Oneerlijk (1/2)

In de struiken laat hij zich afwerken door een jongen of een man. Als het gebeurt is draait hij zich om en is al vergeten waarvoor hij kwam. Blijkbaar is de drang waarmee wij dingen doen eindigend. Dat stelt ons in staat om meerdere dingen te doen, allen aangedreven door een andere soort van dwang. Sommigen noemen dat oerdriften. Maar diegene die daar alleen achterblijft, voelt zich waarschijnlijk één nobel ridder: geduldig wachtend op de volgende die kwam.

Eigenlijk heb ik daarmee alles geschreven wat ik wil zeggen. Dat maakt mijn weblogbericht te kort en het wordt onmogelijk dit een verhaal te noemen. Toch is het wreed te stoppen. Er zijn personen genoemd. Het zijn mensen, we kunnen ze volgen. Er is genoeg te schrijven of beleef ik niets? Nergens een tipje van inspiratie of een dwaze gedachte? Eigenlijk vind ik dat er genoeg in staat. Dan laten we het zo en praten we nergens meer over.

Net als de man die parkeert in de straat. Hij strijkt zijn kleding glad en loopt met stevige passen naar de voordeur. Heteroseksueel, dominant, man en succesvol. Misschien wel dankzij zijn regelmatige zaadlozingen en de liefdevolle omhelzing van een nobele ridder. Daar praat niemand over. Hij zoent zijn vrouw en zegt dat hij tevreden is. Tevreden over het glas, de vensters, ramen, dat ze schoon zijn, de post op een stapel ligt en zo veel meer.

Daarmee hebben wij een kader. Eindelijk! Een man en een vrouw en een hond. Ik twijfel altijd over de volgorde. Met een boom in de tuin en een garage. Een garage hoort bij succesvol. Niemand verbaast zich over het dak. Het dak van een huis is één van de essentiële onderdelen van een huis. Maar als mensen ‘groter gaan wonen’ dan willen ze geen groter dak maar een garage. Een eigen kamer voor het derde kind: de wagen.

Zij vraagt om seks. Het is een onmogelijke vraag want hij leest de krant. Maar de manier waarop zij zijn glas neerzet, de verwarming iets lager draait en het geluid van de radio dempt zegt genoeg. Het zijn in ieder geval signalen die hij tot zich kan nemen. Alles is anders dan de vorige keer, twee maanden geleden, toen ze ook probeerde. Maar nu moet het. Hij is ontdekt, althans… De buurvrouw heeft gezegd, gevraagd, of. Dan weet je genoeg. Vrouwen begrijpen elkaar.

Gisteren, nee eerder al, of langer geleden, zat ik bij wat mannen. Je denkt misschien wat moet ik daar, het ging nergens over. Iets onbelangrijks waar ik bij moest zijn. En opeens ging het over trouwen. En tijdens het trouwen was de bruid het prinsesje en keken mannen nergens naar. Dat werd gezegd en het is onbelangrijk. Maar er was een onbenul en die onbenul wist het zeker: het belangrijkste was afbieren. En precies dat… is wat hij zei.

“Op dat feest, daar moeten we de scheiding van Paul-Frits nog afbieren”, zij knikte. Had het gehoord. Ze keek naar de krant die hij op zijn schoot had gelegd. Even dacht ze aan alles wat daaronder zat. Er klonk een zucht, bij beide. Dat was het teken dat het niet ging lukken, al begreep hij niet precies wat en waarom. Dus krabde hij aan de krant van onmacht, want het is geen groots gebaar. Zij stond al in de keuken en raspte peentjes voor de salade, vandaar.

Het is een drama lieve mensen. We volgen het, lezen mee. Zou je ingrijpen? Op het raam kloppen en roepen dat het een hufter was? Misschien is het wel een hufter, leef jij ermee of woont hij naast je. Kan je het zo doen, om middernacht of zo? Op de deur bonzen en roepen “hufter!” omdat het volgens jou altijd al een klootzak was. Met drank in je lijf gaat dat makkelijker. Mijn buurvrouw is ook veel mooier als ik gedronken heb. Ik drink zelden, ik ben immers verslaafd aan de realiteit.

Na een eerdere opmerking over ‘te lang’ voed ik u deze tekst in twee delen: morgen meer.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

43 reacties op Oneerlijk (1/2)

  1. Jezzebel zegt:

    Ik ben heel wat hufters tegen gekomen.
    Met drank in mijn lijf.
    Heb ik op heel wat deuren gebonsd.
    Je bent een hufter!
    Schreeuwde ik naar de goden en het gelijk.
    Totdat ik diep ademhaalde en dacht.
    Laat maar.
    De hufters de hufters.
    Er is die ene die net een beetje mooier was.
    .

  2. G.H. Duval zegt:

    ’t is nog niet af
    maar het is commercieler om veel tekst in twee delen…
    Hufters en mooiere hufters,
    een soort superhufter?
    Dat moet wel een botte boer zijn dan 🙂

  3. Jezzebel zegt:

    @Duval, ik hou niet erg van boeren.
    Die kunnen meestal niet praten.
    Net als voetballers.
    No matter how many muscles.
    Ik heb toch het liefst je tong.
    En zo.
    🙂
    .

  4. G.H. Duval zegt:

    .
    Op een dag gaan we gewoon mailen.
    Ik hou wel van Boeren. Mannen die kijken en zien.
    Automatisch tel ik schapen, koeien, geiten, paarden.
    Om te weten of er één weg is misschien.
    Ik hou van de ruimte.
    Maar alles is weg.
    Of al gepland.
    Niet praten.
    Liever niet praten.
    De stilte van alleen maar kijken is fijn.
    .

  5. Jezzebel zegt:

    In stilte kan ik ook erg van je genieten.
    Maar dat is niet hetzelfde als met een boer samenleven.
    En wat ik ervan gezien heb op televisie, vond ik het niet bepaald een aanbeveling.
    Ja tuurlijk, zwijgen, als het belangrijk is.
    Als het open is, als het groots is.
    Maar daarna toch praten, heel intiem.
    En het werkelijk vertellen.
    Heel concreet, dit, dat, zus, zo.
    Dat is voor mij oneindig veel sexier dan gewoon stug zwijgen,
    als gevoelens zo diep zijn, dat je denkt,
    weet je wat, ik hou m’n mond.
    Lekker makkelijk.
    🙂
    .

  6. G.H. Duval zegt:

    Jij in je museum
    En ach, toe, kom vooruit
    Hij mee
    En hij maar praten
    Omdat hij geen boer wil zijn
    Ergens staan
    Wandelen
    Slepend slenteren
    Alsof bij iedere stap de tijd is vergaan
    Je wilt nog niet verder
    Blijf hier man, blijf bij mij staan
    Samen fluister je hardop
    Weeg woorden omdat het gesprek
    Zo mooi is
    En dan opeens
    Zegt hij
    ssssst Jezzebel (heel zachtjes)
    Je kijkt op
    En samen zie je hetNee ik zou niet met een boer samen willen leven. Dat staat volgens mij ook nergens. Maar het gaat ook om de snelheid van het leven. Boeren leven met de traagheid van de seizoenen, wij worden voortgejaagd van weblogbericht naar weblogbericht.
    Ergens las ik tachtig reacties en zodra er weer één komt haast ik mij om te lezen. Terwijl ik heel goed weet dat het goed is. Als ik één, twee, of geen enkele reactie zou lezen, alles goed is. Goed zoals het is. In mijn beleving begrijpt een boer dat.
    Een boer kijkt ook, observeert, wil de beweging zien van zijn dieren. Ziet aan de kleur van het gras of kunstmest nodig is. Ik verdedig iets wat je volgens mij allang hebt begrepen. Nee, ik wil niet vechten, nog niet vechten.

    We zien zo veel op televisie. Ik zie zo weinig van jou en voel zo veel meer.
    Als je nu zwijgt, uit gemak, dan wordt het moeilijk.
    Daarmee zijn wij waarschijnlijk al een fase te ver.
    Als ik nu zwijg, onafhankelijk waarom. Trek jij dat dan?
    Laten wij niet als anderen zijn, maar vooral ons zelf blijven.
    .

  7. Jezzebel zegt:

    Ik hou het wel een tijdje vol, als je zwijgt.
    Maar niet tot in de oneindigheid.
    Ik kan het niet helemaal alleen.
    Ik heb ook je stem, je reflectie, je gedachten nodig.
    Maar als het een tijdje slechts je adem, je aanwezigheid en je blik is.
    Dan zou ik het ermee kunnen doen.
    Een tijdje.
    Niet te lang hoor, zegt het Zeeuws meisje 🙂
    .

  8. G.H. Duval zegt:

    .
    Glimlacht
    Nee, ik zou ook niet zonder jou kunnen…
    .

  9. dianne zegt:

    meer dan graag gelezen. Mijn elleboog op tafel, doorlezen. Opstaan, naar de keuken om koffie te maken, een sigaret, denk ik na over dit stuk, de stijl die je hanteert. ‘Nou dan weet je het wel,’ zou Jezz zeggen 🙂
    Sterke zinnen: aan de krant krabben van onmacht, bijvoorbeeld.
    Mooi ook, hoe ik als lezer je gedachten zie verspringen en het geheel heel consistent is.
    Hufters, ik ken er genoeg, maar ik ken er ook genoeg die geen hufter zijn.
    Zo blijft alles in een rauw evenwicht.
    groet

  10. G.H. Duval zegt:

    Dankjewel dianne, dankjewel.
    Strakjes al meer.
    Ik twijfelde, maar die twee delen is beter zo.
    Dankjewel.

  11. Robert Kruzdlo zegt:

    Twee vrouwen die hier reageren leer je later kennen. Ik geloof ze niet meer. Vroeger wel. Ik ben een hufter, zeg het je eerlijk en vooral tegen vrouwen die het vrouwelijke al te vrouwelijke hebben. Nietzsche waarschuwde er al voor… . Rauwe vrouwen waar je voor moet oppassen.
    Groet Robert Kruzdlo

  12. G.H. Duval zegt:




    Daar zitten jullie dan Dianne en Jezzebel. Deze heer maakte van jullie één mooi portret.
    punt

  13. dianne zegt:

    🙂
    Tja… hoe je kennen en kennen kunt omvatten. Mooi portret eigenlijk wel.
    punt

  14. G.H. Duval zegt:

    Ik leer in één ogenblik ene Robert kennen…
    Het is inderdaad prachtig hoe hij in weinig zinnen zo veel samenvat.
    Ik glimlach bij de term ‘rauwe vrouwen’
    Ben jij rauw Jezzebel of soms bitter?
    De eerste zin klinkt als een belofte.
    Ik zou hem er bijna aan willen houden.
    Alleen begrijpt die ene man niet wie ik ben.
    Want als een rauwe vrouw mij ziet
    denkt zij niet ‘he die’ maar slechts ‘o dat’.
    Soms zijn woorden hard
    één letter te veel als een messteek in het hart.
    Maar ik geniet er slechts van één
    en dan komt er een man voorbij
    die wijst naar twee.
    punt komma

  15. Jezzebel zegt:

    @Robert, puntje puntje puntje.
    En zo.
    @Dianne, ik ben wel blij dat het met jou is.
    Dat ik rauw genoemd word.
    Open en eerlijk.
    Dat is wat ik een mooie vrouw noem.
    Hij waarschijnlijk ook, maar weet natuurlijk niet hoe je dat formuleert.
    Voor jou;
    Ben ik bitter?
    Daar geloof ik niet in.
    Maar dat zal een ander moeten beoordelen.
    Ben ik rauw?
    Een rauw soort vrouw.
    Of een vrouw bij wie het rauw is, haar feminity.
    Ik weet het niet.
    Zeggen vrouwen tegen jou, oh dat?
    Laat ik het nooit horen.
    Echt waar.
    Ik geloof dat ik erop zou timmeren.
    Als rauwe vrouw, de rauwdauw.
    Bracha heeft hele andere ideeën over ‘castration’ dan Lacan.
    Dat is wel frappant @Robert.
    Matrixial web including the phallus.
    .

  16. G.H. Duval zegt:

    Even een moment van orde.
    Ik baal echt van weblogruzies, zowiezo heb ik een hekel aan conflicten. Het is een soort van armoede.
    Je komt het op het volkskrantblog vaker tegen. Zo een onderhuidse spanning of iets zoals dit: een oprechte waarschuwing (die niet in een e-mail kan).
    Ik vind het best. Jullie mogen elkaar van mij helemaal zwart maken, afmaaien boven de enkels. Maar niet hier.
    Wie mijn weblogje leest, af en toe mijn reacties leest (hier en elders) die vindt in het bovenstaande niets nieuws.
    Het tweede moment van orde.
    Laat de reacties een reactie zijn. Reactie op de orginele tekst of de reactie als een vervolg op de vorige reactie.
    Het heeft geen zin om op mijn weblog te vertellen dat de lucht blauw is of de zon schijnt.
    Een kleine toelichting:
    De toelichting lijkt mij overbodig.

  17. G.H. Duval zegt:

    Glimlacht.
    Jezzebel, daar ben je weer!
    Als wij dit volhouden
    dan voelt het straks
    als werken in dezelfde
    kamer.
    Iedere moment
    de kans om
    iedere gedachte
    direct te delen.
    Mag je bitter zijn
    durf je rauw.
    Zeg je: nee, nu niet!
    Weg, afstand, even
    te veel.
    Dat is mooi als je dat reguleren kan.
    De triestheid ziet op zijn gezicht omdat
    hij houdt van.
    Ik wil jou wel bitter
    en ook rauw
    of
    stil in gedachten
    eenzaam maar
    ook blij, ja
    ook blij.
    Je kent mij niet Jezzebel.
    Ja je kent me
    en onze woorden houden een belofte in.
    Voor die belofte zou jij willen vechten
    en ik ook. De belofte dat alle dromen
    waar zijn.
    Jouw dromen en mijn dromen
    samengekomen in een gedeeld verlangen.
    Maar ik zeg van mijzelf
    als jij mij ziet
    is het niet ‘oh die’
    maar ‘oh dat’
    en daarna zal je erop slaan
    omdat ik het was die het zegt
    en het jou niet uitmaakt wie
    het mag gewoon niet uitgesproken worden
    omdat het jouw droom betreft.

  18. Jezzebel zegt:

    Maar dat is niet eerlijk.
    Want nu vul je voor mij in wie ik ben.
    Terwijl je niet weet
    wat ik ook zeg,
    wie ik timmer en wie ik streel.
    Reguleren, reguleren, ik ben natuurljk niet van de regulatie.
    Ik ben van veel, veel te veel.
    En alles in één keer.
    En dan maar niets.
    Zoals het gaat.
    Maak je over blij geen zorgen.
    Ik ben goed in de dingen weglachen.
    En kan heel grappig zijn.
    Als het om mijn eigen sores gaat.
    Maar ik hoop dat ik eerlijk bij je kan zijn.
    Zo veel van alles dat pijn doet
    en dat oprecht laten zien.
    Daar komen alweer de tranen.
    Het wordt wat lichter aan de kust.
    Maar dat zijn de dingen die je liever niet hebt dat ik ze vertel.
    Wat zou het me goed doen, als straks de hemel openbreekt.
    Even zon in de namiddag of zo.
    Maar dit is Nederland.
    Daar hoef je op dat soort buitenkansjes niet te rekenen.
    De goden houden afstand.
    En de wereld weer grauw.
    Weet je, als het mijn droom betreft,
    dan wil ik het toch wel heel precies weten,
    wat is werkelijkheid en wat heb ik erbij verzonnen.
    Omdat het niet mijn droom is die ik najaag.
    Maar jou in de werkelijkheid.
    .

  19. G.H. Duval zegt:

    .
    Ja ik wil jouw grauw
    Het grijs en schuimende koppen
    Ik wil horen hoe je verlangt naar openbreken
    Omdat je het nodig hebt
    En ik knik
    Vertel dat ik je wil zien
    Even aanraken
    Ook verf op mijn handen misschien
    De werkelijkheid is niet echt
    Het gekste is zelfs al verzonnen
    Maar dit, de stroom van woorden,
    gekmakend misschien.
    Echt
    Zo dichtbij dat je kan aanraken
    Ik ben verliefd, heel heftig, zou jij dat zien.
    Zou ik in jou mijn liefde herkennen.
    Want ja…
    Want ja…
    Een deel heb ik echt gelezen
    Maar veel is erbij verzonnen
    Niet helemaal eerlijk misschien,
    misschien ook niet oprecht,
    maar dit is zo, zo,
    ja ik wil je zien.
    .

  20. Jezzebel zegt:

    Dan zul je me toch moeten vertellen.
    Hoe ga je dat aanpakken.
    Want voordat er sprake van ‘zien’ is.
    Is het toch vooral ogen dicht en heel klein beetje dichterbij?
    Wat wordt de volgende stap.
    Wordt het mailen.
    Of zoals jij al zei.
    Tot diep in de nacht op msn.
    En af een toe een cadeautje.
    Ergens in een reactie.
    Onder je eigen blog.
    Of mijn blog.
    Waar je zo zelden bent.
    Of wordt dat veel rauwer.
    Aan de telefoon?
    Je stem van binnen.
    Je stem van buiten.
    In mijn oor.
    Of wordt het volledig blind.
    Dan maar in een keer goed.
    Op een nacht aan de vloedlijn.
    Paal negen.
    Of was het tien?
    In paniek heen en weer blijven lopen.
    En elke vreemde een bekende.
    Misschien.
    Zo blijf je dromen.
    .

  21. G.H. Duval zegt:

    Maak je keuze.
    Vannacht om middernacht? Volledig blind door het duister, niet eens volle maan. Hoe ik je zou zien. Als contour, bewegende schim, zo veel nog overblijvend voor je dromen. Zouden onze ogen lachen? Zou ik blij zijn je te zien. Even stil, onwennig en dan voelen dat het past. Jij bij mij, ik bij jou. Wat een drama zou dat opleveren als we bekennen allebei verliefd te zijn.
    Ieder jaar diep in de nacht terug naar paal 9 of 10 of ergens anders waar een vergissing onmogelijk is. Bij een grote pilaar, een oud gebouw of gewoon daar. De knmi voorspelt lichte regen. Dat lijkt mij wel mooi, het nat op je haar. Dat je opkijkt en zegt "ik ben Jezzebel" en dan zeg ik "ik heet Duval, maar dat is eigenlijk niet waar".
    Zou dat goed gaan? Vertrouwen we dan op de liefde. De woorden hier zo samen met elkaar. Het is een gok, een enorme kans maar ook een onmogelijkheid. "Onverstandig" zullen andere je toefluisteren. Dat ook ja, dom om te doen. Stel je voor dat je van elkaar houdt als in houden van. Zo plots ook en op basis van letters.
    Dan komt er een nummer van een paal of een plek waar jij. Via e-mail. Misschien spreken we elkaar straks in msn, samen tot het moment dat ik wegga. In mijn auto stap en jij op de fiets of lopend, misschien wel naar de trein. Spannend, ondraaglijk spannend.
    Omringd door webloggers die zeggen: "niet doen! Want je reageert ook altijd zo leuk bij mij." Maar moet ik je afwijzen omdat ik geraakt wordt door jou woorden. Het zijn allemaal keuzes. Net zoals omschrijven dat het allemaal leuk was en een goede grap, dat we het niet meer moeten doen. De natte theedoek in je gezicht. Dankbaar aanvaard omdat dan je tranen even zijn verdwenen.
    Dromen zijn bedrog
    Paniek is tussen ons niet nodig
    Ik zal er zijn
    als je zegt
    ik wil je daar
    Niet omdat ik volg,
    trouw volg,
    maar omdat.
    Ja, gewoon omdat.
    Maak je keuze, volg dit wonderlijke vreemde pad.
    Zeg ‘nee’ tegen alles wat je tegenstaat.
    En ‘ja’ tegen…
    Schud
    Ik zit je over te halen. Mijn hoofd droomt, maar mijn woorden komen niet in de juiste volgorde.
    Maak je keuze, die keuze is goed.
    Stapje verder, grote stap als het moet.
    .

  22. G.H. Duval zegt:

    Of mijn blog.
    Waar je zo zelden bent.

    Waarom zou ik met mijn reacties jouw weblog verstoren.
    Ik lees je, weet waar je bent.
    Het hoeft niet overal.

  23. G.H. Duval zegt:

    23
    omdat ik bij jou op de voorpagina wilde staan
    meeste reacties, evenveel, jij en ik.
    ik voor jou
    jij voor mij
    één erbij, voor samen.

  24. Jezzebel zegt:

    Ik let even niet op.
    En de hele wereld ziet er anders uit.
    Oh man en ik heb niet eens kunnen zien hoe dat was.
    Jij en ik op de voorpagina.
    .

  25. Jezzebel zegt:

    Maak je keus zeg je.
    Mijn God, nu al?
    En dan zo heftig alles in één keer?
    Nah, dat is te veel, misschien.
    Ik heb er niet zulke goede ervaringen mee.
    Ja, ik geef wel alles.
    Maar de ander schrikt.
    En opeens is het bijna niets meer.
    En ik geloof niet dat ik nieuwe avonturen wil.
    Voordat ik volgende week in het land van mijn hart ben.
    Dat vertroebelt me te veel.
    Want op die manier ben ik nooit waar mijn hart is.
    En honderdduizend andere bange redenen.
    Kun je niet gewoon mailen?
    En oi va voi dat ik erom moet vragen! 🙂
    Hoor je hoe bang ik ben?
    Oi vee, oi vee, oi vee.
    Rustig aan.
    Kleine beetjes toch en zo?
    .

  26. G.H. Duval zegt:

    Ja natuurlijk zit ik op een reactie te wachten.
    Even via een trucje dan: http://www.vkblog.nl/bericht/279978
    Alles ok? Je klinkt gehaast of ben ik dat? Blij dat je er bent… dat zeker!

  27. Jezzebel zegt:

    Laat het dan msn zijn.
    Dan wil ik het ritme van je zinnen zijn.
    Als het meer is.
    En toch anders is.
    Als de goegemeente weer rustig kan ademhalen.
    De openbare chat afgelopen.
    Maar dat weet je natuurlijk niet van te voren.
    Want ik vind het altijd leuk.
    Om het net even anders te doen.
    Alles en zo.
    .

  28. Jezzebel zegt:

    oi, de link werkt niet.
    Alles oké, geen haast.
    Ik hou er van als het tergend langzaam gaat.
    Dat weet je toch 🙂
    .

  29. G.H. Duval zegt:

    Ja, ik geef wel alles.
    Kleine beetjes toch en zo?

    Geen idee of ik kan mailen
    is dat net zo complex als webloggen?
    Vooraf is het altijd te vroeg
    achteraf altijd te laat.
    Jij noemde paal nummer 9
    of toch nummer 10.
    En nu rem je: kleine beetjes
    en zo en ik glimlach.

  30. Jezzebel zegt:

    Ik heb naar je gekeken,
    toen jij en ik allebei op 26 stonden.
    Dat heeft wel wat.
    Mooi om te zien, heel even.
    Maar daar gaat het toch niet om?
    Oi va voi, ik moet nog een stuk schrijven.
    Tot straks, tot later en zo.
    .

  31. G.H. Duval zegt:

    Die link, het maakt niet uit. Een regel hier erbij, allebei 23 reacties.
    Je hebt gelijk. Tergend langzaam, een slok koffie in je kopje houden en hopen dat de tijd snel verstrijkt.
    Jij was toch ook diegene die razendsnel met haar computer… Ach, niets is wat het lijkt.
    Ergens strand het, dat wisten we allebei. Het zou te mooi zijn, te sprookjesachtig, te jaloersmakend echt.
    Als je drie weken wacht dan zijn mijn gedachten toch allang elders, is het webloggen allang weer gestopt.
    Zo ken je mij toch?
    Aan het vuur moet je je branden als het heet is, daarna komt de smid en de brandweerman en al die belangstellenden die willen weten wat er nu precies gebeurt is.
    .

  32. G.H. Duval zegt:

    Je klaagde
    Dat ik er niet was
    Op je log
    Maar ik ben er wel
    en lees kris kras
    Verbazing soms
    om je woorden
    Wou dat veel meer
    hier zo was.
    Zo leer ik je langzaam
    kennen als een rare
    maar goede fee
    waar mensen van
    roepen: je moet
    rennen! Zo van hier
    in de zee.
    Ik begrijp niet waarom je op mijn reacties daar zit te wachten.
    Ik zei je al ‘oh die’, ik ken de mensen en ook de anderen.
    Ik wist het wel, ik wist het al, ik… ach…
    Oh ja, mijn bericht van 1-10 staat er al, al ruim een dag klaar en ik laat het lekker wachten zodat het vanzelf komen zal.
    .

  33. Jezzebel zegt:

    oi!
    Luister nou even.
    Soms word ik bang.
    Dan haal ik ook maar slimmigheidjes uit.
    En denk, daar gaat het mij toch ook niet om.
    Kan mij het schelen.
    Wie er wat waar roept.
    Als ik maar even hier bij je kan zijn.
    En zo.
    Wat wist je wel?
    Wel moedig blijven hoor.
    Want ik heb ook je lef nodig.
    Als ik het zelf heel griezelig vind.
    🙂
    .

  34. G.H. Duval zegt:

    Glimlacht…
    Leef jij voor je weblog?
    Daar schreef ik iets over
    een puntje van kritiek.
    Haalde het weg,
    het hoeft niet.
    Ik zou er teveel mee
    voor het (mooie) hoofd stoten.
    Liever de illusie
    Ach
    en wee
    Liever de illusie
    Ja ik weet zeker: jij bent echt.
    Het is niet eng als je samen bent.

  35. Jezzebel zegt:

    Jammer dat je de woorden weghaalde.
    Ik hou van ‘puntje van kritiek’.
    Zo oneindig veel interessanter dan constant complimenten.
    Maar ik weet, niet iedereen is er blij mee.
    En er zijn loggers die zelf voor ‘satire’ kiezen als ze iemand een veeg uit de pan willen geven.
    Maar mij arrogant noemen als ik eerlijk zeg wat er in me opkomt.
    Het zal allemaal wel, zo weinig verheffend.
    Zo ‘gewoon’ ook.
    Niets voor jou en mij.
    Oh ja, mijn log heel belangrijk.
    Dat doe ik al meer dan drie jaar op discipline.
    Elke dag.
    Als het over de liefde gaat.
    Want dit toch echt wel het kunstwerk dat van mij is.
    Ze zoeken het maar uit.
    Wat ze er van vinden.
    En hoe obsessief het genoemd wordt.
    Dat zal allemaal wel.
    Het is van mij.
    .
    Straks ga ik je verrassen.
    En misschien wel aan het schrikken maken.
    Maar dat is voor later.
    Als er geen andere uitweg is.
    Dan nog heel even, heel dichtbij jou.
    .

  36. G.H. Duval zegt:

    Dan nog heel even
    Is een afscheid
    Nog even thuis
    Nog even hier
    Nog heel even samen
    En dan
    Ik stond op het plein en wist niet hoe groot het was. Er waren wel honderden duiven en allemaal vlogen ze weg. Er werd geveegd en er waren geen meeuwen. Meeuwen kende ik van thuis. Dieven die heel de tijd achter je volgen, en dan opeens… Je had het niet door, pikte ze zo een stuk brood uit je knuisten.
    Het werd snel donker. Het vallen van de nacht. Alsof iemand een donker doek over je schouders trekt. Zeven jaar en met je vriendje onder de dekens, nooit gedacht dat iemand je ooit nog zou vinden. Ik stond stil en keek rond, voelde niet eens het koude.
    Er zat een duif, de duif vloog niet weg. Ik twijfelde om hem op te pakken. Oppakken en naar de rand als veilig plekje. Net alsof randen veilig zijn. Daarom had ik ook middenop moeten staan. Een barriere voor de straatvegers, de monsterachtige machines met die grote glasschermen. Alsof het vuil in het grote dikke monster verdween, gehavend uit de strijd gekomen met nog maar één grijparm met wel tienduizend gretige vingers.
    Nee, ik stond langs de kant en net toen ik wilde bewegen vloog de duif opzij. Alles werd overstemd door een mij passerende veegmachine. Even zag ik niets, heel even maar, als een bliksemflits die alles verblindde. Daar verwachtte ik een dramatisch einde, snel weggepoetst met een straal water en tienduizend gretige vingers.
    In het schaarse licht van de straatverlichting zag ik een schim gaan. Even dacht ik een meeuw en legde mijn hand op de jaszak waar normaal de twee boterhammen zijn. Het was een duif, een oude. Hij ging omhoog, maar het was te donker. Ja ik kon hem zien! Daarna kwamen alle duiven nog één keer over. Volks als een groet.
    Zo was het goed, zo moest het zijn. Poor lonesome cowboys moeten niet willen delen. Het is de bewuste keuze van eenlingen om in stilte hun ding te doen. Verbaasd opkijkend als iemand zegt dat het goed is of even mee willen schrijven. Bijna lijken ze te hechten maar dan gebeurt er altijd wel iets waardoor het anders moet. "Zo is het leven." schrijft de schrijver en het wordt tijd dat hij dat eens anders doet…
    .

  37. Jezzebel zegt:

    Oh God, is dit een afscheid?
    Tot aan de grenzen van je gelijk.
    Tot hier en niet verder.
    Maar ik zal elke dag verlangen.
    Dat het klein beetje meer is.
    Dat je veel dapperder bent.
    Dan gisteren.
    Omdat het vandaag is.
    En weer verder.
    .

  38. G.H. Duval zegt:

    Glimlacht
    Iedereen leest met eigen ogen.
    De plein is het strand
    De honderden zijn tientallen mensen
    Van paal tien weet je wel
    De vegers, ambtsdragers die je overal vind.
    Iedereen leest met eigen ogen.
    Zou ik zo makkelijk afscheid van je nemen.
    Kijk naar de teksten
    Er zijn woorden gemaakt
    Er zijn momenten geweest dan kon ik je bijna aanraken
    En zelfs nu… (zwijgt)
    Je raakt me
    Twee keer, drie keer, vol en ik ga heerlijk uit het lood.
    Als je zegt dat je mailde
    Had ik nu een mail verwacht
    Als je vraagt: welke stap is de volgende
    Had ik gehoopt dat je had nagedacht
    Wie met vuur speelt
    Maar dit is geen vuur
    Laat ons mailen
    Althans: jij mailt mij
    .

  39. Jezzebel zegt:

    Oh man, hoe oneindig nietig is mijn kracht.
    Ik heb gemaild.
    Naam en toenaam.
    Ik heb je alles verteld.
    Maar dat niet aangekomen.
    Wat kan ik dan nog?
    Vertel me, waar kan ik je bereiken.
    Ik verlang naar je woorden.
    Zo oneindig dichterbij dan public good

  40. G.H. Duval zegt:

    Je bent er
    Nu
    Al weet je het zelf niet
    Boos in bed
    of onder de douche
    Duval, rotzak!
    Jij…
    Glimlacht
    Ik ben er

  41. Jezzebel zegt:

    @Duval 🙂
    Geduld is niet mijn sterkste kant.
    Maar er is altijd meer.
    Op een dag als vandaag of zo.
    .

  42. G.H. Duval zegt:

    Geduld,
    ach
    @Jezzebel:
    Hoeveel kan er zijn.
    Als er meer is
    vanaf 4:53
    Dan is het meeste
    al om 9:02 gedaan.
    Allesomvattend,
    volledig en perfect.
    Dat was het.
    Een opstuwen in woorden.
    Ongeduldig wachten
    op een reactie
    die uren wegbleef
    Verlangend?
    Ja verlangend.
    Bij verlangen past ongeduld.
    Op een dag zijn wij geduldig. Geduldig en tevreden. Geduldig past bij tevreden. Weten wat er is.
    Misschien vinden we die tevredenheid niet bij en in elkaar. Misschien niet.
    Dit is de fase van wispelturig. Hevig verlangend naar jou, alles willen weten en alles voor je willen zijn. Tevreden ook met wie je bent, je woorden, zo tastbaar, zo jij. Ik wil alles en daar hard voor werken, druk mee zijn. Ik wil genieten en lui achterover op een bank, stoel, duin of grasland.
    Glimlacht.
    Volgende week zijn we ergens anders
    .

  43. Jezzebel zegt:

    Ik wilde net zeggen.
    Met wie heb jij zo lang zitten chatten gisteravond dat je nog steeds niet wakker bent! 🙂
    Ik ben zeer benieuwd, wanneer de geduldfase ingaat.
    Ik ben het in mijn leven niet vaak tegengekomen.
    Hoewel ik heel vasthoudend en met oneindig veel geduld kan doorzetten.
    Maar die rust, de rust die daar bijhoort, die is me vreemd.
    En zo wacht ik dus toch weer ongedurig, totdat er weer meer komt.
    Wat heerlijk 🙂
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s