Dichtbij

Na het doorlezen van “Dijck” weet ik het zeker. Deze weblog komt veel te dichtbij. Nee, ik vermoed niet dat je hier kan lezen hoe ik precies en welke details er in mijn leven spelen. Maar toch, als ik herlees dan komt het veel te dichtbij. Ja, ik was in de bioscoop en zag daar ‘De Storm’. Als je het ook hebt gezien dan herken je delen uit mijn tekstje.

Andere delen gaan te duidelijk over mijn reële leven, veel duidelijk niet. Hier en daar is er een link binnen weblogland te vinden. Ik herlas en moest gelijk surfend van weblog naar weblog. Reacties lezen, plaatjes bekijken, nadenken. Zo werd ook dit tekstje weer een worsteling door mijn leven.

Misschien lees je de worsteling er wel aan af. Misschien vind je het vlot geschreven. De ene tekst is bedoeld als een achtbaan de andere juist zo geschreven dat je er niet doorheen kan komen. Schrijven is delen uit je leven. Gefilterd door je eigen brein, maar ook aangevuld met alle indrukken, de associaties die worden gemaakt.

Mijn weekend was intensief en nu ik dit schrijf is het maandagmorgen. Ik weet niet wat de week mij brengt maar ik voel mij nu al behoorlijk uit het lood geslagen. Er gebeurt meer dan ik hier schrijven kan en concreet helemaal niets. Dat is een verschrikkelijke fase. Het voelt ook als vastzitten. Verder schrijven op volkskrantblog brengt dingen veel te dichtbij.

Even heb ik erover gedacht om een bh te gaan dragen, foto’s van mijzelf te maken en die zelfportret te noemen en dan publiceren. Ik kan altijd de zelfportretten nog de titel: ‘die rare broer van mij’ meegeven. Ik vermoed dat het bevrijdend kan werken. Maar ik begin er niet aan. Schrijven voor het volkskrantblog kan nooit het doel zijn.

Gus vond mijn opmerking over het voeden van lezers denigrerend. Dat is het ook, zo niet bedoelt, excuses daarvoor. Maar soms voelt het zo. Dat mensen lezend vragen om meer, nog meer en je zo vast blijft zitten in een spoor waar je niet in wilt. Ik wil eruit. Ik wil lucht. Ik wil ruimte. Ik wil geen mensen maar een antwoord. Ik wil een samenzijn.

Samen zijn. Dat is mooi. Niemand komt voor niets. Dat betekend ook dat jij hier komt met een doel. Vermaak? Of de noodzaak om jouw visie op het leven te delen. Kan, mag. Blijkbaar schrijf ik te persoonlijk, te dichtbij. Bij het doorlezen van “Dijck” brak mij dat op. Ik vond een zee aan taalfouten. Tja, verbaas je maar. Er staan er nog genoeg, maar ik viste er al tientallen uit.

Te snel schrijven, gehaast, de druk om te vertellen. Je eigen gedachten op papier. Het is niet goed. Neem een ergernis in gedachte, een grote. Vraag een startschot dat je schrijven mag. Daar ga je. Meters papier, zonder lijn, zonder opbouw, gewoon razen als een dollende stier. Ik geloof niet dat het hoeft.

Voor mij is het zaak terug te keren naar ingetogen. De stier verkopen en terug naar een vredige stal met herkauwende koeien. Dan is het leven mooi: terugdenken en benoemen wat goed was. Herhalen en het goede in je verhaal versterken, het nare weglaten. Dat lukt even niet. Die rust is er niet. Dus schrijf ik niet. Niet meer, even niet.

Het is de constante onbalans in het webloggend leven. Soms doe je het graag en gretig en soms hoeft het allemaal niet meer. Het brengt mij eigenlijk bij de vraag of al die mensen die schrijven eigenlijk in onbalans leven. Dit nodig hebben om te kunnen zijn wie ze zijn. Opzoek naar een groepje virtuele vrienden, misschien naar kritiek of het gevecht. Er zijn vast veel mensen die dit podium als groots beleven en het nodig hebben om te kunnen zijn.

Het komt wel goed. Er zijn geen problemen. Misschien schrijf ik morgen weer of een weekje niet. Het is tijd om adem te halen. Maandagochtend, 5 oktober, een dag na dierendag, 10:40… de gordijnen mogen open: het is dag!

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10 en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Dichtbij

  1. dianne zegt:

    Even ruimte nemen is altijd goed. Internet brengt dichtbij, maar kan je ook uit het lood laten raken, vooral als je niet goed in je vel zit. Misschien is dat omdat je zoekt naar iets dat je dichterbij brengt maar aan je stemming, je onrust, voel je dat je verderaf raakt. Als mij dat gebeurt, zet ik de pc uit. Ga iets anders doen. Er is geen plicht om te schrijven, om te lezen of te reageren. Als dat een plicht is, ga je jezelf voorbij.
    Bij mij is de noodzaak om te schrijven niet meteen een noodzaak om te plaatsen. Vroeger wel, dan wilde ik meteen weten wat iemand er van vond.
    Maar ik word kritischer, wil niet herhalen. Laat het eerst een tijdje rusten, herwerk, schrap. Het meeste dat ik plaats staat al een tijdje op.
    Schrijven is pure ontspanning in een drukke dag, daar neem ik ook even de tijd voor. Soms schrijf ik en lees terwijl ik wacht op een mail, soms moeten zinnen direct genoteerd, wachtend op het geheel.
    Kritiek mag, gevechten liever niet. Dat haalt me uit balans.
    Ik heb het podium nodig, op een bepaalde manier, maar ik kan er ook dagen genoeg van hebben omdat het niet bevredigd. Dat kan aan mijn stemming liggen, de onrust of de hectiek maar schrijven doe ik regelmatig, herwerken ook.

  2. paco painter zegt:

    overal de tijd voor nemen. Dat is de grap

  3. coby zegt:

    Als het te dichtbij voelt als ik schrijf, dan loop ik ook vaak vast. Meestal schrijf ik het beste als ik èn dichtbij kan komen èn ook weer afstand kan nemen. M.a.w. als ik er contact mee heb maar het niet allesoverheersend is. In dat laatste geval schrijf ik in mijn eigen dagboek. Niet bestemd voor de ogen van anderen. Het is te kwetsbaar.
    Ik herken ook wat Dianne schrijft over dat als je niet goed in je vel zit, je uit het lood raakt door wat er op blog of in het bloggen gebeurt, je beter de pc even uit kan doen. Soms kan een mail naar iemand persoonlijk dan veel beter zijn. Of nog beter: echt contact, oog in oog.
    Je bent een gevoelvol mens volgens mij, en die hebben altijd ruimte en bij zichzelf zijn en blijven nodig.
    En weet dat ook in dit stuk weer veel zit waarmee je me aan het denken zet.
    hartelijke groet, Coby

  4. jp zegt:

    so close and yet so far away

  5. ceesincambodja zegt:

    En dat, die twijfel, net nu ik je onder mijn favorieten heb geschaard. Ik hoop niet dat er een verband bestaat…
    Lekker doorgaan, Duval.
    Ceesgegroetje

  6. Jezzebel zegt:

    Ik ben benieuwd wat het wordt, als het ingetogen is.
    Ik ben daar niet zo’n groot voorstander van.
    Groots en meeslepend.
    Zolang het maar produceren is.
    Schrijven is vooral ook discipline.
    .

  7. G.H. Duval zegt:

    @Coby: Ik heb met niemand echt contact over wat ik hier schrijf. Mijn twijfels zijn letterlijk mijn twijfels. Ik geloof ook niet dat iemand mij daarin kan adviseren. Ik geloof ook niet dat ik mij door iemand laat adviseren.
    Even weg van het scherm is altijd goed. Soms vind je je hier na uren helemaal verloren in weblogsporen, je persoonlijke overdenkingen en staan er allerlei schermen open met achtergrondinfromatie over weet ik wel niet wat. Ik kan ook heel makkelijk van volkskrantblog wegblijven of even niet reageren. Dat komt overigens soms ook de inhoud van de reacties ten goede 😉

  8. G.H. Duval zegt:

    @Dianne. Ik ben het niet met je eens dat internet dichtbij brengt. Heel veel mensen verstoppen zich in of achter internet.
    In mijn vorige item "Dijck" staan zo veel dingen die mij raken. Gewoon zo raken dat het peillood schommelt tot het rust vind. Ja, er staan in mijn tekstjes altijd onjuistheden, altijd dingen die niet gebeurt zijn of totaal anders. Misschien om te relativeren, waarschijnlijk omdat het nog duidelijker de waarheid omschrijft.
    Herlezen van je eigen teksten kan dus soms confronterend zijn (zowel negatief als positief), kleine spiegeltjes al dan niet vervormd.
    Mijn schrijven is een proces van nadenken en indrukken opdoen. Als er dan een rustig moment is dan schrijf ik in één keer. Niet hier maar in een worddocument. Dan volgt het proces van herlezen, op vkblog plaatsen en er een datum aanhangen. Vaak lees ik nog even voor vkblog het online laat gaan.
    Zonder publiek geen sprekers, zonder reacties geen weblogschrijvers!
    .

  9. G.H. Duval zegt:

    @paco painter: ja grappig, dat we maar altijd vrolijk zijn!
    @jp: Dire Straits?
    @ceesincambodja: De inhoud van mijn weblogtekstjes wordt niet gestuurd door de favorieten. Soms geven andere volkskrantbloggers een impuls, heel vaak niet. Er is veel kaf tussen het koren.
    @Jezzebel: schrijven omdat het moet is niet mijn ding. Schrijven omdat de hongerigen moeten worden gevoed is niet mijn ding. Praten, ow hemel, ik kan praten en mensen zijn verrast als ze zien dat ik ook stil kan zijn. Voor mij hoeft een weblog niet iedere dag of altijd een tekstje te produceren. Al is het voor mij als lezer toch ook wel weer fijn om mijn colums op vaste tijden… etc.
    Maar nee, mijn schrijven hier is geen produceren. Dan loopt het ook vast. Mijn drama’s zijn er niet eeuwig.
    Ik las pas op een weblog dat de blog stopte, gewoon omdat alles al geschreven was. Dat kan ik begrijpen. Sommige blogs stoppen nooit, terwijl ik denk… 😉
    Het is toch mogelijk om over onderwerpen niet te schrijven. Me te richten op het andere. Kabouters, wolven of onze premier. Misschien kan ik wel een mooie weblog maken door de nieuwsberichten te herhalen of foto’s van anderen te plaatsen zonder tekst. Volgens mij is mijn weblog geen kalme beek, vermoed ook niet dat het dat gaat worden.
    .

  10. Dianne zegt:

    Duval, één druk op de knop en daar ben je. Ik haal je dichtbij 🙂 Maar dat is niet helemaal wat ik bedoel.
    Ik ben het met je eens dat sommige, let wel, sommige mensen zich verstoppen achter internet maar ze laten, bewust of onbewust toch veel van zichzelf zien in hun schrijven en/of in hun reageren. Misschien omdat sommige zichzelf als virtueel zien?, een interessante vraagstelling wel.
    Maar in die zin zou ik kunnen doorgronden en heb ik dichtbij laten komen want mijn gedachten gaan ermee verder.
    Ik zou er een reactieruimte mee kunnen vullen om het verder uit te leggen maar ik ben ziek, mezelf daarin al een paar dagen aan het voorbij lopen, dus dat wreekt, en ik heb nu meer zin om wat rond te hangen dan uitgebreid te reageren.
    dus, groet 🙂
    dianne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s