Ik wilde niet.

Met mijn handen in haar handen staat zij voor me. “Ik wilde niet, bedoelde nooit, zo…” Ik kijk en mijn blik moet boekdelen spreken. Alsof zij begrijpt wat ik beleef! Ik, de man, de jager, de veroveraar. De man die het spoor volgt en haar bemind. Die wacht tot het juiste moment en dan slaat, grijpt en binnenhaalt. De man als overwinnaar, de vrouw als prooi. Gewillige prooi in het spel van lust en liefde. Het spel van veroveren en veroverd worden.

Zij wilde veroverd worden, maar blijkbaar niet. Ik zie twijfel. “Het werkt toch nooit lieve man…” en zoals zij mijn boekdelen leest zo hoor ik haar lijst van onmogelijkheden. We zijn even lang, houden even veel van en wonen even ver reizen van elkaar. Natuurlijk kan ik ze als zinvolle argumenten tegenwerpen maar heb jij ooit een vrouw gestopt? Ben je er voor gaan staan of heb je haar besprongen. Verzon je een list en sloot je alle deuren. Dan nog vlucht zij weg door het raam.

En net als je denkt dat ze verdwenen is, je rust in je leven hebt. Wakker kan worden omdat de telefoon gaat. Tot diep in de nacht wakker blijven bij een vuur of voor een vrouw die ergens op straat staat. Zo plots is zij er weer. Gewoon aan de keukentafel blijven zitten terwijl jij het keukenraam van buiten op een kier had gezet. “Het was koud maar de oven gaf warmte” ik hoor zo dat ze dat heeft gezegd.

Weet jij nog hoe zij het kleed om jou heentrok. Zo dicht bij elkaar. Jij had aan alles gedacht maar niet aan dat. Alsof je in de herfst op het strand de liefde kan bedrijven. Een zoen is geen seks, zoenen opwindender dan vluchtig kussen. Een hand een duidelijker gebaar dan drie spontane zoenen die alleen de lucht raken. Zo stond je daar, weet je nog. Als man totaal verzwakt toen haar armen om jouw lichaam kwamen. Er was geen verzet, geen poging meer te nemen dan zij bood en juist op dat moment zoende je.

Nu sta je weer hier en hoor je haar gebed. Het zacht prevelen in de hoop dat het niet pijnlijk zal zijn. Maar je huilt, haar stem stokt. Zij veegt je tranen. Het zachte van haar vingertoppen. De tedere aanraking. Je kust de vingers, natuurlijk. Straks is ze weg, alles verdwenen, over en voorbij. Met twee handen omvat je haar hand, buigt de vingers. Ziet de ring waarvan je nooit wilde vragen of het een bijzondere was. Nu vertelt ze, zestien jaar en dol op zilver en ze dacht dat wat ze kocht de ware was.

Maar de liefde werd verbroken. De jonge man viel voor een oudere vrouw en hij was zo verblind, maar toch zijn ring terugvragen. Zes jaar later, na vijf jaar verdriet, kwam de ware. Het was goed dit keer en goed bezegelde een vriendschap die eeuwig zou gaan duren. Vijf jaar jonger was zij, eerst vroeg hij de ring, daarna vertelde hij haar pas waarom hij haar verliet. Toen duurde het niet lang meer en mocht het van haar in nikkel of staal. Er kwam een rijtje van kortstondige liefdes vol vuur. Aan sommigen had zij zich gebrand en van sommigen wist ze de naam niet meer.

Ik kijk over haar vingers, een fonkeling van het licht in de ring, een fonkeling in haar ogen als zij mijn ontroering ziet. “Ja” zegt ze “ik was ook getrouwd, maar heb nooit kinderen gekregen. Bijna zoals jij.” Het mooiste goud, ook voor haar, maar het is niet dit. Het is anders. Ik vraag het en zij knikt. Uiteindelijk vervolgt ze haar verhaal. Dat ze er zelf één heeft gekozen. Een jaar nadat ze los was. Verschrikkelijk duur, een klein kapitaal en dat had ze genomen. Als wraak op al die mannen die haar ooit nog zouden willen ringen. Ze lacht als ze ziet dat ik het begrijp.

Laat haar handen uit mijn handen glijden. Wringt en draait. Toont de ring als een ervaren goochelaar. Schuift dan als een paaldanseres het goud om haar andere vinger. Schud en zegt dat het ook past. Lacht vriendelijk als ze zegt dat het mij niet gaat lukken. Niet het ringen en niet het veroveren. Ze had het simpelweg niet zo bedacht en ik moest toch begrijpen… Had moeten zien. Ik zoek een uitweg, ergens iets drinken, een stukje lopen, iets, doe iets, verzin een list. Maar het enige wat ik deed was kijken in haar ogen. Daar las ik boekdelen en voelde ik het verdriet.

Mijn duim en wijsvinger streelde de plek waar net nog haar ring. Ik eiste niet. Haar bovenlip trilde, even keek zij omhoog, fluisterde “het kan niet”. Toen rolde er een traan, boog ze voorover en steunde op mijn schouder. Trapte haar haken uit, zoals ze altijd deed als ze bij mij stond. Aards, met voeten vlak op de grond. Contact maken, voelen waar je bent, dicht bij jou, dicht bij elkaar. Dat was liefde wij sloegen de armen om elkaar.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-10 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Ik wilde niet.

  1. Unbeschreiblich Weiblich zegt:

    Man o man,alweer een baby???

  2. Unbeschreiblich Weiblich zegt:

    Heeft geen van alle vrouwen het je ooit uitgelegd,
    hoe het werkt tussen een man en een vrouw?
    Nou…volgens mij hoef IK JÓU dat toch niet
    van mijn kant te tonen?
    Er bestaan in elk contact
    kardinale punten.
    Dat is een ijzeren wet,
    telt voor iedereen.

  3. Fleur de Boisjonjé zegt:

    Onbegrijpelijk in beauty
    en Ovidius zou zeggen:
    `Een liefde die niet bestand is tegen de werkelijkheid,is er geen.`

  4. Dianne zegt:

    de aantrekkingskracht
    melancholiek en ademloos leest het
    prachtig geschreven
    de laatste reactie van fleur om over na te denken
    ik denk dat dat wel kan bestaan…

  5. G.H. Duval zegt:

    Dat een liefde die niet bestand is tegen de werkelijkheid wel kan bestaan.
    Och, ach, we dromen allemaal weleens zou ik bijna zeggen. Maar het is erger. Ik schreef ‘Dijck’ al dus mijn antwoord komt eraan. Over enkele dagen. Misschien is het dan een zin die Fleur in het reactieveld daar gaat herhalen.
    Dankjewel voor je reactie Dianne!

  6. jp zegt:

    De symbiose van proza en poezie. Mooi hoor.

  7. Jezzebel zegt:

    Ja, mooi, deze liefde.
    Liefde die niet kan.
    En toch is.
    Door de kier van het keukenraam geslopen 🙂
    .

  8. Jezzebel zegt:

    En ook een erg mooie foto.
    Waar wordt een d-sluiting voor gebruikt?
    .

  9. G.H. Duval zegt:

    .
    D-sluitingen (of shackle op z’n engels) worden gebruikt om kettingen bij elkaar te knopen.
    Stoere techneuten taal dus.
    Deze heeft een WLL (working load limit) van 2 ton. Dat zijn metrische tonnen dus zo ongeveer 2000 kilo. En tweeduizend kilo zijn heel veel vluchtige weblogsters.
    .

  10. G.H. Duval zegt:

    Thanks jp
    😉 Jezzebel

  11. Jezzebel zegt:

    @Duval, vluchtige weblogsters zeg je.
    Je hebt heel wat op je kerfstok met een d-sluiting 🙂
    Gelukkig was de oven warm.
    .

  12. G.H. Duval zegt:

    .
    Alleen aan een stoofpotje
    kan je de vingers branden.
    Van een oven weet je:
    wow, die is heet!
    .

  13. Jezzebel zegt:

    De keuken, kloppen hart van mijn huis.
    De oven, kloppend hart van mijn keuken.
    If you can’t stand the heat, get of my kitchen.
    Holiest of holiest.
    Waar enkel de priester mag komen.
    .

  14. G.H. Duval zegt:

    .
    om het vleesch aan te snijden?
    .

  15. Jezzebel zegt:

    @Duval, ja dat het vreemde, dat weet ik dan weer niet 🙂
    Wat doet hij daar eigenljk?
    .

  16. G.H. Duval zegt:

    Wie doet waar wat?

  17. F.Frenkel zegt:

    Zo was het niet,Duvel.
    Zo is het niet gegaan.
    Ik neem het je kwalijk.
    Waarom lieg je?

  18. G.H. Duval zegt:

    Heej F.Frenkel, wat is zo niet gegaan. Waren wij erbij?
    Over liegen hebben we gemaild, was de mail niet duidelijk?
    In weblogland moet je niet te snel iets of iemand kwalijk nemen, vriendelijkheid voor alles.
    De nick is Duval, met de A zoals in de eerste letter van het alphabet.
    Doe even moeite F.Frenkel, in een mail. Dank u.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s