Stoel 8, vergeten beelden, terug naar af, dat is beleid!

Vanuit mijn stoel, hier zo achter het raam, kan ik alles zien. De struiken zijn hoog, groot al. Ik weet nog, toen, we hebben ze niet gekocht maar gekregen. Lang geleden toen we nog samen waren. Vroeger, de tijd gaat snel. Zit jij nog op school of werk je al? Ik heb ook gewerkt, eens. Ooit, maar ik ben het vergeten. Het is allemaal zo lang geleden.

Vanuit mijn stoel, hier zo naast de planten, wacht ik iedere dag op de post. Er is een tijd geweest dan kwam er een man in donkergrijs uniform met pet. Dat was vroeger, heel vroeger. Tegenwoordig komen er wel drie, allemaal dankzij internet. Heb jij internet? Ik niet, ik ben de laatste uit de straat en mijn kinderen vinden dat ik het ook moet nemen.

Maar hier, zo in mijn stoel, kan ik alles overzien. En als ik meer wil, dan sluit ik toch gewoon mijn ogen. Zo moeilijk is het leven niet. Het gaat erin en het gaat eruit. Vroeger had je dichters, tegenwoordig weblogschrijvers. Toe, geef mijn thee eens aan. Nee voor mij geen koekje want ik ben al veel te dik. Maar neem gerust, je mag er twee.

Over leven en dood, daar werd toen over nagedacht. Ik denk er ook vaak over na. Dat er een einde is. Maar daar praat ik niet over. Ondertussen ben ik oud genoeg om mijn eigen problemen op te lossen. Dat heb ik immers heel mijn leven al gedaan. Uitkering of maatschappelijkwerk was er niet in onze tijd. We moesten werken en als je niet werkte had je gewoon geen bestaan.

Prachtig he die bloemen. Het is een mooie plant en past zo goed in deze pot. Daar gaat de zon. Zie je hem komen? Net voorbij die struik zo vol mijn kamertje in. Als het begint dan is die foto daar nog duister, maar straks dan draait het verder en komt het volle licht op alle kinderen. Nee, zo zonder bril kan ik het niet zien. Maar ik weet wie het is en ik weet wie ze zijn.

Weet jij wel dat al die kinderen zonder oorlog zijn geboren. Ach, natuurlijk weet jij dat wel. Ik ga er niets over vertellen. Maar ik heb wel mensen dood zien gaan. Niet door de oorlog maar door zorgen. Niet eens door honger. Ach weet je, het wordt allemaal zo aangedikt. We hadden niets, zelfs geen stromend water. Dat kan je niet begrijpen he, geen cv, geen internet en zelfs geen telefoon.

In de eeuw die achter ons ligt is er zo veel veranderd en ik wil niet meer. Het is goed zo. Ik weet niet eens hoe de buurman heet. Vroeger kende je iedereen en had je elkaar nodig. Daar begrijp ik niets meer van. Hoe jij dat doet, jullie. Ach, jullie maken er wel wat van toch. Ik zit te zeuren. Oud mens in haar stoel. Knip het er maar uit hoor.

Ik krijg een knipoog van de vrouw. Het is een moment waar ik de film stop. Super 8, ik hou van het geluid. De projector die ratelt, het typische beeld, de projectie op het scheefstaande projectiescherm. Het enige wat mist is iemand die rookt. Het maakt me niet uit. Ik ben weer gegrepen door haar verhaal. De vrouw in haar kamer.

Ze zit bij het raam en vertelt. Er is geen enkele noodzaak meer om verhalen te versterken, het mooier te maken dan het is. Al weet ik dat ze dingen niet zegt, er niet over praat. Niet omdat het niet mag of gevolgen heeft, maar gewoon omdat het niet hoeft. Dat is een mooie manier van leven. Ik zie weer hoe ze geniet.

Ik wil niet zeggen dat het mijn aandacht voor haar is. De dagen moeten stil zijn. Zonder zon en op zondagen zonder postbode misschien wel ondraaglijk. Je hoort veel tussen de woorden door. Ik heb geen idee hoeveel jaren ze samen waren. Achteraf begreep ik pas dat ze twee keer getrouwd was. Haar zoon vroeg waarom dat niet in de film was gekomen, we hadden er simpel weg niet over gesproken.

Eigenlijk ben ik blij dat het ontbreekt. Het oprakelen van haat en wrok rond de fase dat ze werd verlaten. Later begreep ik dat ze zelf was opgestapt. Had gedacht dat anders beter was en koos voor alleen. De kinderen bleven bij vader die de buurvrouw beter kende dan iedereen had gedacht. Het was geen vreemdgaan, het was eerder een situatie die door beleidsmakers bedacht had kunnen worden.

Zo redeneerde althans haar jongste zoon. Een beleidsmaker bij de overheid. “Ik ben goed in plannen” zei hij altijd. Daarom vond hij dat ik een film moest maken. Ik was dronken en knikte ja. Dacht dat ik nog een bier kreeg. Dat wilde ik niet maar ik deed mee. Dronk altijd cola en water of koffie en nu mee. Grote mannen, stoere woorden, daar zat ik dan op zoek naar gezelschap.

Ik heb naar haar gekeken. Bedacht hoe ze zou zijn. Het is een vrouw dus ik keek naar haar borsten. Eigenlijk zijn die riante stoelen van die bejaarden onhandig. Je zit altijd hoger of veel lager. Ouderen hebben een eigen stoel op een favoriet plekje. Zo ook zij daar bij het raam. Dronken van het bier had ik ja gezegd en twee weken later zat ik daar met mijn 8 millimeter camera.

Geleend omdat het moest. Ik vond dat het moest. Traditionele film paste bij haar uitstraling, bracht drama en ach dan was het nog wat. Maar het was jaren geleden dat ik een te warme kamer binnenstapte op een zonnige doordeweekse middag. Ik heb de slagen van de klok weer gehoord en het trage tikken wat vertelt dat de tijd doorloopt.

Samen keken we naar het verlopen van de schaduw op het behang. Hoe het silhouet van potten op de grond verscheen doordat de zon in een andere positie kwam. Ze zwaaide niet eens naar de postbode maar mopperde dat er post lag. Nauwelijks kwam ze uit haar stoel en ik filmde haar onhandigheid. Hoe ze terug kwam lopen en de post openscheurde. Ik zag haar handen, haar beweging. Observeerde als een man in het duister van een kroeg.

Zij zat bij het raam en keek naar buiten. Verontschuldigde zich bijna toen ik bij haar ging zitten. Ik had het niet moeten doen. De vrouw was een vreemde voor mij. Ze speelde het spel wat alle ouderen spelen. Het heet: “alles is goed en wie ben jij”. Er is nooit iets gebeurt, ze hebben hard gewerkt, er zijn hen dingen overkomen en nu het einde nadert willen ze met rust gelaten worden. Ze zoeken de tevreden glimlach ten koste van alles. Het was veel te lang geleden dat ik zo een kamer binnen was gegaan.

De muur van warmte. Ik klapte en knakte als een knipmes ineen. Ik zat weer in mijn houding. Keek op en filmde. Luisterde. Bij haar maakte ik de film die er niet was en wel had moeten zijn. Ik had mijn fotocamera mee moeten nemen en vastleggen waar ze zaten. In beeld vertellen hoe warm de zon was. Ik wist het, besefte ik niet dat ze dood zouden gaan? Alleen beleidsmakers plannen leven en dood. Omcirkelen je woonwijk en krabbelen in de cirkel een jaartal. Dan gaat het weg en komt er wat anders.

Ik ben God niet. Blijkbaar filmmaker, misschien wel fotograaf. Als ik lef heb tenminste om het woord uit te spreken, mij op de borst te slaan. Het tegenlicht van de zon maakt fraaie beelden. De schaduw zo dramatisch. Herken de beleidsmaker niet op de foto en vraag naar zijn naam. Het blijkt een knappe kop, net als zijn vader. Allemaal gestudeerd. Ze is trots en ik hoor in haar stem hoe ze alles wat niet studeerde afwijst.

Zo sneert ze ook bij de koffie. ’s Middags drinken we thee en gedwee eet ik de gort droge cake. Een plakje van vijf millimeter, zuiver evenwijdig gesneden. Ik kan het begrijpen. Ik wil alles begrijpen want ik luister. Ik luister aandachtig naar alles wat ze zegt. Het is mijn leven. Ik hoor mijn leven verteld door haar stem. Natuurlijk kent zij de details niet. Maar ooit was zij mooi en slim en stopte haar leven ergens.

Filmen is een begin. Ik zou terug moeten stappen naar fotografie. Een beeld maken dat groots is in zijn glorie. Haar verhaal vertelt over zonlicht, struiken, planten met potten in het raam. Iedere week gaan ze eruit. De krant uitgespreid op tafel en daar de potten op. Dan de vaatdoek over de vensterbank en ik vraag mij af hoe mijn oma dat heeft gedaan. Ik weet het niet. Vergeten de film te maken, geen foto’s meer waarop is vastgelegd. De klok tikt, het is niet eens de tijd.

Dan slaan er vier slagen. Ik moet gaan. Het is alsof de schooldeur opengaat: eindelijk vrijheid. Ik weet niet wat ik heb gezien of gehoord. Buiten krijg ik een sms van de beleidsmaker, of het goed ging, hij zou zijn oma bellen. Ik hoor de telefoon. Ze begroet een jongen. Even krijg ik het waanzinnige beeld van een vijftigjarige vrouw die een jonge minnaar begroet. Het is waanzin, de warmte maakt mij compleet gek of was het toch de cake. Ik sta buiten in de vrieskou met zweetdruppels op mijn voorhoofd. Doe mijn jas dicht en neem een besluit: ik ga fotograferen, weer fotograferen.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09 en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Stoel 8, vergeten beelden, terug naar af, dat is beleid!

  1. Lidy zegt:

    Je schrijft nog altijd heel mooi Duval.

  2. fred van der burgerlijkstehamburgerkunstenaar zegt:

    Goed verhaal

  3. Fleur-op zegt:

    not amused
    you are your home town
    indeed.
    ah god lidje likes it
    wat een verspilling van je kostbare tijd,meis.

  4. Jezzebel zegt:

    Wat een pracht stuk.
    Ik hou van de verstilling in je woorden.
    En ik begrijp je hang naar stills.
    Maar juist film kan dat zo prachtig vastleggen.
    Hoe de tijd kruipt, verder niets.
    Wat heerlijk zo’n nieuwe opening.
    Je maakt me heel erg blij Duval.
    Maar dat durf ik bijna niet te zeggen.
    Bang voor een stilte van drie dagen. 🙂
    .

  5. G.H. Duval zegt:

    .
    Dank je wel Lidy voor je compliment!
    .
    Heej Fred! Leuk dat je hier gelezen hebt. Bedankt voor je reactie.
    .

  6. G.H. Duval zegt:

    .
    Fleur-op, ik snap niet wat je bedoelt. Ik snap het alleen niet. Alleen Fleur-op begrijp ik, kan er om lachen. Nee ik had geen bloemen bij mij, herstel… er is niet geschreven dat hij bloemen bij zich had 😉
    .

  7. G.H. Duval zegt:

    Glimlacht
    Stiltes van drie dagen brengen alleen maar goeds
    Ik ben zo beperkt in mijn tijd om te schrijven.
    Maar ik moet meer gaan fotograferen, dat moet.
    Het leven is een waanzin.
    Maar goed.
    Ja, onze stroom van reacties verbruikt ook tijd.
    Ik heb nog een tegoedbon voor twee dagen niets doen.
    Alleen is de datum jaren geleden al verlopen.
    .
    Deze reactie is voor jou Jezzebel…
    .

  8. Lidy zegt:

    Maar verder ben je in je reacties onherkenbaar veranderd.
    Wat een scheiding al niet teweeg brengt.
    Succes Duval!…

  9. Jezzebel zegt:

    @Duval, tegoedbonnen moet je soms weggooien.
    Geeft niet, dat was je cadeautje aan het universum.
    Niet geïnd.
    Wie weet wat er dan toch nog in je schoot valt.
    Ik was nog vergeten te zeggen dat ik de foto ook heel mooi vind.
    Prachtig zacht licht.
    Is die van jou?
    .

  10. G.H. Duval zegt:

    @Lidy…
    Probeer alsjeblieft te begrijpen dat ik nog nooit met een 8 mm camera gefilmd heb. Ik ken geen beleidsmaker (tenminste niet bewust).
    Ook als ik een stukje tekst schrijf over ‘De Scheiding’ dan vormt dat in jouw hoofd blijkbaar het beeld dat ik in een slepend conflict zit met iemand en scheiden de enigste optie is. Maar dat zijn jouw gedachten, niet de mijne. Al verwacht ik natuurlijk wel iets en maak daar gebruik van. Niet om te plagen maar misschien omdat ik vind dat alles zo veel kanten heeft.
    ‘De Scheiding’ http://www.vkblog.nl/bericht/278704/De_scheiding kan je ook als twee verweven verhalen lezen. Waarom heeft de ene man recht op het sterven, de dood te zien en het bedrijven der liefde net te ontlopen omdat iemand anders haar eerder had gezien. Waarom heeft die andere man het recht op twijfelen, verliefd worden en recht op de worsteling van gedachten die daarbij hoort?
    Dat maakt mijn teksten misschien lastig om te lezen. Zonder voorkennis bedoel ik… Maar dan zou je ieder detail van mijn leven moeten weten en misschien ook weer niet. Lees het zoals jij het beleeft. Als je het mooi vindt, leuk of aangenaam dan is het goed. De meesten hier op volkskrantblog begrijpen dat positieve reacties de ander sneller laten schrijven.
    Wat ik in deze tekst misschien onduidelijk heb omschreven is dat het zonde is dat we (wij, de familie) nooit de foto’s gemaakt hebben. Foto’s van hun thuis. Nooit gefilmd. Maar dat doen is ook een vorm van onbeschoftheid: ik maak nog even snel wat foto’s voor je dood gaat. Aan de andere kant is het beeld nooit volledig. Soms fotografeer je stilte en eenzaamheid terwijl het een huis is waar de schaterlach leeft.
    Ja, ik was bij een mevrouw. Ja, ze is op leeftijd. Ja, ze zat in zo een onhandige stoel die niet paste bij de rest van het meubilair. Ja, ik bekeek de groepsfoto van kinderen en kleinkinderen. Ja, die foto was al weer veel te oud. Ja, ze is mij dierbaar. Nee, ik keek niet expliciet naar haar borsten. Ja, ik vraag mij wel af hoe ze er vroeger uitzag. Ja, het was leuk en ja, ik was er veel te kort.
    Nee, ik ben het niet met je eens dat mijn reacties onherkenbaar zijn veranderd. Ik reageer nog steeds op dezelfde manier. Er is maar één ‘ik’ en in de karikatuur van ‘Duval’ reageer ik zoals ik hier reageer, altijd al (oe, dit is lastig). Wat mij wel opviel waren de woorden tussen jou en Jezzebel op de log van Fleur Frenkel Frank. Je kent mijn mening over weblogruzies al. Juist bij ‘De Scheiding’ heb ik in mijn reactie op Gus daar nog iets over gezegd.
    Jezzebel en ik, ja die reacties zijn anders. Het voelt als liefde. Het voelt ook bijna ongepast om het uit te schrijven hier op het volkskrantblog. In die zin ben ik het met je eens dat een bepaalde vorm van intimiteit hier niet past en dat mijn reacties voor Jezzebel heel anders zijn dan naar anderen.
    Ik wil mij daar ook niet voor verantwoorden. Het is iets wat gebeurt. Blijkbaar ben ik er naar opzoek. Blijkbaar overkomt het ons. Er is een grote kans dat het stopt, er een mailtje komt, een paar mailtjes over en weer en dan over. Ik kan mij ook voorstellen dat er een periode van stilte komt en dat ik dan na een jaar of zo schrijf dat alles goed gaat, niet met mij maar met ons.
    Het voelt oprecht, zuiver. Wij (Jezzebel en ik) hebben elkaar ook al gewaarschuwd voor elkaar. Wij zijn allebei op een leeftijd dat er dingen achte rje naam staan, noem het een verantwoordelijkheid. Daarnaast hebben we harde eisen als het om de liefde gaat en die eisen gaan voorbij een ochtendzoen.
    Ja, met jou vraag ik mij ook af of het hier moet blijven. Zodra iets intiem wordt, exclusief voor twee, sluit je anderen af. Als weblogschrijver zou ik dat niet toe moeten staan. Reacties doen immers schrijven, ik schreef het al. Maar ik wil haar ook niet kwijt, ondanks alles wat zij nu nog niet is. Ondanks alles wat het misschien nooit zal zijn. Het voelt goed en dat is toch het enige waarvoor wij hier zijn: elkaar goed doen?
    Zag je wel dat in ‘De Scheiding’ de jonge vrouw naast het raam zit net als de oude vrouw in deze tekst. Voel je ook dat die man in ‘Aardbeien jam etc.’ eigenlijk door een venster naar haar kijkt, net als de Generaal naar zijn leger? Kijken en bekeken worden. Laat ik het tot die zin degraderen. Visionair of uitvoerder. Dromer of doener.
    .

  11. G.H. Duval zegt:

    @Jezzebel
    Het voelt bijna stom om ‘@Jezzebel’ te schrijven, je weet toch dat dit stukje voor jou is bedoelt.
    De illustraties pluk ik van het internet. Ooit deed ik dat net zo netjes als bij jou. Met de naam eronder van de fotograaf of een link naar de bron. Dat leverde mij een keer een boze mail van een fotograaf met enorme illusies. Als ik het gevraagd had dan mocht het volgens hem wel, nu ik niets gevraagd had moest het weg. Ik haalde weg en besloot nooit meer een bron te noemen.
    Nee, dit is duidelijk niet een foto van mij. Ik haat dat witte doek (dat overigens erg geel is, noem het warm licht, het is gewoon fout). Als je niet met scherptediepte kan werken dan moet je nooit een laken als achtergrond nemen. Ik ga er verder niet op in. De foto is slecht maar past het beste bij wat ik bedoel. Misschien juist daarom wel: de mooie plant van de oude mevrouw, foto maken. Laken mee, op tafel, zonlicht, laag, knip, nog één, knip, klaar.
    Schoot… alleen een vrouw heeft een schoot. Het past niet bij de man.
    Ik droomde dat mijn hoofd daar lag. Op een avond, op de bank.
    Soms overkomt je meer dan je bevatten kan. Knipper je met je ogen en is alles weg, allang verdwenen en had je zelf niet door dat het er was. Alles, overal en je miste het.
    .

  12. Jezzebel zegt:

    @Duval, wel eens een vrouw op schoot gehad?
    Volgens mij heeft een man net zo goed een schoot, al zijn lusten bloot.
    En zo 🙂
    Ik vond de foto erg mooi, door het warme licht.
    Maar oi va voi hoe ik verlang naar je eigen werk.
    Laat eens zien als je wilt?
    .

  13. Lidy zegt:

    Aan u de eer meneer!…

  14. G.H. Duval zegt:

    @Jezzebel, ik eigenwijs? Ach, je leert me wel kennen. Daarom: "Schoot… alleen een vrouw heeft een schoot. Het past niet bij de man." Ook omdat het mooi is daar te liggen, haar hand door je haren, ontroerend, moment van rust.
    @Lidy, deze strijd gaat niet om de eer. Ik ben ook geen meneer en al zal ik het zijn dan wil ik het niet mevrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s