Dochters in actie

Daar gaat ze, mijn dochter van dertien. Ik zie haar gaan en kijk het beeld voor beeld. Opgenomen, daarna in het boekje gelezen hoe dat kan. Als ze omkijkt, lijkt ze op haar moeder. Zij en haar ketting. Ik zie haar naar het hek gaan, maakt grote slagen. Dan gaat ze zitten en sluit een jongeman het slot. Het zou haar vriend kunnen zijn. Hij kijkt grimmig maar volgens mij is het gewoon een vrolijke krullenkop.

Eenentwintig jaar. Drie jaar geleden voor het laatst gesproken. “Mijn msn doet raar pap, spreek je snel.” Ik vond het goed, knikte, ze was wel weg voor ik wist wat ik zou typen. Heb het nooit geschreven. Gewogen woorden. Je wilt niet kwetsen, al lang niet meer belerend zijn en zeker niet. Hoe heet dat, vriendjes? Ja, vriendjes. Zo ben ik niet.

Ooit vertelde ze mij van de kippenfarm of varkensboerderij. Die mensen vroegen gewoon om actie. Ze was erbij, het was heftig maar succesvol. Het las als een bekentenis van een crimineel, een misdaadroman, al weet ik weer niet hoe die gaan want ik lees die niet. “Spannend he pap, al die dieren vrij, ik was zo blij.” En ik knikte. Blije kinderen leveren blije ouders.

Er kwam niets van op het journaal. Moet toch een klein drama zijn: honderden varkens knorrend op straat. Wel een bericht over een nertsenfarm. Ruim de helft van de dieren vrij. Brand in de stal, boer kwaad. Je zag er niets van, wel iemand van het CDA, dat het een schande was. De man had gelijk. Ik zuchtte, startte mijn pc op en hoopte dat ze er was. Ze kwam niet meer, het laatste wat ik las was een bericht over het raar doen van msn.

Mijn zus wist het zeker. Ze had mijn dochter gezien, haar favoriete nichtje, tenminste toen het nog een kind in een jurkje was. Ik telde tot tien en droogde mijn tranen. Niemand mocht dat zien. De agent stond dreigend tegenover haar. Ik zag haar glimlach en hoorde haar zeggen “ik kan niet los, ik weet niet sleutel, wie, wat, waar”. Daarna kwam de ME. Stoere mannen in pakken. Toen mijn dochter weggevoerd was zag ik dat één van hen ook een dochter was.

De actie was rechtmatig. Ongepast maar aangemoedigd door burgers, boeren en buitenlui. Er moest een statement worden gemaakt en dat deed men via goede contacten met de organisatie van mijn vriendin. Mijn vriendin werkt namelijk in de journalistiek. Ze schrijft stukjes over dingen die in de buurt gebeuren. Soms maakt ze er een foto bij en dan is de redactie, inderdaad dat rijmt, helemaal blij.

Zo lees ik nu trouw het plaatselijke krantje en voed daardoor onze liefde. Ze had er gestaan. Bij het hoge hek. Geen foto durven maken en dan nog… ze stond ver achteraan. Interviewde janmetdepet en nog een man. Brave kerels die kwamen kijken naar de jongelui. “Werkelozen en ander tuig” zei de man, maar het was wel goed dat ze er waren. Ik begreep niet dat hij niet wist dat de vrouw die daar tegen dat hek zit, de dochter is van de vriend van.

In de vaart van emoties denkt men niet meer rationeel. Groepen, scheidingen, dat is slecht en wij zijn goed. Hij stond achteraf, net als mijn vriendin. Die mooie vrouw die mijn mooie dochter nooit had gezien. Soms deinde we samen op de bank op het ritme van mijn verdriet. Zo had zij ook haar punten: een jong gestorven kat en een onverwerkte liefde. Dat ze zijn naam riep als we seks deelden, dan zei ik maar niets.

De krullenbol verzet zich hevig. Hij schreeuwt en vecht als een echte leeuw. Ik zou die twee wel graag samen zien. Dat ze dan ook in de liefde elkaars naam nog kenden. Maar ze zijn zo hard. Ik weet het niet. Sommige dingen vragen om actie, maar dit. Het is in ieder geval een kans om mijn dochter nog een keer te zien. Deed ze het bewust? Gunde zij mij de kans op een plaatje. Eenentwintig en al drie jaar niet gezien. Ik hef mijn glas, “op je verjaardag”, ik weet zeker dat ze mij heeft gezien. Nu droogt ze haar tranen. Het komt vast wel weer goed, met msn misschien.

Bron

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10 en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

12 reacties op Dochters in actie

  1. Jan-Groet zegt:

    hoi,
    als vader ontroerd,
    als lezer gegrepen door de als vader ontroerd..
    Janmetdepetten en MEers met helmen zijn ook vaders… hopen op ontroering…
    en hopen dat ze beschaafd vechten tegen elkaar…die vaders, dochters en zonen…
    dank en groeten van Jan

  2. K zegt:

    Een verhaal dat vraagt om vervolg. Hopelijk krijg je je dochter binnenkort te zien. Maar dan in het echt.

  3. coby zegt:

    Je woorden, je verhaal laten me iets van de pijn voelen, ik zeg ‘iets’ omdat voor en in jou die echt en zo groot moet zijn. Groter dan welk woord dan ook. In stilte hoop ik dat ….
    Dank voor het delen, Duval…
    Warme groet, Coby

  4. Mo zegt:

    heftig en helaas herkenbaar.

  5. hippo zegt:

    een indringend relaas
    knap en moedig verwoord
    totaal onwetend van de verdere context vraag ik het maar gewoon;
    is er geen mogelijkheid om het contact zelf weer te zoeken?
    gr. hippo

  6. G.H. Duval zegt:

    Hebben jullie gisterenavond op het journaal iets over nertsen gezien? Right…
    Ik smeed op een aambeeld. Het ijzer, de specifieke legering, de hoeveelheid koolstof en wat rest, dat maakt staal. Harde slagen van de hamer of toch nog wat meer vuur. Zelfs het aambeeld en die ene pot bier zijn van invloed op mijn teksten. Het is nooit ‘echt’ en altijd de waarheid.
    Mijn dochter mag nog niet msn-en. Wow, één openbaring, lees je het nu anders?
    De ‘dochter’ in dit verhaal is echt, misschien een verloren zoon, maar het is echt. Hij was op tv, of zij, en het was mijn zus die belde. Niet mijn zus, maar de zus van de vader. Vrij recent, één of ander vrolijk programma waar de alledaagse mens in aanwezig is. ‘Bloemen gieten voor later’ of ‘Blij dat ik bent’ of ‘Rood bloed’ of ‘Ook voor jou’. De Nederlandse tv zit vol met kwalitatief laagstaande programma’s.
    In ieder geval bestaat zij, herstel hij. Natuurlijk is er gebeld en geschreven. Mensen hebben voor haar deur gestaan maar actie is reactie he. Daarom heb ik niet alleen een plaatje maar ook een filmpje gegeven. Natuurlijk is het echt.
    Vroeger, als je vroeger ruzie had, en dan heb ik het over echt vroeger, dan kwam je de straat niet meer in. Verhuisde je naar een ander dorp of een betere plek in de grote stad. Tegenwoordig sms je met die grote vent of msn je uren met die dwarse vrouw. Als dat allemaal niet lukt dan is er tegenwoordig hyves, tenzij je vriendjes moet zijn, dan weer niet.
    Snap je dat het echt is. Snap je ook dat ik jou nooit ga vertellen wat mijn pincode is. Gewoon, omdat er een kans is dat wij elkaar ooit zien en ik wil voorkomen dat je mij dan jolig op de schouder klopt en vraagt naar mijn dochter. Een deel van de inspiratie zit toch ook in de kinderserie Spangas. De jongelui bestormden een kippenboerderij. Een deel ook in de veganstreaker (schrijf je dat zo). Natuurlijk ken ik de berichten van gezinnen die met hun farm afgelegen wonen en bestormd worden door achttienjarigen en vrezen voor hun leven. Natuurlijk.
    En ja, dan nog die krullenbol. Jongen met lang blond haar en sproeten. Ik hoop dat het wat wordt. Maar dat is voor later.
    .

  7. easywriter zegt:

    Alle dochters zijn echt, of ze nu van jou, van die me’er of van de nertsenboer zijn… Je zorgt dat ze bestaan.

  8. G.H. Duval zegt:

    .
    Precies easywriter, dankjewel!
    .

  9. ceesincambodja zegt:

    Vreemd maar o zo bekend.
    Ceesgegroetje

  10. Jezzebel zegt:

    Een goed gesprek tussen vader en dochter lijkt me wel belangrijk.
    Wie ook de vader, wie ook de dochter.
    Hoe belangrijk om elkaar beter te begrijpen.
    De idealen, de bedenkingen, de twijfels en de toestanden.
    Als je maar kunt kletsen, samen.
    .

  11. G.H. Duval zegt:

    Hoi Cees, wat is vreemd? (dit soort reacties die jij geeft vragen om een vraag)
    Ja Jezzebel, als je samen kunt kletsen dan ben je ver. Het vraagt nogal wat van de vader denk ik. De verschillende overgangen die je dochter doormaakt bij te benen. En ik denk dat iedere vader hoopt dat ‘samen kletsen’ de prettige uitkomst is. Zo af en toe even samen. Tijd voor elkaar. Toch vriendjes? Deze vader hoopt van wel, maar er zijn nog velel fasen te gaan.
    .

  12. martin zegt:

    Mooi verhaal en de toelichting mooi geschreven.
    Mijn ouders zagen me op TV of zagen een actie
    waar ik bij was en ik belde daarna zo snel mogelijk
    (destijds was dat als ik weer thuis was). Het
    werd een gewoonte, maar geen slechte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s