie het hemd van een man en haar. Nou ja, ik zie haar. Ik wil het niet zeggen, niet schrijven. Dan kijkt ze mij aan over de rand van haar bril. Eindelijk lacht ze, fluistert niet eens. “Na individualisme wist ik het zeker… ik wil jou!” Ze slaat haar armen om mij heen. Ik ben onwennig.

Heel even maar, nee geen replay! Handen op haar heupen. Spijkerbroek en toch zacht. Brede riem, handen omhoog, gretig. We lopen, zij lacht. Ik hoor het grind onder mijn voeten knerpen. Denk na over een plek maar verzink in haar ogen. Ze lacht, zoent en ik zoen terug en kan weer lachen. Dit is mooi, dit is leven. Dan krijg ik een duw. Heel even maar, het gaat heel vlug. Replay.

Replay!

13-10-2009, 9:48 uur

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10 en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Replay!

  1. G.H. Duval zegt:

    .
    Net toen je jong en succesvol was werd er een ander aangenomen. Hij moest jouw werk doen, jij schuift een plekje op. Het schuiven was meer een over de rand duwen. Je zag de doos met mislukte mensen. Allemaal druk. Hard werkend. Bewegend. Ze deden wat werd verwacht. Hier, vanaf dit hoge standpunt zouden het mensen kunnen zijn. Herstel, ik bedoel mieren.
    .

  2. Aad Verbaast zegt:

    Als man in een mierenkolonie heb je niet veel te vertellen. Er zijn grenzen!http://www.vkblog.nl/bericht/274129/Er_zijn_grenzen%21%21

  3. G.H. Duval zegt:

    .
    Ik weet wat mij rest. Ontslag, nemen of krijgen. Een andere baan is er niet. Niet voor het vak wat ik doe. Ik ben weblogschrijver en nu ben jij er. Je krijgt mijn plek, mijn baan, mijn uitzicht op de parkeerplaats. Eigenlijk neem jij mijn leven. Dood mij hier tijdens de rondgang. Je vreet mij op als een afschrikwekkend monster dat niet kauwt maar mij door je slijm laat smelten.
    .

  4. ceesincambodja zegt:

    Mijn idee. Ik bedoel mijn idee!
    Ceesgegroetje

  5. G.H. Duval zegt:

    .
    Zeven uur, half zes, eruit, je moet naar je werk gaan. De hij blijkt een meisje. Ze ziet eruit als een travestiet. Mensen die op je plek gaan zitten kan je niet mooi vinden. Ook al heeft ze prachtige borsten en toont de spijkerbroek een heerlijke kont. Je had gehoopt dat ze een man was. Op de eerste dag mag jij haar inwerken. Even denk je aan de titel van een film ‘brutal rape’ maar je weet ook wel dat zoiets niet mag.
    .

  6. Dianne zegt:

    Je hebt het herschreven…
    Het is cynisch. Ik weet niet goed wat ik er over zeggen moet
    Behalve dat je goed kan schrijven en goed kan raken maar misschien is dat een compliment wat ernaast slaat, juist omdat ik er niets anders over weet te zeggen.

  7. G.H. Duval zegt:

    .
    Bij iedere trede word ik weker. Ik zou op moeten kijken en dromen, maar mijn ogen zijn al dicht. Spijkerbroek, bleu jeans, niet eens blauw, hakje, zwart, stevige tred, sportschool, ik ook van jou. Mijn vrouw, ze kijkt mij aan. Slaap ik of ga ik omhoog? Dagdromen. De nacht niet nodig om alleen met mijn gedachten te zijn. Ze kijkt mij aan, vragende blik. Het is lang geleden dat ik haar vragend zag.
    .

  8. Dianne zegt:

    het is lang geleden dat ik haar vragend zag…
    Een zin die veelzeggend is, want ze vraagt misschien al heel lang

  9. G.H. Duval zegt:

    .
    Ik schud. Mijn hemel wat schud ik. Ze trekt haar blouse uit. Ik zie het hemd van een man en haar. Nou ja, ik zie haar. Ik wil het niet zeggen, niet schrijven. Dan kijkt ze mij aan over de rand van haar bril. Eindelijk lacht ze, fluistert niet eens. “Na individualisme wist ik het zeker… ik wil jou!” Ze slaat haar armen om mij heen. Ik ben onwennig.
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s