Individualisme

Link 1: http://www.youtube.com/watch?v=7EYAUazLI9k

Link 2: http://www.youtube.com/watch?v=zlfKdbWwruY

 

Link 3: http://www.youtube.com/watch?v=6B26asyGKDo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met dank aan Erna Alice Wonderland omdat zij mij op dit spoor bracht. Dank aan Kitty Schoemaker omdat zij mij verder bracht. Bijzondere dank ook aan mijzelf omdat ik er ook nog één wist.

 

 

Dit bericht gaat over individualisme.

 

 

Bijzondere dank ook aan de bizarheid van 69 reacties en aan Maria-Dolores die ‘bescheidenheid’ en ‘domheid’ koppelt. Daarnaast is het ook mijn observatie dat in mijn favorietenlijst (rechterkolom) oude avatars blijven staan terwijl veel mensen zichzelf regelmatig updaten.

 

Ik woon niet in Rotterdam, niet exact. Het is meer een richting. Eigenlijk denk ik dat dit één van mijn meest persoonlijke weblogteksten hier is. Sorry als je het niet begrijpt. Het is vandaag de 13e en niet eens vrijdag.

 

.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10 en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

81 reacties op Individualisme

  1. G.H. Duval zegt:

    .http://www.youtube.com/watch?v=XLLRNfxhKXw&NR=1
    chef bevriezing
    projectleider
    projectmanager
    general manager
    .

  2. G.H. Duval zegt:

    .http://www.youtube.com/watch?v=1mAnxRTfeZk
    rauw
    of ruw
    één idee
    door velen
    replay?
    .

  3. G.H. Duval zegt:

    .Webloggen als voortschrijdend inzicht of als een verstikkende spiraal?
    .

  4. dianne zegt:

    Individualisme is ook wat in me opkwam zonder je titel in acht te nemen
    Gewoon je eigen koers varen, maar dan liefst zonder je hoofd tegen anderen te stoten.
    Individu, groep, volgers… toch jezelf daarin blijven of meegesleept worden.
    Je vraagt iemand in jouw hoofd. Begrijp ik wel of niet wat je ermee bedoelt?
    Misschien… ik laat mijn gedachten maar wat gaan.
    Een verstikkende spiraal zou het kunnen zijn als je jezelf daarin niet bewaart.
    Of daarin stil blijft staan.
    Rauw en ruw maakt wat los.

  5. G.H. Duval zegt:

    .
    Waar vraag ik iemand in mijn hoofd?
    Rauwe vis is haring. Mensen vinden haring lekker.
    Een ruw woord kan verhelderend zijn. Mensen vinden helder prettig.
    Ik vraag niet naar de verstikkende spiraal. Voorschrijdend inzicht of verstikkende spiraal. Als je al je zekerheden loslaat, kom je dan verder of loop je in een kring. Als de hond die zijn staart wil pakken.
    .

  6. G.H. Duval zegt:

    De winter komt!
    .http://www.youtube.com/watch?v=ROJecnJC9cs
    .
    1 + 1
    of
    1 + 5
    of eigenlijk 1
    wat zie je?
    zes of toch iemand anders
    de groep meer, holisme
    of dictatuur, wat zie je?
    .

  7. G.H. Duval zegt:

    .
    Niemand ziet wat ik zie in jou.
    Zonder strijd geef ik toe aan jou.
    Maar niemand weet wat ik wil van jou.
    Maar niemand weet wat ik wil van jou.Maar niemand weet wat ik wil van jou.
    … en nu doet het pijn
    replay!
    .

  8. dianne zegt:

    misschien, helder kan ook pijn doen
    haring kan ook te zuur zijn
    De laatste, daar heb ik geen afdoende antwoord op.
    Persoonlijk heb al mijn zekerheden los moeten laten. Dat was pijnlijk maar ik ga verder, de wereld stort niet in elkaar. Voortschrijdend inzicht.
    Misschien, als ik erop terugkijk loop je in zekerheden wel je staart achterna als een hond en in hoeverre zijn zekerheden, zekerheden? Streef je iets na wat er niet is?
    Een moeilijk woord, zekerheid. Zekerheid kan ook schijnveiligheid bieden.

  9. Kokopelli zegt:

    @G.H. Duval:Daarnaast is het ook mijn observatie dat in mijn favorietenlijst (rechterkolom) oude avatars blijven staan terwijl veel mensen zichzelf regelmatig updaten:
    Ik neem aan dat je de avatar van een blogger bedoelt en niet de update van de mens achter de blogger ;-)))
    Maar jouw observatie klopt. De avatars in het widget met favorieten worden niet ge-update als een van de favorieten zijn/haar avatar verandert. Je ziet dus pas een vernieuwd avatar verschijnen als je een favoriet toevoegt of verwijdert. Daarna is het widget weer actueel.
    Een bekende fout waar we mee moeten leven…
    Groet,
    Kokopelli

  10. G.H. Duval zegt:

    .
    Dianne dankjewel!
    Zekerheid is schijnveiligheid!
    Zekerheid is je kader, dat wat juist is.
    Als de ridders in een stevig kasteel.
    Tot de vijand komt, overwint en het kasteel neerhaalt.http://www.nationaltrust.org.uk/main/w-corfecastlehttp://en.wikipedia.org/wiki/Corfe_Castle_(castle)
    Dan worden al je zekerheden weggeslagen.
    Pijnlijk, maar die mensen moesten verder.
    In die zin kunnen we leren van het verleden.
    Of als webloggers kennis delen en de ander versterken.
    .
    Zekerheid is je basis.
    Jouw zekerheden een fundament.
    Zekerheden als kader om al het andere te beoordelen.
    De deling in dat wat overeenkomt en dat wat anders is.
    Alleen door pijn laat je de zekerheden los.
    Alleen door dwang wordt je gedwongen los te laten.
    Het is dus een pijnlijk proces om tot nieuwe inzichten te komen.
    Of kan het geleidelijk, bijna sluipend en maak je dan ook sprongen?
    .
    Ik vraag mij af of webloggen een verstikkende spiraal is of juist een proces van voortschrijdend inzicht.
    .

  11. G.H. Duval zegt:

    .
    @Kokopelli: vragen, niet aannemen. Dat iemand je een haring aanbied en je beleeft afslaat. Omdat deze te zuur kan zijn. Een voorbeeld van voortschrijdend inzicht.
    Ja, ik bedoelde het ook zo! Een nieuwe avatar ‘neem’ je alleen als de oude niet meer voldoet. Je anders bent dan het beeld laat zien.
    Dus eigenlijk kijk ik in mijn favorietenlijst naar het oude en zie op de logs de nieuwe of vernieuwde weblogger. Het is daarna aan mij om al lezend (en kijkend) te beoordelen of de weblogger vast zit in een verstikkende en omlaagtrekkende spiraal of opbloeit en grootser wordt op basis van voortschrijdend inzicht.
    Alles natuurlijk bezien vanuit mijn eigen kader, mijn eigen zekerheden.
    Door iets ‘fout’ te noemen stel je jezelf zwak op. Ik zie het (oorspronkelijke afbeelding in de lijst favorieten) juist als een sterk punt en een bijzondere eigenschap van de volkskrantblog. Het geeft mij namelijk de kans om terug te kijken.
    Beoordeel ik iemand op zijn of haar avatar? Of op de plaatjes bij de tekst? Misschien wel op de nick of de schrijfstijl? Hoe doen jullie dat? Lees je mensen die je persoonlijk kent vaker of makkelijker dan als het een onbekende betreft? Durf je weleens te twijfelen. Dat man eigenlijk vrouw is, 39 bijvoorbeeld 27 of 18 en Rotterdam wordt dan Maastricht of Aken of New York, weet ik veel. Of is wat je ziet echt.
    Auw!
    Nu doet het pijn…
    .

  12. G.H. Duval zegt:

    Ik denk dat je het niet begrijpt j-p- (met alle respect he). Flash mobs die Michael J herdenken waren er ook gewoon in Nederland. No problem om daar te veel YouTube linkjes van te vinden.
    Het gaat om individualisme.
    .

  13. G.H. Duval zegt:

    .
    Individualisme is de titel
    Individualisme is de suggestiehttp://www.youtube.com/watch?v=AzC2yj2wCus&NR=1
    .

  14. G.H. Duval zegt:

    .http://www.youtube.com/watch?v=NcChU5S7LzM
    She’s got a smile that it seems to me
    Reminds me of childhood memoriesWhere everything
    Was as fresh as the bright blue sky

    .

  15. Kokopelli zegt:

    @G.H. Duval: In softwarematig opzicht is het overduidelijk een fout: Het is dus geen zwakte maar juist een sterkte om dat te kunnen constateren.
    Een simpel bedankje voor de uitleg had ook volstaan.

  16. dianne zegt:

    Ook daarin kan ik je geen afdoende antwoord op geven.
    Wie bepaalt dat webloggen een verstikkende spiraal is?
    Het heilige moeten is verstikkend, voor mij.
    Je contacten zoeken, alleen op het net is verstikkend, voor mij.
    Leven bij de gratie van een weblog is verstikkend, voor mij.
    Als ik dat zou voelen, moet ik stoppen maar ik kan me ook voorstellen dat in een andere wereld vertoeven prettig is, iets vervullen, opvullen kan, zolang het niet verstikt 🙂
    Zelf lees ik graag vernieuwing omdat het mij verstikt als ik altijd hetzelfde lees. Maar wat zegt dat over mij?
    Dat mijn verwachtingen anders zijn en mag je van een ander verwachten? Nee, want in verwachting huist teleurstelling.
    Het voortschrijdend inzicht. Wat is dat?
    Door te schrijven, door te lezen, door woorden op het scherm los te laten, na te denken en afstand te nemen, leer ik mijn inzicht, hoop ik daarmee ook anderen aan te raken.
    Zo gauw je merkt dat je benauwd daarin blijft hangen, moet je loslaten, dan werkt het dus verstikkend.
    Loslaten is zoeken naar wat bevredigd, wat past. Dat kan een pijnlijke zoektocht zijn omdat je niet weet wat je vindt en of dat wat je vindt, bevredigd. Maar de zoektocht is altijd beter dan te blijven zitten in je gemakkelijke stoel en hopen dat de wereld naar jou toekomt. Dat biedt geen zekerheid.
    Eigenlijk is het weblog geen goed podium om precies te duiden. Het vergt tijd om te verduidelijken
    en dan nog is het niet helder genoeg. Ik roep ook maar wat je in mij raakt maar in feite praten we langs elkaar heen, geen tijd om te nuanceren of ja maar te roepen.
    Duval, heel eerlijk denk ik dat je iemand anders wil verlokken tot reactie en heel eerlijk denk ik ook dat dat niet vervult.
    Als je nu boos wordt, neem ik dat maar voor lief.

  17. j-p- zegt:

    Duval, mijn linkje had een laag die kennelijk niet begrepen werd.
    Ik vond Michael Jackson een enorme iindividualist die door velen wordt nagedaan.
    You are all indivuals! Yeah schreewt de zaal. Was het geen Apple filmpje?

  18. G.H. Duval zegt:

    Michael…
    Little Suzie, Susie…http://www.youtube.com/watch?v=S69ED28a84I
    da’s mooi, raakt. Zo schreef hij meer wat raakt.
    11:54 dat raakt mij niet.
    Het gaat niet verder.
    Niet creatief.
    Nadoen is een oefening.
    Daarom was ik even (te?) hard, sorry. Deed ik je pijn?
    Maar daarna…
    .

  19. G.H. Duval zegt:

    j-p- man!
    dit is geweldig!
    Die link…
    Die link brengt mij verder!
    Bracht mij verder,
    want ik heb het gezien,
    en het gedeeltelijk begrepen.
    Dankjewel j-p-!
    Maar zoals Dianne ook zegt: het vraagt tijd om te verduidelijken.Ik heb geen tijd,
    we moeten door,
    voorwaarts!
    Er is een strijd
    te winnen!

    .

  20. G.H. Duval zegt:

    .http://www.youtube.com/watch?v=Bc45-txNZtE
    Michael Jackson, History (luisteren is beter, als compromis in tekst, zonder beelden)
    .

  21. j-p- zegt:

    Waarschijnlijk als je niet zo vervelend was geweest,
    had ik je die mooie link niet gestuurd 😉
    Ik ben hier (en elders) bezig met wat mij raakt
    en als het een ander raakt,
    hebben we misschien wat gemeen.
    Zoals dit mij raakthttp://www.vimeo.com/2884813

  22. G.H. Duval zegt:

    @Kokopelli: Volkskrantblog is okee.
    Ik ben een gebruiker. Het is als een jas. Er is een zak te ondiep en eigenlijk mocht de kraag wat dikker maar als jas is de Volkskrantblog voor mij ok. Favorieten en al die ongein is extra. Alsof ik een bonnetje kreeg voor een gratis kop koffie toen ik afrekende. Snap je?
    Wat jij een fout noemt is voor mij gewoon. Net als een stoeptegel die verkeerd ligt. De Kunstenaar van Schoonhoven liep regelmatig een rondje door Delft. Hij wist daar een paaltje, althans… het paaltje was omgereden, maar hij bewonderde het breukvlak. De beste man had zelfs een borsteltje bij zich om het vlak schoon te maken.
    Als gedreven gemeenteambtenaar zou je het paaltje kunnen vervangen. Misschien wel door een kunststof exemplaar. Taak prima uitgevoerd, alleen het individu van Schoonhoven benadeeld en misschien wel erg beperkt!
    Je vraag je af waarom ik niet ‘dankjewel’ zeg. Maar dan bedank ik jou voor het feit dat jij iets een fout noemt wat ik zo niet zie. Daardoor zou je mij in een richting kunnen duwen dat ik iedere eigenaardigheid (hier op volkskrantblog) als fout ga zien. Daarna ga ik natuurlijk in mijn weblogruimte uitgebreid over de ‘fouten van volkskrantblog’ schrijven.
    Oorspronkelijk zie ik volkskrantblog als een prettige ruimte, ik heb wat dingetjes uitgezocht en door het te gebruiken leer ik de rest. Ik wil je dus helemaal niet bedanken! (au)
    Het vanzelfsprekende bedankje. Het gewenste antwoord. De gewenste lengte. Gewenst gedrag. Meedoen met de rest. Niet zeuren, maar doorgaan. Dit gaat over individualisme…
    Bedankt voor je toelichting.
    .

  23. dianne zegt:


    en niemand kijkt of slechts vluchtig…
    Ik sla graag een slag, soms raak ik, soms niet

  24. G.H. Duval zegt:

    Ha ha ha Dianne, ik ben niet snel boos.
    Als ik mijn weblog gebruik om met één persoon te communiceren dan zou ik hem toch kunnen mailen. En als ons contact een meer vriendschappelijk karakter krijgt dan zouden we kunnen bellen of elkaar ontmoeten om zo onze gedachten te delen.
    Nee, je geeft door te webloggen. Ik geloof niet dat je moet webloggen om te nemen. Soms deel je diepe gedachten, soms wil je interactie, soms schrijf je een verhaal en vind je het goed genoeg voor publicatie. That’s it. Als ik daardoor andere weblogs leer kennen is dat een toegevoegde waarde.
    In die zin zou je kunnen veronderstellen dat ik dit wel schrijf voor die ene. Maar dan die ene onbekende. De man of vrouw die nog nooit reageerde en door een reactie mijn aandacht op een andere weblog richt.
    .
    Je kan elkaar verstikken. Je kan dag in dag uit kritisch reageren op een weblog. Kies er één uit en ga het doen. Hoe het een week vol, twee, een maand en observeer wat er gebeurt. Hoe nuchter men ook over weblogs denkt het zijn toch persoonlijke plekjes.
    Je schrijft dat het woord ‘moeten’ een last vorm. Als je moet webloggen, dat soort dingen. Maar ik zie in een kroeg heel vaak iemand zitten die daar iedere dag zit en niet moet. Dronken het pand verlaat zonder dat er een noodzaak is. Spreek die vrouw aan en je krijgt geheid ruzie.
    Ken je mensen die fanatiek sporten? Belangrijke sociale gebeurtenissen afzeggen omdat er een training moet. Begin eens de discussie over de waarde van sporten en sociaal bezig zijn.
    Zo denk ik dat webloggen soms ook moet. Het lezen van weblogs moet en het volgen van mensen via weblogs. Gewoon om het individu tevreden te laten zijn…
    .
    j-p- omschrijft dat mooi. Er is iets wat hem raakt en daar is hij mee bezig. Hij doet zijn individualistische ding gewoon hier op mijn weblog, in mijn reactieveld. En om heel eerlijk te zijn: hij is niet te stoppen. Want, zoals hij schrijft, hij doet het overal…
    Ik dacht ook heel lang dat j-p- een vrouw was met een fiets. Inclusief rokje, en een sjiek hakje. Dat is hij niet en daarmee leverde hij mij een teleurstelling 😉 Reageer ik nu bitter op zijn reacties of lees ik zijn woorden anders? Misschien…
    .
    Tot slot je stoel. Blijven zitten levert volgens jou geen zekerheid.
    Word wakker!
    Grote groepen blijven zitten. Bewegen niet uit angst om hun zekerheid te verstoren.
    Volgen partner, baas of sportvriend trouw. Net als vroeger, alles hetzelfde, de zomervakantie wederom naar… En als je vraagt waarom dan kunnen ze het verantwoorden.
    Prik ze één keer. Voordat jij denkt: nu komt het au. Ben je al keihard geslagen, verwenst of uit hun leven verbannen.
    .

  25. G.H. Duval zegt:

    .Mission Top Secret, destination unknown
    They don’t even know if they’re ever coming home


    .

  26. Kokopelli zegt:

    @G.H. Duval: Geen dank ;-)))

  27. G.H. Duval zegt:

    @Dianne [reactie op jouw reactie van 13:40 uur]
    Als je mist
    Dan kijken ze
    op. Blij
    omdat je
    niet raakte.
    Maar jij en ik
    weten
    dat je de wind
    anders liet
    waaien.
    Dat was
    genoeg
    om de ander
    iets nieuws
    te laten zien.
    .
    Mag ik op een krukje voor haar? Ik, G.H. Duval, voor haar. Zitten en kijken. Niet in de kring van publiek maar net ervoor. Vraag jij je dan af of ik bewonder wat zij uitdraagt of dat ik vrouw kijk. Heteroseksuele oerman ziet vrouw en kijkt. Klaar voor een sprong of imponeren voor de jacht. Dat zij alvast weet dat ik haar krijgen zal.
    In ieder geval is jouw filmpje een fantastische bijdrage aan mijn monotome stroom van militaristisch geschreeuw en de ruim drie minuten van het kijken waard. Is zij individualistisch? Geen idee, ik vind haar wel een sterk individu.
    Voor het geval je mij zoekt: achterste rij, achter die man die filmde. Vrouw? Je bedoelt dat het een vrouw was die het filmpje maakte? Okee, dan stond ik daarachter en net iets opzij. Waarom zou ik immers hun proces verstoren?
    .

  28. j-p- zegt:

    Misschien delen we onze belangstelling voor vrouwen,
    in die zin kan ik je teleurstelling wel begrijpen
    Maar niet je bitterheid. En niet je kleineringen.
    Hoe intellectueel en in mooie woorden verpakt.
    Het maakt uiteindelijk dat ik me niet welkom voel.
    Als dat je bedoeling is…
    De avatar staat voor de vrouwen die uit mijn leven verdwijnen.
    Niet altijd op een fiets. Niet altijd met blote benen.
    En niet altijd met een koket hakje.

  29. dianne zegt:

    weet je, Duval. Je prikkelt. Dat vind ik leuk.
    Ik kom niet verder met mijn schrijven omdat ik nieuwsgierig ben, verdorie 🙂
    Wat zegt dat over jou, wat zegt dat over mij?
    Ik denk graag na, ik word graag meegenomen.
    Jij zit niet in een stoel, jij beweegt.
    Toelichting bij het filmpje :Wat ik er graag uithaal is, dat iemand volledig zijn eigen gang gaat, geen last heeft van ogen die niet of wel kijken…
    groet

  30. dianne zegt:

    JP
    Ik lees het wellicht anders omdat ik jou niet ben
    maar ik lees niet bitter, niet kleinerend, eerder bespiegelend van iemand die voortdurend naar zichzelf kijkt en dat weer terugkoppelt. Zo voel ik het.
    pff, ik ga nog een paar woorden schrijven en dan sluit ik af

  31. j-p- zegt:

    Zo lees ik zijn bijdragen ook Dianne
    en daarom ben ik hier graag
    Maar zijn reacties op mij
    hebben een andere toon.

  32. G.H. Duval zegt:

    .
    Individualisme. Doe je dingen bewust of onbewust.
    Ik (als individu) wil jou (j-p-) niet anders benaderen dan wie dan ook hier op vkblog. Je bent één van de mensen die hier regelmatig komt en de moeite neemt om te reageren. Volgens mij is dat het bestaansrecht van weblogs: dat er mensen zijn die lezen en reageren. Daarmee ben je dus erg waardevol voor mij als pseudoniem G.H. Duval, voor mij als mensje achter G.H. Duval, voor het individu.
    Maar blijkbaar lees je mijn woorden richting jou net iets scherper. Knik je instemmend als ik zeg dat ik kritisch ben. Ja ik was kritisch als het over Michael J. gaat. Ik vond veel filmpjes van flash mobs die een ‘eerbetoon’ aan hem waren en plaatste niet. Jouw bijdrage in de stroom reacties was wel zo een filmpje. Dan, juist dan reageer ik kritisch. We hebben ook samen gezien wat daarna kwam (en ik heb mij niet terguhoudend gedragen maar heel eerlijk gezegd dat ik het fantastisch vond).
    Het is geniaal. Iemand die het verwijderen van vuil (was dat niet schoonmaken?) gebruikt als kunstuiting. Iemand die een boodschap brengt: vervuiling leid tot de dood (de schedeltjes aan de muur). Het individu politieagent dat meelift op het andere individu politieagent en zo bijdraagt aan een escalatie (afsluiting van de tunnel voor alle verkeer, toch minimaal een beperking, onderbezetting in andere delen waar de agenten toezicht moeten houden) etc etc tot uiteindelijk iemand de muur moet reinigen en nog last heeft om de doodskopjes (het schone deel!!!) weg te krijgen.
    Dianne schrijft al om 12:32 dat webloggen een lastig medium is om een gesprek te voeren. Toch gebeurt hier iets wat ik eigenlijk niet had verwacht. Er gebeurt (in mijn ogen) iets prettigs.
    Nog even dit: ik kom hier niet voor ruzie of om mensen dwars te zitten. Ik ben er van overtuigd dat webloggers elkaar helpen. Iedereen positief aan de ander wil bijdragen.
    Maar, één van mijn vragen is: Webloggen als voortschrijdend inzicht of als een verstikkende spiraal?
    .

  33. G.H. Duval zegt:

    @ Dianne: ik denk dat ik wel in de stoel zit. Ik beweeg heel langzaam maar kijk voortdurend rond.

  34. G.H. Duval zegt:

    @Dianne: Eigenlijk wil ik liever van jou horen wat het over jou zegt (en eventueel over mij) als het om nieuwsgierigheid gaat. Het feit dat je het nieuwsgierigheid noemt is al veelzeggend.
    Jouw filmpje heb ik nog eens bekeken (rechter muisknop, openen in nieuw tabblad) dan zie ik in de achtergrond toch redelijk veel mensen die hetzelfde doen. Het lijkt mij een festival, een samenkomst van gelijkgestemden.
    Eigenlijk is het een beetje de nudist op het naaktstrand, maar dan is zij wel de opper-nudist. Aandachtvragend, uitstralend. Daar is niets mis mee. Maar ik zie niet iemand die een statement maakt. Ze doet het met plezier, ja, maar ze doet ook wat wordt verwacht.
    En ja: ze is goed en daar is niets mis mee. Maar ze levert iets wat daar wordt verwacht. Zoals mensen verkleed lopen op de elf fantasy fair en dat vanzelfsprekend is, maar in de trein er naar toe worden ze toch wat vreemd aangekeken…
    .

  35. dianne zegt:

    Eigenlijk stond mijn antwoord ook in mijn reageren:
    je stelt vragen en je neemt mee. Dat prikkelt en dwingt om na te denken, geen hap-slik-weg-blog: even leuk en hup, nu weer verder, naar de volgende bijdrage.
    De vluchtigheid is bij jou ver te zoeken of je moet er als lezer ver weg blijven.
    In feite maak je je bijdrage ondergeschikt aan je reactie ruimte.
    Je gooit een balletje op en dat rolt maar verder. Afhankelijk van wie zin heeft of wie zich aangesproken voelt, rolt het maar voort.
    Het interactieve vind ik leuk. Hoe reageer je, wat maakt dit in mij als lezer los,
    hoe koppel je terug en waar gaan we uiteindelijk naar toe. In die zin dus nieuwsgierig, ook wat het bij mij losmaakt. Ik ben niet gewend om gedachtegangen in deze vorm op te schrijven. Ik doe het nu, dat vind ik verrassend. Die kant in mij maakt nieuwsgierig: hoe ver ga ik?
    Ik heb geen antwoord op alle vragen ook niet in die vragen die ik zelf stel. Ik denk er als het ware hardop over na. Kan best dat ik ineens afhaak. Niet omdat alles al gezegd is maar omdat het tijd vraagt. Ik die tijd niet altijd heb of wil geven in de drukte van gezin en schrijven. Dat kan vandaag, maar morgen niet. Geen heilig moeten.
    En misschien vind ik straks dat dit geen voortschrijdend inzicht meer is maar een verstikkende spiraal 😉
    Wellicht doet deze dame op het filmpje wel wat van haar verwacht wordt en wordt ze graag bekeken.
    In feite kan dat ook met webloggen zo gaan. We willen allemaal graag aandacht. Maar gaan daarin ieder onze eigen gang en genereren zelf hoeveel aandacht we willen.
    Maar ik kijk ook graag in een ander perspectief, niet alleen zien wat ik zie maar ook wat ik erbij voel.

  36. j-p- zegt:

    Ik blijf nog even komen 😉

  37. G.H. Duval zegt:

    @Dianne…
    Individualisme, dat is de titel van dit weblogbericht.
    Hoe kom je tot een nieuwe tekst. Waar komt de inspiratie vandaan? Waarom schrijf jij eigenlijk, waarom ik. Dat omschrijf ik hier. In de orginele tekst heb ik duidelijk genoemd waardoor ik dit schrijf. Het is niet volledig. Er is nog meer.
    Toen ik Link 1 zag moest ik direct denken aan Noah Kalina. Wat hij doet vind ik geweldig, alleen al vanwege de discipline. Sommige weblogschrijvers (v/m) schrijven met dezelfde discipline. Kijk mijn geschiedenis na: http://www.vkblog.nl/archief/6960 dat lukt mij niet. Misschien wel helaas, maar ik kan er niet van leven (was dat maar waar).
    Het is individualisme. Noah, maar ook het weblogschrijven. Ik schrijf het beste in volledige stilte op onmogelijke uren. Als het dagelijkse (normale?) leven zich teruggetrokken heeft. Mijn angst dat de telefoon gaat iets is gekalmeerd, ik niet verwacht dat er iemand op de stoep staat en straks veel te langdurig met de deurbel spelen gaat.
    Noah is een lelijke vent. Goed, je kan het intrigerend noemen, maar de wereld zit niet op hem te wachten. (au) Wat hij doet is puur individualistisch. Ik weet niets van hem, helemaal niets. Ja, dat hij iedere dag een foto maakt. Waarom maakt hem dat bijzonder? Als weblogschrijver zou ik tenminste tegen kunnen werpen dat je met je weblog nog een statement kan maken…
    Ja, vandaag is een rare dag. Reageren, actie en reactie. Hee, waar zag ik dat eerder? Ik weet het al weer: http://www.vkblog.nl/bericht/281270/Dochters_in_actie Typisch een tekst waar een reactie onder moest. Om te verduidelijken, om misverstanden te voorkomen. Enige verwarring mag, maar als het absoluut onwaar wordt dan moet er even iets extra geschreven worden. Eigenlijk dezelfde manier waarop j-p- zijn ongenoegen uit en ik daar mijn kant bij kan schrijven. Bedankt dat je jouw observatie daarover ook hebt uitgeschreven.
    Er zijn ook weblogtekstjes waar niets onder hoeft, tenminste niet direct. Omdat ik wil lezen wie er reageert, wat de mensen zeggen. Soms ook omdat ik het niet wil zien, de tekst veel te dichtbij is, mij bijna letterlijk raakt. Zo een tekst kan wachten in het scherm van Word. Saven en nadenken over het juiste moment. Maar er zijn ook teksten die moeten zoals Dichtbij: http://www.vkblog.nl/bericht/280626/Dichtbij maar mijn reactie daar wil ik dan toch heel even mee wachten.
    De interactie is leuk. De interactie is ook heel bedreigend. Voor je het weet reageer je bij een verkeerde. Verschuiven de bakens en dreig je uitgestoten te worden uit die groep waar je net zo lekker zat. We hebben hier in een reactieveld de term "rauwe vrouw" gezien en ik schrok mij een hoedje en viel pardoes naast mijn stoel.
    Woorden als een gemene sliding op het voetbalveld. Er zijn belangen die zwaar wegen maar niet in woorden geschreven staan. Ik las vandaag bij Maria-Dolores in het reactieveld dat echte VKbloggers niet bestaan. Natuurlijk dacht ik aan Maxima maar ik wilde een discussie niet herhalen. Reageren wilde ik wel, maar dat heb ik niet gedaan.
    Blijkbaar bestaan we niet. (au) We zijn individualisten. En als ik als individualist in een stroom reacties meeschrijf dan moet het. Als een meer dan heilige taak. Die ene dag, die ene reeks berichten, misschien wel het moment waarvoor ik moest leven. Waarvoor ik moest bestaan.We willen allemaal aandacht en we willen allemaal invloed uitoefenen op de ander. Toch?
    .

  38. G.H. Duval zegt:

    .
    Je bent meer dan welkom j-p-
    Ik ben een man,
    één van het soort
    dat nooit weggaat.
    .

  39. maria-dolores zegt:

    hm… ik had hier een half uur geleden gereageerd, maar was niet ingelogd.
    volgens zie je je favorieten met hun nieuwe avatar als je bij jezelf in ‘instellingen’ op ‘blogpagina verversen’ klikt. maar ik weet het niet zeker.
    en die koppeling van domheid en bescheidenheid, die bestaat volgens mij écht. in bepaalde gevallen tenminste. in feite mag je zo iets natuurlijk alléén van jezelf beweren, en er dan bij denken: maar een volgende keer ga ik het lekker mìnder dom aanpakken :-). of nòg dommer, net waar ik zin in heb…

  40. G.H. Duval zegt:

    .
    De afbeeldingen in de favorietenlijst zijn volgens mij een puur individuele last 😉
    Nee, nee, nee… Domheid kan je niet koppelen aan bescheidenheid. Alle bescheiden mensen zijn dus volgens jou dom? Of nog gekker: alle domme mensen automatisch bescheiden?
    Dat er nooit meer domme dingen worden geschreven of geroepen omdat alle domheid gesmoord wordt in bescheidenheid. Nah, zet je televisie eens aan, lees wat rond op volkskrantblog, surf eens over internet. Oneens dus!
    Of is dat een opperste vorm van individualisme: een stelling aannemen en onafhankelijk van het betoog deze stelling aanhouden. Geen verstikkende spiraal, geen voortschrijdend inzicht, alleen ik?
    .

  41. maria-dolores zegt:

    @Duval,
    dat zég ik toch niet? ik kan – soms – mijn eigen bescheidenheid aan een vorm van domheid koppelen. vooral als ik over die bescheidenheid misschien héél andere dingen dacht, maar dààr geen blogje over wil schrijven…

  42. G.H. Duval zegt:

    Soms is het dom om bescheiden te zijn.
    Dat bedoel je. Maar dat is niet waar…
    (au?)
    Als bescheidenheid je karakter is dan is dat toch okee. Waarom moet iedereen de aanvoerder zijn? Waarom zou je al van verre roepen "dat die poort openmot want ik mot fotows makuhhhh".
    Waarschijnlijk is het jouw bescheidenheid geweest die zorgde dat de man in beweging kwam en je gastvrij toeliet op de renbaan.
    Te bescheiden… is net als te brutaal of te individueel, niet goed.
    Denk ik, als individu (met weblog)
    .

  43. de_rookvogelwachter zegt:

    Het Blauwe schrift no.10
    Er was eens een man met rood haar die geen ogen had en geen oren. Hij had ook geen haar op zijn hoofd, zodat je hem slechts voorwaardelijk roodharig kon noemen.
    Hij kon niet spreken, want hij had geen mond, een neus had hij ook niet.
    Hij had zelfs geen armen of benen. En geen maag en geen rug en hij had geen ruggegraat en geen spoor van ingewanden. Hij had niets! Zodat het niet duidelijk is, over wie het eigenlijk gaat.
    Laten we het liever niet langer over hem hebben.
    uit: "Voorvallen" van Daniil Charms (1906-1942)

  44. G.H. Duval zegt:

    .
    Alles was rood en de man sprak over groen.
    De lucht was blauw en er was geen wolkje waarneembaar en de man sprak over regen.
    Iedereen was blij, het was feest, het was bijna gezellig, en de man vertelde over het feestvarken, die ene keer.
    Als je samen stond, sprong hij er tussenin. Dat gaf niet, het was zijn doel dat je koffie op je kleren zou morsen. Het lukte keer op keer. Tot iedereen zijn koffie op de werkplek dronk.
    Ik genoot van de man. Hij was een groot acteur en er was niemand die het hem vertelde.
    Het was niet hij, maar wij, die zorgden dat hij was: een waar individualist.
    .

  45. de_rookvogelwachter zegt:

    Je hebt ook op alles een weerwoord hè, en wat voor één, chapeau. Van je laatste tip-filmpje billies ball’s heb ik echt genoten.

  46. G.H. Duval zegt:

    .
    Waar zie je een weerwoord de_rookvogelwachter?
    Ik vind die ping pong ‘balls’ een ultieme vorm van eenzaamheid uitbeelden.
    De vraag is of eenzaamheid bij individualisme hoort.
    Waarom wek je de suggestie dat het filmpje een ‘weerwoord’ is op jouw reactie?
    .

  47. de_rookvogelwachter zegt:

    Je uitspraak:
    "Ik woon niet in Rotterdam, niet exact. Het is meer een richting. Eigenlijk denk ik dat dit één van mijn meest persoonlijke weblogteksten hier is. Sorry als je het niet begrijpt. Het is vandaag de 13e en niet eens vrijdag." associeerde ik vrijwel meteen met het citaat van Charms dat ik hierboven weergaf.
    Ik veronderstel dat je daarop reageerde toen je "Alles was rood en de man sprak over groen….." schreef, dat vond (en vind) ik een meesterlijke reactie.
    Het ballenfilmpje heeft hier niets mee te maken. Of het filmpje overigens van individualisme getuigd weet ik niet, misschien is het wel in groepsverband geproduceerd. Wèl van toewijding, want hoe dan ook het kost een hoop tijd om òf zo goed te leren gooien, òf het filmpje zo te bewerken dat het lijkt of je zo goed kan gooien. Nu ik er zo over nadenk is dat trouwens wel een kenmerk van alle filmpjes in dit blog: er is veel tijd en energie ingestoken. En dat hebben veel bloggers dan weer met de filmpjes gemeen.

  48. dianne zegt:

    Geknipt en geplakt
    Hij zit in zijn stoel, kijkt naar buiten. De wereld glijdt langs hem heen. Hij ziet de bomen aan de overkant, de auto’s voor het stoplicht. Mensen met een hond, met een doel.
    Hij kijkt en observeert de dagelijkse gang achter het raam.
    Wanneer is hij opgehouden deel te nemen? Hij weet het niet meer en ook niet of het er toe doet.
    Hij krijgt zijn koffie, zijn boterhammen en zijn warm eten. Hij hoeft er de deur niet voor uit. Zijn leven ligt buiten, bekeken vanuit zijn stoel aan tafel.
    Als het donker wordt, de lamp aan, houdt het leven op. Dan denkt hij aan wat voorbij is, wat stilstaat en geen wielen heeft die verder rijden.
    Zo glijden de dagen voorbij. Hij staat op, gaat slapen en daartussenin zit een raam.
    Begin van een kort verhaal, over een eenzaam individu.
    Plaatsing morgen
    Is een individu eenzaam? Niet begrepen worden maakt eenzaam.

  49. G.H. Duval zegt:

    .Alles was rood en de man sprak over groen
    De links, en dus alle verwijzingen naar youtube zijn rood, jouw avatar is vrij groen.
    Ja, het is een stomvervelende reactie, arrogant misschien wel, of ironisch. Het is niet bedoelt om je onderuit te halen. Ik schatte ook in dat het bij jou kon, bij iemand anders absoluut niet. De persoonlijke (individuele) interpretatie van woorden en het gevoel wat dat op kan roepen is reeds besproken.
    Nee, ik ken het citaat niet. Daarmee is jouw individuele actie een poging mij dat te laten lezen. In ieder geval bied het mij de kans om er later op terug te komen. Het staat immers (zwart op wit) in mijn weblog. Het is in ieder geval interessant voor mijzelf om na te gaan of ik niet onbewust (?) bekend ben met zijn teksten of een citaat.
    .

  50. G.H. Duval zegt:

    @Dianne
    Individualisme is in essentie eenzaam. Zeker als je bescheiden bent.
    Een dominante persoonlijkheid kan ook een sterk individu zijn of heel individualistisch te werk gaan (en zijn/haar zin doordrijven).In een oude kroeg zat een jonge vrouw. In een oude kroeg zat een jonge vrouw en ze lachte. De jonge vrouw die lachte zei: ik wil jou. Het was niet haar stem, het waren haar ogen. Die straalden zo van, zo van. Zo van: ik hou van jou. Dat maakte mij blij en verlegen.http://www.vkblog.nl/bericht/278704/De_scheidingVanuit mijn stoel, hier zo achter het raam, kan ik alles zien. De struiken zijn hoog, groot al. Ik weet nog, toen, we hebben ze niet gekocht maar gekregen. Lang geleden toen we nog samen waren. Vroeger, de tijd gaat snel. (…) Maar hier, zo in mijn stoel, kan ik alles overzien. En als ik meer wil, dan sluit ik toch gewoon mijn ogen. Zo moeilijk is het leven niet.http://www.vkblog.nl/bericht/279644/Stoel_8%2C_vergeten_beelden%2C_terug_naar_af%2C_dat_is_beleid%21
    Het venster… ook het bekijken van een film, het doek, als een enorm raamwerk waar binnen de beelden worden geprojecteerd. http://www.vkblog.nl/bericht/280390/Dijck En natuurlijk is een weblog ook een raam, een venster. Je ziet slechts een beperkt beeld. Als ik de vitrage weer terughang is het wazig en zie je hooguit schimmen (ik heb een dikke kwaliteit ;-). Laat ik met denderend geraas het rolluik neer dan zie je tijden niets meer. Maar trek ik het op en plaats ik mijn diaprojector, ga ik ervoorstaan en ben jij net daar, dan zie je alles.
    Het gaat dus niet alleen om het venster, maar ook om het moment. Je moet er zijn. Zie jij ook wat ik zie als jij van buiten naar binnen kijkt of ik van binnen naar buiten. En wat als we naast elkaar staan, zien we dan hetzelfde of ontnemen we de kans op een gesprek doordat we ingespannen proberen in te beelden wat de ander meer zou zien…
    Venster, individualisme, nou vooruit: http://www.youtube.com/watch?v=cRZ4-fDbATM
    Is individualisme afhankelijk van een sfeer die gecreerd wordt door anderen? Ze kleuren beter bij de liedjes, die de barvrouw ons draait. om maar een voorbeeld te noemen.
    .

  51. G.H. Duval zegt:

    Mijn reactie van 23:28 is een reactie op de_rookvogelwachter zijn reactie van 23:12.
    .

  52. dianne zegt:

    pfff…nadenken valt zwaar…
    Ben jij niet moe, Duval?
    Misschien zie ik als individu andere dingen dan jij. Misschien zien we hetzelfde door hetzelfde raam. Twee individuen met een blik 🙂
    Muziek kan je heel erg aanraken, je wezen laten voelen, ook in de bar.
    De rest, daar kom ik niet meer bij
    nagekomen reactie: ik ga slapen

  53. ceesincambodja zegt:

    Joetjoepjes kan ik niet zien.
    En rechts schitter ik door afwezigheid.
    Ceesgegroetje

  54. G.H. Duval zegt:

    .
    Goedemorgen! Ik ben weer wakker.http://www.youtube.com/watch?v=FtD8l5Kp0uANothing to do to save his life
    call his wife in.

    Sinds 1967 al http://en.wikipedia.org/wiki/Good_Morning_Good_Morning wordt dit al geschreeuwd en niemand doet iets. Heel mijn leven lang wordt er regelmatig door de radio geroepen: nothing to do to save his life, call his wife in! En niemand doet wat…
    Denkt men echt dat het zo hoort? "Hoor, de Beatles zingen het, dus is het goed." Al lang niet meer op school, dus opletten overbodig. Meesjokken in een ritme. "Hee, binnekomme jij!" en dan dan tevreden grommend teruglopen je kamer in, door je eigen deur, naar je eigen stoel, bij je eigen tv, herstel… laptop.
    Ik vraag mij af of wij hetzelfde zien Dianne. Er komt een moment dat we elkaar gaan vertellen wat we zien. Vertel jij mij dan dat je het beter ziet? Sta ik dat toe omdat ik verlang naar aandacht en juist van jouw aandacht voor mij enorm kan genieten?
    Lukt dat ook? Komt er spontaan een gesprek. Bijvoorbeeld in het museum, dat je omkijkt, en hij denkt dat zij in hem een kunstkenner ontdekt. Tenminste toch die inschatting maakt dat zij zijn mening wil weten. Het enigste wat ze misschien ziet is een ‘lekker ding’ (au) waarvan ze aandacht wil. Aandacht eisen door aandacht te geven en daarmee een enorme invloed op zijn leven.
    Immers… het gaat haar er niet om wat zij zegt, als hij maar reageert. Naar haar kijkt en blijft kijken. Alsof ze een frisse jonge meid is in een wit t-shirt en een net te strakke spijkerbroek. Verleidelijk zeg maar. Dat is ze niet, ze gaat geruisloos op in het museumpubliek. Hij ook.
    Lukt dat ook? Komt er spontaan een gesprek. Bijvoorbeeld in het hokje, wachtend op de bus. Iedere dag uitkijkend over een polderlandschap. Hokje op de dijk, drie trekkers en één auto, daarna de bus. Allebei niet begrijpen dat je iets ziet wat bijna nergens meer is. Binnen tien jaar volgebouwd en nu al volgepland. Niemand die het ziet. Moet ik jou daarop attenderen?
    Ik denk niet dat het lukt.
    Het lukt pas na een teken van vriendelijkheid. Drie jaar lang ‘goedemorgen’ groeten en net op je één na laatste dag komt er een gesprek. Je laatste dag vertrek je iets later of toch eerder omdat je onzeker bent. Eerste en laatste, zoveelste in de maand, toch weer maandag. Welke invloed heeft een willekeurige regelmaat op je leven, op je individuele leven?
    Als ik je ken is er niets mis met een vrouw die voor mijn raam mijn woonkamer inkijkt. Dat je even vriendelijk zwaait en zegt "hoi Duval, het was even zoeken maar eindelijk heb ik je raam gevonden. Ik wilde het een keer proberen wat je schreef, kijk je mee?" Dat ik vol van verbazing naast je ga staan en niets zie omdat ik verpletterd ben door het toeval. De enorme onwaarschijnlijkheid dat je er bent.
    .

  55. G.H. Duval zegt:

    .
    Goedemorgen Ceesincambodja!
    Ik denk niet dat de youtube fimpjes essentieel zijn. Of toch wel? Gebruik ik deze hele lange brei tekst om een statement te maken, een ander statement. Dat zou kunnen. Alsof ik het schip zie zinken http://www.youtube.com/watch?v=UaNJA7OLEUw maar er niet over wil praten.
    Eigenlijk wilde ik schrijven dat het niet uitmaakt. Youtube niet toevoegt. Maar ik kan dat niet voor jou beoordelen. Misschien is er één filmpje die alle woorden overbodig maakt. Je hebt mijn ‘hoera’ moment bij het tweede filmpje van j-p- gelezen, geen youtube overigens.
    Jij bent iemand die graag statements maakt. Je reacties zijn kort. Bijna de beginnende puber met zwarte viltstift http://www.youtube.com/watch?v=zJHGAEHoCI8 die werkelijk overal schrijft "Kees was hier". Tenminste op het moment dat hij denkt dat er niemand kijkt en met de K voorkomt dat hij betrapt wordt. Een typisch voorbeeld waarbij door niets te doen (niet alert op kleine terrorceesjesmetviltstift) toch een invloed wordt uitgeoefend.
    "Ceesincambodja" is al een statement. Het kan er voor zorgen dat ik juist niet wil lezen. Gewoon omdat mijn interesse meer ligt bij sensatie en snel vermaak of omdat ik geinteresseerd ben in de overpeinzing van het alledaagse en niet bij Cambodja. Hoe leest het individu en lees ik zo? Hoe lees jij, wat haal jij hier op? Schrijf je als dank dat je hier gratis en vrij mag lezen? Of schrijf je omdat je graag wordt gelezen en daarom het liefst in zo veel mogelijk favorietenlijstjes wil staan?
    Als het om youtube gaat pluk ik gretig en geef niets terug. Als het om volkskrantbloggen gaat wil ik graag een bijdrage leveren.
    Korte, heldere statements. En dan lees ik, herlees ik en kom niet verder dan een klacht. Een klacht omdat hij niet in mijn favorietenlijstje staat. Ik zie geen enkele noodzaak om jou daar toe te voegen. Dat is niet vervelend bedoelt. Misschien ben ik nu even te eerlijk.(au)
    Eigenlijk voeg ik zelden iemand toe. Het is ondoenlijk om al die mensen dagelijks bij te houden die er nu in mijn lijstje staan. Al moet ik bekennen dat er ook één is waar ik regelmatig klik en dan mopperend constateer dat er weer niets nieuws staat. Nog één dag en dan wordt ik ongerust. Dan mail ik hem.
    Maak ik een statement. Zeg: verdomme man, schrijf eens iets. Maar vraag of alles okee is. Een vriendelijk woord als basis om samen te kijken. Samen kijken door het venster. In ons geval schrijven en lezen. Misschien wil ik wel nooit fysiek naast hem staan, maar lezen wil ik hem wel. Hij zou iets op youtube moeten plaatsen, gewoon dat we hem zien. Schrijvend, of bladerend, muziekmakend of thee drinkend, zoiets. Dat je kan beoordelen of het de moeite waard is om zijn venster op te zoeken. Tegen de deurbel te hangen en zo in te breken in zijn leven. Dat we samen moeten kijken. Als het een vrouw was, dan wist ik het wel. Maar we hebben geen beeld Cees, geen goed duidelijk beeld van wie hij is.
    Heb jij weleens iets op youtube gezet Cees?
    .

  56. dianne zegt:

    Haha, ik ben niet gevoelig voor ‘een lekker ding’.
    Wel voor een vriendelijke uitstraling en oogcontact.
    Alhoewel ik het afwachtende, iets verlegen type ben, zal ik net zo goed een gesprek beginnen als het begin goed voelt. Maar ik moet niet het gevoel hebben dat ik alleen praat, dat ik iets gaande moet houden. Er moet een wisselwerking zijn. Drie jaar is wel lang, hoor 🙂
    Ken je dat, dat je iemand voor de eerste keer ziet, dat je begint te praten en dat je na jaren nog niet bent uitgepraat? Ik heb dat ondervonden, ondervind dat nu nog. En elke keer besef ik hoe bijzonder dat is.
    Ben jij je bewust van je houding als je iemand ziet die je leuk vindt, wil je dan anders overkomen? Of gewoon degene zijn die je bent?
    Ik ben een kijker, een observant. Ik voel bij wat ik zie. Zie ik dan meer? Nee, maar ik kijk wel vaak anders, heb ik vaker gemerkt. Misschien dat ik daarom ook gedichten schrijf, laten zien wat ik zie.

  57. j-p- zegt:

    De cultuur marcheert richting individualiteit en confronteert ons met onze eigen eenzaamheid.
    Een confrontatie die we altijd hebben vermeden, maar nu niet meer te ontwijken is. The way out is the way through. Die gedachte is soms verstikkend. Maar het loslaten van zekerheden (of zijn het schijnzekerheden?) geeft voortschrijdend inzicht. Dat het je lukt. En dat in die eenzaamheid iets mooi zit.
    En het webloggen? Als ik er achter kom vertel ik het je.

  58. G.H. Duval zegt:

    Waarom sluit jij je af j-p-?
    Jouw erachter komen en dan vertellen
    verraad dat je het alleen wel oplost.
    Is dat individualisme?
    Waarom blijf je niet schrijven, toevoegen,
    lezen, nadenken, nog eens nadenken
    en dan een zin!
    Desnoods als verstikkende spiraal.
    .

  59. j-p- zegt:

    Ik heb tijden gekend dat ik mijn voordeur opende, de eenzaamheid overzag en tien minuten later de sleutel nog steeds in mijn hand had. Het huis weer uit, koortsig op zoek naar afleiding. Ik ben een goede zoeker en vond steeds die afleiding. Een café, een vrouw een relatie. Die weg liep steeds dood. Lang wijdde ik dat aan het verkeerde café, de verkeerde vrouw. Er was eens…. een dag dat ook dit niet meer werkte. En besloot ik de eenzaamheid maar eens aan te pakken. De way is nog niet through. Is webloggen de nieuwe afleiding?
    En daarmee verstikkend? Het is wel verslavend en dat is een teken. De balans slaat nog naar de andere kant uit. Zolang ik er kwijt kan wat me bezig houdt, de interactie me inspireert mijn eigen leven vorm te geven, de beschreven gevoelens van anderen me raken – en ik af en toe ook mijn mening kwijt kan – ben ik er. Totdat voortschrijdend inzicht me vertelt dat ik er klaar ben.

  60. G.H. Duval zegt:

    @Dianne:
    Ik ben niet gevoelig
    Ik hou van oogcontact
    Ik ben een afwachtend, iets verlegen type
    Ik wil (moet?) niet het gevoel hebben dat ik alleen praat!
    Ik heb ondervonden
    Ik besef dat het bijzonder is
    En jij Duval?
    Kijk… ik natuurlijk een kijker Duval…
    Ik voel!
    Ik kijk anders
    … en daarom ben ik dichter.
    Maar jij Duval?
    Nou Dianne…
    Ik ben wel gevoelig, man he, maar dat geef ik natuurlijk ook nooit toe.
    Ik hou ook van oogcontact, maar heel even maar, we zijn allebei verlegen remember
    Dat bedoel ik, ik ben heel verlegen, rustig, afwachtend, misschien wel bescheiden
    Al impliceert bescheidenheid natuurlijk niet dat ik dom ben! Nu maak ik even heel duidelijk oogcontact en observeer jouw reactie. Non verbale communicatie is in deze fase heel belangrijk.
    Natuurlijk wil ik een gesprek, misschien nog wel meer dan jij. Monologen schrijf ik wel uit, desnoods in de vorm van een kort gedicht of enkele woorden als notitie voor later.
    En ja natuurlijk heb ik ondervonden, natuurlijk! Breek mij de mond niet open…
    Wat ik meemaakte, maar vooral ook wat ik doe… Zo bijzonder, zo uniek ook.
    Om heel eerlijk te zijn Dianne kijk ik ook heel anders.
    Net als jij zien wij alles op een bijzondere manier.
    Ik had bijna opgeschreven dat ik beter was dan jij. Gewoon een observatie. Ik als individu beter. Omdat er altijd strijd is 1 + 1 is twee, maar meestal drie in voor en tegenspoed.
    Maar wij kijken anders. Ik wil het eens zijn met jou. Comfortabel. Misschien zelfs een beetje leunen tegen jou. Wij twee en de rest. Voortschrijdend inzicht? Zou je zo kunnen noemen. Natuurlijk zie ik dat anders.
    .
    Ik vind dat jij jezelf enorm profileert. Dat kan ook gewoon mijn interpretatie zijn van jouw laatste reactie.
    Het gaat hier om individualisme, dus het mag. Voegt het toe? Ja, jouw reactie voegt toe. Alleen al de vragen die hier achter mijn reactie liggen voegen toe. Het herlezen van de jouwe. Weer terugdenken aan de lijn van het gesprek.
    Zo samen pratend (inclusief oogcontact) hadden we nooit op de visie van Maria-Dolores gekomen. Had jij het voorbeeld genoemd van de man die vuil wegveegt. De film van j-p- was subliem. Hadden we gegrapt om Diannededichteres of Diannedeschrijfster zoals Cees zegt in Cambodja te zijn. En wat had jij aan mijn nick toegevoegd? Duvaldeindividualist of Duvaldeobservator.
    Wat je ook doet het blijft een spel, een constant gevecht om evenwicht waarbij je de ander niet laat overheersen.
    Heb je er nooit over nagedacht dat heel veel mensen net zo kijken als jij (en ik) maar alleen de tijd niet nemen om het op te schrijven?
    .

  61. G.H. Duval zegt:

    .
    Pas op j-p- want op een dag is het echt.
    Op een dag ga je even langs Duval of
    wil je ook een keer de meeste reacties.
    Op een dag is het echt en wordt het bloed
    onder je nagels vandaan gehaald met
    woorden…
    Dan zit je huilend voor je scherm en schrijf
    je impulsief dat het zo niet moet, kan en
    hoor je de ander alleen nog maar sma-
    lend lachen.
    De smalende lach blijken welgemeende
    woorden. Maar je leest ze zoals je de
    wereld ziet. Verwrongen vol van pijn en…
    En zelfmedelijden. Dan zucht je en bedenkt
    dat ook webloggen het niet is. Je ontdekt
    youtube of een jongere vrouw. De liefde.
    Even weg, even afstand. Geef het individu
    de ruimte. Besluit dat als je samen leeft
    je dingen niet alleen kan. Vraag hulp.
    Schrijf mee, dans, maar bezoek ook het
    cafe. Beweeg en ga sporten. Zet je deur
    eens open en geef lachend de folders terug.
    .

  62. j-p- zegt:

    Het punt is Duval
    dat het zo kan gaan
    En dat je ziet
    dat het zo gaat
    Het voelt
    Op weg naar de volgende keer
    de volgende vrouw
    het volgende weblog
    het volgende café
    Met nieuwe zin
    nieuwe onzekerheden
    nieuwe moed
    nieuwe inzichten
    Schrijven, dansen, praten
    Meedoen en lachen

  63. Dianne zegt:

    Ik schets iets van mezelf ja. Of dat enorm is, weet ik niet. Je kunt je niet laten kennen op deze manier, daar zijn jaren voor nodig en dan nog.
    Duvaldieietsdieperwilgaandanaandeoppervlakteblijven of de Duval die meer dan 70 reacties wil 🙂 Misschien is daar een kortere omschrijving voor 🙂
    ik ga koffie maken. aan mijn verhaal verder! Een individualist sluit zich even af, voor nu.

  64. G.H. Duval zegt:

    .
    @Dianne: Dat kan het doel zijn: 70 of 67. Dat je bij 67 stopt, als statement.
    Negeer het getal en herlees. Dat brengt mij in ieder geval meer…
    @j-p-: Als je ziet dat het zo gaat. Bewust kijkt en ziet, dan ben je al verder.
    Dan kan je het stoppen, besluiten het anders te doen (als is het maar een moment), of doorrollen…
    .

  65. G.H. Duval zegt:

    .
    Mijn vervolg op het oorspronkelijke bericht is inmiddels bekend.
    .

  66. j-p- zegt:

    Dan nog een laatste zin:
    ….. en ontdek je dat eenzaamheid geen afwijzing is

  67. G.H. Duval zegt:

    .Dan nog een laatste zin…
    De afsluiting, het einde.
    Blijkbaar is er iemand
    die bepaald dat het op
    is.
    Je zit bij elkaar en opeens zegt er één: ‘kom, ik moet maar weer eens gaan’ waarop alles over is en allen gaan. Met vereende krachten werk je, het lijkt hopeloos en opeens ‘ik zie dit niet meer zitten, dit gaat nooit werken’ en allen laten los.
    Het individu. Niet eens de leider, niet eens de belangrijkste in de groep (als je al kan spreken van verschillende vormen belangrijkheid in een groep), maar zo maar iemand. Misschien wel de onzichtbare, de bescheiden man die opeens de wijste blijkt (au) en besluit dat het genoeg is.
    Het is niet over, het is niet op.
    Lees terug en vooruit.
    Het staat er, dit stond er al.
    Zie je het niet?
    Ik ging met links terug naar
    de vensters. Gaf je een bron
    van inspiratie: Brussel moeten
    heten. Het venster, de doorkijk
    de vrouw alleen. De vrouw die
    haar ogen sluit. Snap je niet
    dat dit een constante stroom
    is gevoed door allen.Persoonlijk zie ik webloggen als een continue voedende spiraal omhoog. Vooruitgang. Daar kan ik mij vergissen, ik laat immers ook niet graag iemand op mijn schouders staan.
    Wat je al snel ziet (ook hier op Volkskrantblog (au) ) is dat mensen je graag wegschuiven als ‘anders’ of ‘tegenstander’ en daarmee degraderen ze al je woorden. Alles wat je zegt niet meer serieus. Terug naar wat de ander denkt te zijn: het individu, angstig verborgen achter de kast of onder de tafel http://www.vkblog.nl/bericht/281641/Rauw.
    .

  68. j-p- zegt:

    Nog een laatste zin
    Hoe mooi ook de woorden
    (waarom kon ik het niet horen?)
    Voelt als een koude afwijzing
    Als verlies van controle
    En niet eens leider,
    Niet gezien wat ik allemaal gaf
    Tot en met Brussel
    Eenzaamheid
    Alsjeblieft blijf bij mij
    Volg mijn vervolg
    Laat me niet alleen

  69. dianne zegt:

    Alvast dank voor je reactie onder mijn schrijven, maar kan nog niet uitgebreid antwoorden nu om onderstaande redenen:
    woensdagmiddag. Situatieschets, altijd: computer midden in de woonkamer, kinderen erom heen, soms (!) met hun eigen ding. Daarbij een baby met een ritme.
    Soms is er tijd, soms niet, maar schrijven is standaard met mensen om me heen, zelden alleen.
    Jouw stukken vergen aandacht, concentratie. Daar kan ik soms in meegaan, vaker niet.
    Wat ik nog wil zeggen is dit: de schrijver is afhankelijk van de lezer, maar moet niet afhankelijk zijn van de lezer. De lezer moet niet afhankelijk zijn van de schrijver. Dat schept verwachtingen en verwachting is afhankelijkheid, teleurstelling.
    Verwachting mag ook niet afdwingen want dan wordt er afgehaakt.
    Ieder individu doet zijn best, is zijn eigen leider in de webmolen.
    Genoeg is het als het werkelijk stopt.

  70. G.H. Duval zegt:

    Dianne…
    Je ziet het wel gebeuren hoor dat mensen die reageren willen sturen.
    Soms voel je je ook opgejaagd. Het volkskrantblog is wat dat betreft een sluipend roofdier. Opeens zit je er middenin. Dan loop ik weg. Weg van de intriges, weg ook van de mooie verhalen. Soms maanden en altijd komt er een moment dat ik iets zie, iets verzin wat op volkskrantblog moet.
    Nu zit ik er weer middenin: 70+ reacties wat een prestige! (au) Straks misschien gewoon een tijdje met teksten waarop niemand reageren mag. Ik tol mee, lees me gek, laat alle indrukken tot mij komen om straks overladen tegen de muur tot rust te komen.
    Lezers voeden de schrijver maar sturen niet. Wat dat betreft zijn weblogschrijvers net (puberende) kinderen. Ik heb het geluk dat ik vaak in redelijke rust kan lezen en soms schrijven. De (beginnende) nacht werkt voor mij nog het beste, zeker nadat ik een dag heb gehad waarin ik al mijn gedachten kon ordenen en het verhaal eigenlijk werd gemaakt.
    Ik omschrijf het ook in de rechterkolom: Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.

    .

  71. G.H. Duval zegt:

    .
    Overigens is dit een stukje waarbij iedere vorm van sturing mag!
    Duw mij om!
    Overstem mij met betere youtubelinks!
    Doe!
    Reageer!
    Vul aan!
    Spreek tegen!
    Zolang het maar hout snijdt. Of… zo lang het ijzer (staal) heet is. Smeden he…IJzer is niets, het is als sigarenas. De verbinding van ijzer en koolstof maakt staal.
    .

  72. G.H. Duval zegt:

    .
    @Cees: In ieder geval heeft jouw oproepje mij drie nieuwe favorieten gebracht.
    Ik ben er blij mee.
    .

  73. Dianne zegt:

    veel bomen, weinig bos bij You Tube. Soms zie je iets moois, vaak niet. Maar ik moet erop gewezen worden, om het op te slaan en af en toe te kijken.
    Hallelujah – Jeff Buckley, de mooiste versie ooit.
    And she broke your throne and she cut your hair,past bij je nieuwe bijdrage, bedenk ik nu in de kronkel die ik maak
    Love is not a victory march
    It’s a cold and it’s a broken Hallelujah

  74. G.H. Duval zegt:

    .
    Soms verdwaal ik in het bos
    Maar kwam altijd weer thuis
    Even was ik bang
    dat ik nooit meer…
    Maar ik overwon de angst
    door voorwaarts te gaan.Individualisme ?)
    .

  75. G.H. Duval zegt:

    .
    Dianne ik begrijp bij replay niet je opmerking over herschrijven. Is het iets anders wat in andere woorden een plek op mijn weblog vond?
    Ik wil daar niet reageren. De muziek zegt eigenlijk alles. Na vijf minuten luisteren verlang ik terug naar die sfeer. Het is als een roes.
    Volkomen stoned schrijven. Zonder drugs. Ongehoord in deze tijd.U zout een pilletje moeten nemen heer Duval.
    Zei de jonge meid.
    Zo zout had ik het nog nooit gegeten.

    Zonder gekheid. Victory March is een goede link terug naar eerdere berichten.
    Dit item gaat inderdaad over youtube en de gekte om het af te sluiten, te beperken.
    Het gaat om het uiten van creativiteit.
    Ergens hoorde ik een roep om spam aan te pakken, maar die wordt niet gehoord.
    De overheid doet alleen dat wat makkelijk is.
    Alleen dat doen wat makkelijk is, is de ultieme vorm van individualisme.
    Wij doen immers alleen dat wat makkelijk is. Wat onze grenzen raakt daar mopperen we over zodat we nooit bij het moeilijke komen.
    Individualisme: voorwaarts mars!
    .

  76. Dianne zegt:

    Gisteren dacht ik anders te lezen
    Moeilijk wordt soms gemakkelijker als je onder ogen ziet
    en dan heb ik het niet over accepteren of spam
    8.45 u bijna. Ik ga naar huis, naar de andere wereld die van mij is

  77. Dianne zegt:

    Feit is,dat er meer actie/reactie plaatsvindt, als je iemand ‘kent’.
    Als je vaak je neus laat zien onder verschillende bijdragen, is men eerder geneigd om bij je langs te komen en jouw bijdrage te lezen. Als je je niet laat ‘kennen’,komt er niemand of maar een enkeling langs.
    Ik vraag me vaker af of er serieus naar een bijdrage wordt gekeken of dat men reageert met aanbevelingsknop omdat hij de ander sympathiek vindt en/ of reageert uit wederdienst.
    De groepsvorming ontstaat bijna vanzelf. In die zin is het een verstikkende spiraal als je reageert uit verplichting, die je je overigens zelf oplegt.
    Het voortschrijdend inzicht en het invididualisme is naar mijn mening als je daar niet aan mee doet, echt reageert op wat je aanspreekt en niet omdat je je aan de ander verplicht voelt.
    Er zijn hier prachtige bijdragen geplaatst, die 0,0 reactie kregen. Misschien omdat ze zelf zelden reageren en/of niemand ze ‘kent’.
    ‘Sympathieke’ bloggers scoren over het algemeen hoog.
    Actie en reactie.
    You tube is me teveel bos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s