Aardbeien jam met te veel boter op een te wit broodje

Omdat ik niet wil dat op de voorpagina staat waar ik naar keek heb ik dit geschreven. Je zou de eerste alinea dus als een losstaand verhaal kunnen zien. Een toegift, iets extra’s voor de mensen die hier lezen. Zichzelf misschien wel hierheen slepen omdat het moet, er eindelijk weer iets staat. Ze toch even willen lezen wat… En dan op aanbevelen klikken, reageren en over twee weken opeens toegeven dat ze iets niet hebben begrepen.

Ik keek op mijn gemak naar haar kut. Het was één van de vele kutten op haar log. Even bedacht ik een grapje. Iets met kutlog. Dat soort grapjes maak je niet. Ze verzamelde mooie vrouwen en het ging zonder schaamte over naaktheid, het leven en neuken. Dat mensen schaamteloos van elkaar konden genieten wist ik niet.

Tegenwoordig krijg je aids. Erger is het niet. Als je zegt “ik hou van jou” dan wordt het seks en dat wil je niet. Dus zwijg je. Drink je bier en wacht je af terwijl je al bezig bent om haar met je glazige ogen uit te kleden. “Ik wil je beminnen” probeer je nog als zij je binnenbrengt.

Een nieuwe trofee in de vorm van een zak aardappelen van de groenteman. Te groot, te zwaar en te onhandig. Je kruipt omhoog op handen en voeten. Terwijl zij hoopt dat je de top gaat halen grijp jij je vast aan alles wat je tegenkomt: de kat, de post, de trap, een kleed en een jas. Nergens voel je vrouw, nergens raak je haar naakte huid.

Als je bovenkomt krijg je een laatste glas. Een glas en een emmer, speciaal voor jou. Dan kleed ze je uit.  Werpt je kleding door de kamer en lacht. Het is immers weer gebeurt. En in alle rust kijk ik naar haar kut. Ze zit naakt op de rand van de bank. De bank die zo klein is dat het eigenlijk een sofa is of een stoel met leuning.

Ze zit erop en kijkt naar jou. Ik kijk naar haar. Het is mooi wat ik zie. Zij ziet niets maar bestudeerd de man. Het luie wezen dat bevruchten moet. De penis bekijkt zij van een grote afstand. Het is raar dat zo een klein ding zo veel ellende oproept. Dan komt hij overeind en kotst hij net naast de emmer. Zo gaat dat. Ik hef hulpeloos mijn handen maar ze ziet mij niet.

Duwt een kop om boven de emmer en schud. Haalt zwabber en weet dat het vocht tussen de kieren van het laminaat kwijlt. Zo zijn er meer plekken. Ik zucht. Wat moet ik anders? Roepen dat ik van haar hou? En dan? Aids of een scheiding. Waarschijnlijk ben je voor de milde aanpak: een soa en een weekje Spanje. Om alles weer goed te maken.

Ik drink niet. Ik zou het kunnen zeggen. Dat deed ik. Ze wist niet dat ik er was. Daarna vroeg ik of ik had gekeken. Ik knikte. Voelde mij trots dat ik naar haar kut had gekeken. Niet dat ik daar trots op was, maar het uitspreken. Eigenlijk wilde ik vertellen dat zij mij boeide. Dat kon ik niet, mijn ogen konden alleen maar stralen.

Ze zag mij niet. Ook zij had gedronken. Drie glazen en iets te veel, maar ze moest er niet van kotsen. Met zijn t-shirt droogde ze de vloer. Dat zou hem leren. Hij rolde om en zei dat ze lekker neukte. Even streelde ze hem en fluisterde iets voor de volgende keer. Onbegrijpelijk dat hij niet zag dat ze naakt was. Ik zag dat wel.

Zelfs met haar kleren aan had zij die ongekende kwetsbaarheid. Maar waarom zou ik mijn veilige plekje bij het raam verlaten om een arm om haar heen te slaan. De man op de grond de deur uit te werken met kleren aan. Een taxi bestellen en weg laten gaan. Samen verder tot het einde of misschien alleen.

Uiteindelijk zijn we allemaal alleen. Zelfs de eenzamen weten dat twee nog niet samen is en drie zelden toevoegt. Daarom was ik hier. Naar binnen geslopen via de sleutel onder de mat of een vals exemplaar. In oprechtheid, met liefde in de ogen. Omdat ze mooi is en vol dromen. Omdat ik haar wil beminnen zoals een vrouw op liefde wacht.

Ondertussen was het stil. De man snurkte en zij lag in bed. Haar deur op slot. Een haakje aan de binnenkant. Ooit zelf vastgeschroefd en al vele malen getest. Door een man die wakker werd en wist dat hij daar niet hoorde. Even morde, klopte, een knal gaf tegen de deur en dan weer afdroop. Braaf wachtend op het ontbijt.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

127 reacties op Aardbeien jam met te veel boter op een te wit broodje

  1. Gus zegt:

    Ten eerste goeie tekening.
    Ja, een kut is mooi, veel vrouwen vinden dat zelf niet, toch kijken ze bij sexfoto’s gehypnotiseerd bijna naar de kut van een andere vrouw, vermoedelijk omdat ze hun eigen kut niet kunnen zien, behalve dan met een spiegel, dus nog niet eens echt, want spiegelbeeld.
    Wij hebben de lul wel een keer of 6 a 7 per dag in de hand, bij een vrouw is dat toch anders.
    Ik weet niet goed hoe het laatste te plaatsen, gaat dat om een man die zijn vrouw in bed weet met een ander en braaf wacht tot ie een bordje pap krijgt of…?

  2. Jezzebel zegt:

    Man wat een verhaal!
    Wat prachtig mooi verteld.
    Er zitten wel een paar taalfouten in, d en t en zo.
    Maar wat ik heel erg mooi vind, is de intimiteit van dit verhaal.
    En alles waar ik mezelf in herken, natuurlijk 🙂
    Grappig, hoe blij ik kan worden,
    van dit verhaal.
    En ik zie het nu pas!
    Dankjewel en zo 🙂
    .

  3. G.H. Duval zegt:

    Knikt… jij hebt een weblog Jezzebel, een weblog met kutten erop. Ik heb het opgemerkt, gemerkdt, nee gemerkd.
    Deze tekst gaat niet over jou. Tenminste… als vrouwen met lang haar, te veel lippenstift en een nogal zwart/wit uiterlijk verliefd kunnen worden op oranje mannetjes met een vage glimlach dan… Ja pas dan denk ik dat het kan. Dat hij kijkt van een afstand en in gedachte herhaalt "ik ben verliefd" maar het nog niet zeggen wil tegen jou.
    Blij worden van een verhaal is een compliment dat zo een feest in mijn hoofd creeert dat ik er drie dagen niet van schrijven zou.
    Jij ook bedankt.

  4. G.H. Duval zegt:

    Nog een kleine toevoeging:
    Sinds ik Fred van der Wal lees stoor ik mij nergens meer aan, zelfs niet aan een d of een t!😉

  5. G.H. Duval zegt:

    Gus, pc truukje… klik met je rechtermuisknop even op de afbeelding… Blijkt het prentje art-picasso-woman-with-a-flower.jpg te heten… Picasso was geen kleine jongen als het om kleurtjes gaat. Een soort Gus of G.H. Duval in weblogland 😉
    Het gaat niet om mooi. Ik wil ook niet reageren op je stukje over vasthouden, kijken naar. Mijn tekst, de orginele weblogtekst, gaat volgens mij meer over de vanzelfsprekendheid om samen naakt te zijn. Niet bewust zijn, maar gewoon zonder schaamte.
    Misschien zag ik haar kut helemaal niet maar voelden we ons zo vrij dat het niet uitmaakt. Ver voorbij de penis van 25 centimeter en een door een geflipte arts perfect bijgewerkte partij schaamlippen.

  6. G.H. Duval zegt:

    Het laatste stukje… Het eerste is veel makkelijker. Ik verbaas mij ook dat als ik voor de volkskrantblog schrijf het blijkbaar nu zo moet. Gelukkig heb ik het besef nog dat een slechte openingstekst veel mensen van verder lezen afhoudt. Ik ben ook niet gestart met een kleine campagne om allerlei logs te bezoeken en daar een korte reactie te plaatsen. Wat dat betreft liever één vrouw die blij wordt. Het zou een levensdoel moeten zijn van jonge mannen en heren op leeftijd: één vrouw blij maken.
    De laatste alinea. Zij op haar kamer, de deur op slot zodat de zak aardappels buitenblijft. Ik denk dat ze het doet om even lekker te kunnen slapen. Fluistert nu heel zachtjes: Gus, ik denk ook niet dat het helemaal gebeurt is… seks. Dat ze net doet alsof en volgend weekend hard van ja knikt door niet met haar hoofd te bewegen.
    Ik lees meer het verhaal van een man die kijkt, haar volgt, alles ziet en begrijpt en niet durft te zeggen: kom, stop ermee, wij gaan samen verder.

  7. Jezzebel zegt:

    Ik lees inderdaad een heel spannend verhaal.
    Dat over intimiteit gaat.
    En hoe ondragelijk dat kan zijn.
    En toch bestaat.
    Soms, als je heel veel geluk hebt.
    En omdat ik het kan herkennen wanneer ik een goed verhaal zie,
    eigen ik me dat graag toe natuurlijk.
    Maar ik wist wel dat het wel en niet over mij ging.
    En over jou ging.
    En over een ander ging.
    Maar dat vind ik prachtig van dit verhaal.
    Ik hoop zo op meer!
    Je laat je toch niet drie dagen uit het veld slaan?
    Ah ja, hoe zoet kan het zijn,
    als iemand met aandacht kijkt.
    En als het moet, geniet er dan maar van.
    Drie dagen lang.
    Maar ik zal toch elke dag hopen, dat dat niet waar is. 🙂
    .

  8. G.H. Duval zegt:

    .
    Glimlacht.
    Verlangen
    naar meer.
    Dat is toch liefde?
    .

  9. Jezzebel zegt:

    @Duval, voor mij wel 🙂
    Dan weet je het wel.
    .

  10. G.H. Duval zegt:

    Dus dat is liefde?
    Is dat dan alles wat moet? Een verhaal, een lap tekst met uit de grabbelton wat tees en dees? Is dat alles? Hebben wij dan een passionele relatie met alles erop en eraan? Kan ik dan eindelijk tevreden zijn? En jij… heb jij dan alles wat je verwacht… wij twee, samen, liefde, verlangen met een glimlach omdat het verlangen niet meer hoeft?
    Werkt zo de verovering. Of zeg je nu dat de verovering niet moet. Dat het oke is, zo goed, zonder geweld, inzet en inspanning. Wij twee achterover kunnen leunen als ik mijn tekstjes maar schrijf en jij jouw ding doet. Hoef ik je niet te sms-en en praten we niet tot diep in de nacht op msn? Of houd jij meer van brieven, handmatig schrijven enzo.
    Eigenlijk kon ik niet verliefd zijn op je. Ik was het wel, maar dan op een ander. Vond je altijd wat onbereikbaar. Een soort gevoel van voetvolk en koningen. Het verschil tussen dubbele woordwaarde en voetbal. Het volk houdt van voetbal en jij bent tevreden met een woord wat ik niet uit kan spreken. De barbier en de barbaar, beauty en het monster van loch ness, ling en jan. Je kent het wel.
    Zouden we zoenen als ik bij je was of moet je mij eerst dronken voeren? Dronken van de liefde of is het angst als ik je zie. Ik ben in het echt namelijk niet oranje. Als ik mijn onechtheid projecteer op jou dan maak ik een fout. Projectie is altijd fout. Maar als ik dan verliefd moet zijn dan toch wel op het mooiste. Met of zonder oranje.
    Ken je de stoplichten? Die hebben ook oranje als tussenvorm tussen rood en groen. Dan moeten we er maar voor gaan. Ik haat twijfelen. Het kost je bakken van tijd en levert je niets. Tja, een weblogtekst. Dat je niks schrijft of enorme stiltes waarna je wordt teruggehaald om te schrijven. Soms door Gus, nu door de liefde.
    Ik wil niet zakelijk zijn maar kinderen hoeft niet meer. Tenzij jij ze wilt. Miniweblogjes die je doorlinkt naar de hoofdlog. Een grote site van Duval&Jezzebel waar alle vakantiefoto’s staan van plekjes waar we mochten komen. Samen in de auto naar Fred, uhhh Frankrijk en daar leren lachen en dat het leven leuk is.
    Is jouw leven leuk? Ach, dat soort vragen hoeven niet op een weblog. De antwoorden wel. Ik ben verliefd. Mooi is dat. Hoor je mij al aankomen of lig je nog niet op bed? Wacht je, wentelend en krakend of drinken we samen nog een glas. Heb jij een balkon of een veranda? Ik heb een huis met een tuintje, maar als dit doorzet woon ik liever bij jou. De liefde he.
    Nee, ik heb niet eens het idee dat er vragen zijn. Er is berusting. Als het zo moet, zo is, als dit liefde is, overtuiging, vanzelfsprekende liefde tussen het hart van jou en dat van mij. Dan moet het zo. Dan ga ik niet vechten. Dan nemen we het bootje en varen de waterval af. Althans, dat ding in het attractiepark, ja met water. Wat zeg je?
    Ja we kunnen ook samen een zak friet eten. Maar wel met mayo! Als we uitsluitend friet zouden eten dan zou je veel te dominant worden in onze relatie. Dus kies ik mayo. Hou jij van mayo of eet je liever naturel? Gosh, wat een vragen. Ik kijk naar je en voel mijn liefde terwijl ik je niet zie. Liefde is raar. Ik kan het ook niet begrijpen.
    Ondertussen begrijp ik steeds minder. Blijkbaar is dat iets wat moet. Er moet steeds meer en ook steeds minder. Ik begrijp dat jij mijn klok stilzet. Mijn blik richt op jouw ogen, mond en alles wat een man moet zien. Als ik jou zo zie dan wordt dat liefde.
    Gewoon… omdat. Tja, ik weet het wel.

  11. Jezzebel zegt:

    Liefde begint heel klein toch?
    En daarna neemt verlangen het over.
    Als er maar in godsnaam later meer is.
    Je woorden maken me verlegen.
    Samen in de auto naar Fred in Frankrijk 🙂
    Friet met mayonaise natuurlijk.
    En elke dag hopen.
    Dat je er vandaag weer bent.
    De liefde, oi va voi de liefde.
    .

  12. G.H. Duval zegt:

    Smachtend verlangen
    Een lijdensweg
    Wanhopig bijna voor het scherm zitten, hopen een woord te vinden. Goed of slecht, het maakt niet uit want eindelijk, eindelijk staat er weer iets. O liefde!
    Kritiekloos slik je, kauwt niet eens maar neemt, neemt alles wat hij is, van hem is of op hem lijkt. Hij is er immers voor jou en schaamteloos eis je hem op. O de liefde!
    Daar is hij! Je voelt hem al terwijl hij dit schrijft. Logt al in, bent hier al en wacht verlangend tot hij de laatste correcties verwerkt. Iets langer twijfelt, twijfeld, nee tocht dwijfelt hij over d en t. Had je maar nooit iets gezegd. En stiekem kan je om zijn worsteling wel lachend. Dat is toch ook liefde?
    Zelfs als hij niet schrijft weet je dat hij aan je denkt. Net zoals jij. Omkijkt in de stad, over je schouder. Een schim, een man, hij liep voorbij, iets te snel. Was hij? Ja toch… nee, een Duval nooit op dit soort schoenen. Je denkt dat je lacht maar staat dromerig op straat. De liefde.
    Tussen frietkot een tourbureau. De reizen naar Parijs zijn in de aanbieding, die naar Frankrijk ook. Je kan naar het disney pretpark voor niets al moet je wel wat betalen. Als je opkijkt met je hand nog tegen de lantaarnpaal zie je ze gaan. Jong verliefden en allen boeken een reis naar Frankrijk, Parijs en eigenlijk naar de entertainment industrie van Amerika. Uit naam van de liefde.
    Je bent er weer. Even stond je te dromen. Jij bij je lantarenpaal. Ik twee uur met mijn handen op de brug. Roepend: Jezzebel het wordt niets zonder jou! Bijna wil je het zeggen. De mensen aanklampen. Dat liefde klein is, een zak friet of samen in de auto naar Fred. Een huis, een bed, weten dat je een kamer hebt en voldoende aan elkaar. Ik vecht in gedachte met de agent die mij staande houdt terwijl ik niet verschoven ben. Hij vond mijn stem te luid. In gedachte denk ik: dat is liefde.
    En zo rollen we door. Het leven als een klein toneelstuk. Alleen wij zien het. Jij jouw friet zonder mayo, ik de mijne met extra mayo. Gewoon omdat ik dan uit liefde saus met jou delen kan. Jij fietsend door de stad, winkelend en ik dichtbij maar op een afstand. Gewoon om te kijken hoe mooi je bent. Hoe bijzonder tussen al dat andere. Kleurrijk, gracieus, zo jezelf tussen al het grijs. Ik fluister dat ik van je hou en zie je omkijken omdat je mij hoorde. Dat is echte liefde.
    Maar in naam van de liefde wordt veel dwaas gedaan. Web en weblogjes verlaten om even samen te zijn. Vluchtige seks onder het mom van heel even echte liefde. Passioneel zoenen of met een blik van herkenning elkaar aankijken. Iedere dag weer. Als ik mijn friet schep en jij vanuit je reiswinkeltje even naar mijn kotje opkijkt als je weer een reisje disnie boekt. Is dat liefde?
    Dat je hoopt dat mijn vette frietvingers ooit jouw zachtheid raken. Dat je ziet dat de kromgebogen rug van het hoge frietkot en de laagstaande mensen nooit meer recht wordt. Dat je begrijpt dat de zorgen hoog zijn nu de mensen minder friet kopen en ik niet leven van de liefde kan. Stop jij dan een broodje, wit met te veel boter en extra jam. Stop jij toe en lach je lief. Draai je om en hoop je dat hij verliefd is? Met zijn handen op de brug staat of huilt voor hij slapen gaat. Denkend aan jou en alles wat je bent. Terwijl jij zeker weet dat het niet kan. De liefde tussen jij als vrouw en hij als man. Is dat liefde?
    Samen dromen over een onmogelijk bestaan. Omdat je allebei de moed niet hebt om door te gaan. Een stap te zetten in de verkeerde richting. Kritisch durft te kijken en te vertellen wat niet goed is, niet echt en zelfs een stukje onzuiver. En dan toch… dan toch knikken als hij je aankijkt omdat je zijn onuitgesproken vraag hebt begrepen. Omdat je voelt dat hij er is en niet eens kijkt naar d’s en t’s. Gewoon omdat hij berichten verzenden wil van jou naar mij en van mij naar jou uit naam der liefde.

  13. Jezzebel zegt:

    Oh man!
    Oh mijn God, deze woorden zijn zo mooi.
    En dan moet ik gaan kiezen.
    En vertellen wat liefde is?
    Oh man, hoe kan dat nou?
    Dat is toch veel te groot voor mij.
    En terwijl ik de woorden tik.
    Moet ik ervan huilen.
    Oi va voi, soms dan weet ik.
    Hoe waar het is.
    En soms heb je gewoon,
    geen flauw idee.
    En hoeveel uren zal ik huilen.
    Op mijn lip bijten.
    Tot dat ene moment.
    Dat ik het niet meer houden kan en zeg:
    Oh man, ik hou van je.
    .

  14. G.H. Duval zegt:

    En dan…

  15. G.H. Duval zegt:

    Dan komt de dag dat het moet. Zien. Want zien is immers geloven.
    Dus samen naar een museum of galerie. Kijken, samen zijn, samen lopen, naast elkaar, voorzichtig botsen. Schouder raakt schouder, ik bij jou, jij bij mij, bij elkaar.
    Dan kijken we rond en luister ik hoe je kan verhalen over het doek, het kader, de kleuren en kleurgebruik. Over de stijl die zo veel lijkt op. En terwijl je praat luister ik naar je stem zoals een kind zichzelf wiegt op je woorden. Niet hoort wat je vertelt maar zo geniet van het samenzijn.
    Dan lopen we verder, van plaatje naar plaatje. Raak ik ontroerd van een beeld en gruwel jij bij een ander. We zien en praten. Laten elkaar los en lopen ons eigen rondje. Even alleen, even kijken. Jou zoeken. De mooiste! Gevonden. Samen nog eens nalopen wat volgens de ander de moeite waard is om te zien.
    Dan is het over en volgt er koffie of thee. Even zitten bij een glazen wand die de zon veel te warm binnen laat. Je wordt er loom en zou willen slapen. Dat kan niet. De stoel te klein, de tafel onhandig. Mijn knie tegen een poot die niet de jouwe zou zijn. Dat kan ook niet. Enige intimiteit is hier verboden. Dus kijk ik hoe jij thee drinkt en ik mijn koffie.
    Dan onthoud ik of het graaf grijs wordt of bosfruit. Gewoon voor later. Net zoals jij onthoud of het melk of suiker is. Dingen die je nooit mag vergeten. Het oude verpakte koekje breek ik en de breuk verbreekt de stilte. Je vraagt naar espresso en cappuccino omdat je wil weten wat ik drink. Je hoopt dat het een man is die heerlijk met jou zo een grote kom drinkt terwijl jij de stilte over je laat komen.
    Dan vragen we door over cola en rode wijn. Bier en water. Hutspot en pasta. Over boterhammen met kaas en ham. Tegelijk bekennen we dat een broodje gezond zo verschrikkelijk lekker is. Maar honger is er niet want jij voedt mij met liefde. Daar in dat lelijke gebouw bij dat onhandige tafeltje met klote kunst.
    Dan staan we op een gaan we verder. En lopen we door een park of langs de rand van de stad. Gearmd of hand in hand. Niet alles lovers maar als dierbare vrienden. We praten na over kunst, weblogs en fluisteren tussendoor onhoorbaar over ons werkelijke leven. Het gebroken koekje brand in de hand. En natuurlijk vind ik je mooi.
    Dan is er geen kritisch moment over uiterlijk, leeftijd of gedachten. Je bent er en dat is al heel wat. Je lacht dus ik vrees nog niet je vernietigende oordeel over mij. Mijn uiterlijk, mijn frons, de overdreven schaterlach of het ongepaste stilzwijgen. Dat komt later pas. Onzekerheid is een verraderlijke eigenschap die je vastgrijpt op de momenten dat alleen de twijfel kan bestaan.
    Dan niet. Dan zal ik vol overtuiging de jouwe zijn. Voor eeuwig. Al zoek ik eendjes. Mijn koekje wil ik voeren. Als offer aan de hulplozen. Ze zullen gretig zijn en met velen en kwetterend de ander neerslaan. En met zorg zal ik de stukjes werpen. Iets ver voor de groten, bij de kwetsbare leg ik het heel dichtbij. Ik strooi wat in de lucht voor hen die geluk hebben. Maar het grootste stuk bewaar ik voor de mooiste die rustig wacht mij aankijkt en kwaakt als dank na te hebben gehad.
    Dan noem ik mijn liefde. Ik zal niet zeggen dat ik verliefd ben. Maar mijn ogen zullen jou meer vertellen dan ik begrijpen kan. Het afscheid. We moeten moedig zijn. Straks pas zal je weten hoe ik mijn koffie drink. "Zonder melk en suiker toch?" Als ik knik zal je vertellen dat je dat altijd had gedacht. Niet meer wetend dat je mij studeerde net zoals ik al jouw voorkeuren leerde.
    Dan gaan wij terug naar huis. Op de fiets of met de bus. Op weg naar eenzaamheid. Mijn eigen werkelijkheid niet meer herkennen omdat jij er niet bent. Eindelijk weer verliefd… en terwijl ik blij moet zijn voel ik mij verloren. ’s Avonds schrijf ik vol weemoed hoe het was. De te mooie vrouw en de eenvoudige man. De begroeting, drie zoenen, schuchter nog.
    Dan schrijf ik over de zoete glimlach bij jou, de zekere wijsheid van je woorden. Hoe je ogen kijken als je mooi ziet. Hoe je ogen keken toen je mij zag. Ik zal schrijven over het koekje en de eenden. Hoe je vinger ging naar die ene en ik deelde, wij samen deelden.
    Dan mail ik jou. Na een worsteling van drie lange dagen. Dan mail ik jou of ik je nog een keer mag zien. Nog één keertje helemaal. Zoals je bent, gewoon, zal zijn. Dat zeg ik niet zo, anders misschien. Dan schrijf ik de vraag of je mij nog wilt zien en antwoord je nee omdat je alles al hebt bekeken.
    En dan…

  16. Jezzebel zegt:

    Oi vee, man!
    Doe jij dat zo?
    Ja dat neem ik me altijd voor.
    Zo doen we dat.
    Als het eerste keer is en zo.
    Maar bij mij gaat dat atlijd heel anders.
    Je hebt geen idee wat een avontuur zo’n eerste ontmoeting is.
    En dat kan ik niet hoor.
    Jou én het museum.
    Dat is me veel te veel.
    Die eerste keer wil ik jou alleen.
    En naar het museum ga ik ook het liefst alleen.
    De enige met wie ik dat heel vloeiend kan is met mijn mooie denkende vriendin.
    Wij verstaan elkaars kunst.
    Onze smaak in symbiose.
    En, belangrijker nog, we kunnen het elkaar uitleggen.
    Maar dat altijd voor later.
    In het museum nooit praten.
    Kijken.
    Niet lullen.
    Ja, met toevallige voorbijgangers.
    Maar geen vooropgezette verhandelingen.
    Ik haat het om op een manier gedwongen te worden te kijken.
    Ik wil eerst mijn eigen indruk.
    Dan kunnen we het er later nog over hebben.
    Heerlijk, samen delen.
    Wat zag jij, en wat dacht jij.
    Maar dat dus voor museum.
    En we blijven er alleen hangen als er een tuin is
    waar je buiten kunt zitten in het zonnetje.
    En de broodjes met zorg gesmeerd zijn.
    Dat zie je zo in de vitrine.
    Maar die eerste keer is misschien wel oneindig klein.
    Gewoon een bankje in het park.
    En kijken wat het wordt.
    Als er niets anders is.
    Jij en ik.
    En wat het dan is.
    Man, oh man.
    Er zijn nog verhalen te vertellen.
    Dan weet je het wel. 🙂
    .

  17. G.H. Duval zegt:

    .
    Ja…
    Meestal sta je alleen bij de eendjes. Ik dacht dat doe ik anders dit keer. Tenminste op papier.
    Ik hoef ook jouw toelichting helemaal niet. Maar dan heb ik tenminste één keer in onze relatie echt naar je geluisterd.
    Zo gaat dat. Je denkt dat je alles hebt en uiteindelijk is het niets.
    De eerste keer
    Ach
    Je bent natuurlijk allang stapel verliefd
    Anders ga je niet
    Op een bankje zitten
    Kijken naar de zwanen die op je afkomen
    Gracieus
    Glijdend over water
    Ik zat er en ik hield van haar
    Voor ik haar zag
    Alles was goed
    Toen
    Achteraf had ik niet eens een stukje brood
    Maar er was wel voldoende water.
    We hebben allebei nog genoeg verhalen te vertellen
    En zolang we de verhalen zelf kunnen verzinnen is het goed
    Althans
    Sorry, ik moet schrijven.
    Jij ook nog een fijne dag
    Ksst! Rot eenden, aan de kant, ik heb haast, er wacht een leven.

  18. Jezzebel zegt:

    En dat ik het ben.
    Die dan je woorden vind.
    Op de mat gesmakt.
    En dan denken.
    Oh, maar daar hou ik van.
    Ik wacht ook op dat leven.
    Als alles anders is.
    En als je elkaar voor het eerst op een bankje ontmoet.
    Dat natuurlijk de meest hachelijke onderneming.
    Met iemand die verliefd is geworden op je kutblog.
    Ik zou het niemand aanbevelen.
    Het is niet veilig.
    En je kunt dat veel beter ergens in een publieke ruimte doen.
    Waar ook anderen zijn om de boel in de gaten te houden.
    Maar als jij het bent.
    Dan zou ik weten.
    Ik hoef niet bang te zijn.
    .

  19. G.H. Duval zegt:

    .
    Ik zal je plagen
    Bij de eerste stap
    Richting donker bos
    Omdat je zeker weet
    Dat daar wel bankjes staan
    Nu net al die anderen hier zijn weggezet
    Ik zal je plagen
    En vertellen
    Over een museum
    Waar ik nog nooit ben geweest
    Maar samen met jou verdwalen wou
    Dat je broodjes had in je tas omdat je niet zeker was
    Gras groeit overal
    En het jouwe is groen, zo groen
    Zo veel groener als bij deze vrouw
    Maar jij bent ouder en ik ook
    Dus hebben we een geschiedenis en een verleden
    History zo heet dat in de boeken
    Voor de date ben ik je verovering
    Na de date niet waard om voor te vechten
    Daar zou ik geen museum mee moeten verspillen
    Ook, omdat hardop praten daar niet kan
    Al heb ik zelden iets te vertellen
    Tenminste niets dat ik hier schrijven kan
    Je hebt gelijk
    Natuurlijk heb je gelijk
    En met jou geloof ik de droom van alles anders
    Nee, ik ben niet verliefd op je weblog
    Misschien wel op jou, al twijfel ik nog
    Vermoedelijk is het onze verstrengeling van woorden
    Kan dat?
    Dat ik in mijn boosheid niet schreeuwen zou
    Maar schrijven, een brief voor jou
    Dat jij in al je liefde jouw woorden samenbalt
    Tot een tekst speciaal voor mij
    Ik verwacht dat het anders zou zijn wij twee
    Net zoals alle anderen anders zijn
    En al het andere anders is
    Dat schrijven nog niet lezen is
    En lezen nog niet schrijven
    Toch denk ik soms
    Dat ik je mis
    .

  20. Jezzebel zegt:

    Wat erg.
    Ik had woorden voor je.
    Op je nieuwe blog.
    Dat je weghaalde.
    En mijn woorden verdwenen.
    Ik denk nog voordat jij het zag.
    Toen ik je probeerde te vertellen.
    Hoe ik daar van kan houden
    als het een in het ander overgaat.
    Dat vind ik leuk.
    Zo doe ik dat zelf ook.
    Nu eens dit, dan weer dat.
    En dat het totaal anders was, alles van jou.
    Maar ik weet niet meer hoe ik het precies zei.
    Ik weet nooit hoe het gaat.
    In de werkelijkheid.
    Of wat waar is.
    Ik heb geen voorop gezette plannetjes.
    Ik kijk er naar.
    Met al mijn aandacht.
    En glibber dan natuurlijk toch uit.
    Zo gaat dat soms.
    Maar soms ook niet.
    Als je gelooft dat het kan.
    Als alles anders is.
    .

  21. G.H. Duval zegt:

    Je bedoelt Heineken? Dat zijn vrouwen, helemaal naakt, maar dat zie je niet. Je ziet commercie, een beeldmerk, pas daarna. Stom he dat die twee zich daarachter verstoppen.
    Als het jouw log was dan zou ik ook denken dat het overloopt. Een constante stroom verzonnen verhalen. Eigenlijk onzin, maar aardig opgeschreven en daardoor de moeite waard van het lezen. Helaas voor jou is het waar.
    De dames in het pak ken ik niet. Het meisje wel. Ze is van de generatie die Hugo Claus niet kent. Ik van de generatie die het verdriet wel kocht maar nooit begon te lezen omdat het te dik was.
    Dat is wat Gus ook zegt: je schrijft te veel. Maar Gus man, ik wil haar imponeren. En zelfs als ik dat niet zou willen dan komt het vanzelf. Een constante stroom woorden die blijkbaar zo makkelijk stokt.
    Het is wachten op haar afwijzing, als die al niet hier staat.

  22. Jezzebel zegt:

    Ik weet niets van Heineken.
    Waarom zou je wachten op haar afwijzing?
    Misschien komt die niet?
    .
    Ik geloof daar niet in.
    ‘Je schrijft te veel’.
    Beauty is in the eye of the beholder.
    Ook daar heb ik wel eens over geschreven toch.
    Op dat kutlog van mij.
    Container.
    En ik moest giechelen.
    Het Verdriet, ook bij mij ongelezen in de kast.
    En elke dag andere verleidingen.
    Maar Van Gogh blijft hangen.
    .

  23. G.H. Duval zegt:

    Haar afwijzing is jouw afwijzing van mij.
    Noem je weblog alsjeblieft geen kutlog, op een dag schrijf je het zonder glimlach.
    Veel schrijven is als de fotograaf die foto’s blijft maken, via Lightroom alles ook nog ‘creatief’ kan bewerken en vervolgens als productief fotograaf de boeken in gaat.
    De zin over verdriet is eerder een verwijzing naar wat er gebeurt als je verliefd wordt op de ander (het boek koopt) en besluit je liefde niet om te zetten in iets duurzaams (niet lezen) omdat je de ellende vreest of de moed niet hebt om je in te zetten (het te dik was).
    Wat je doet is mij laten schrijven. Er staat hier meer dan ik de afgelopen weken op mijn weblog publiceerde. Of het enige kwaliteit bezit of voor mede volkskrantbloggers interessant is weet ik niet. Of passanten die meelezen op mijn weblog er iets aan hebben kan ik ook nu niet beoordelen.
    Misschien schrijf ik vanuit de verkeerde emotie en is enig gevoel van verliefdheid (of voor de ouderen onder ons: genegenheid) ongepast. Het bracht in ieder geval tekst en ja eye of the beholder.
    Je hebt gelijk Jezzebel, misschien komt de afwijzing niet.

  24. G.H. Duval zegt:

    In jouw ‘container’ lees ik niet ‘the eye of the beholder’ die ik denk dat jij hier bedoelt.
    Ik heb het plaatje gezien en je tekst gelezen, herlezen, door de reacties gescrold (wederom veel bla bla bla van het niveau ‘kijk mij, hier ben ik, ik was er weer, ik ben er, op je log, toe, schrijf ook iets bij mij, please, tra la la, goed stuk, ik snap het niet, maar je bent zo, geweldig?, dus wil ik jou bij mij, blij blij blij) en nog eens de tekst gelezen.
    Kut van de wereld, die voor container mag spelen. Zaaddump, gebruikt door een man, haar god. Achteloos achtergelaten, argeloos ook. Door hem, haar god, omdat hij verder moet. Zij begrijpt het. Als hij wegrijdt en zij zijn zaad nog voelt. Verdwijnen. Zijn glas laat staan. Alles was hij verschoof weigert zij te ordenen omdat het zijn hand was die schoof.
    Zo blijft hij nog even in haar wereld, in haar leven, dicht bij haar. Terwijl zij wegduikt in een hoek van de kamer. Naakt, donker, met een deken om zich heen en huilt van ellende omdat hij weg is, weer weg was. Hij pas terug komt als hij haar nodig heeft als container. Hij noemt haar zelfs zo. Schrijft het in zijn mails als hij zich god voelt. Dan noemt zij hem haar god en geniet hij en zij ook een beetje.
    Want op een dag hoopt de container dat god blijft. Om de deuken uit de wand te slaan, de deur te smeren, de vloer te vegen en er trots voor te gaan staan. Met zijn benen wijd, zijn armen in zijn zijde. Daar droomt ze van terwijl ze huilt en besluit dat ze voor een ander moet gaan. Een andere god, er zijn er genoeg opzoek naar containers.
    Het voelt bijna als een sadomasochistische relatie. Waarbij zij misschien niet verlangt naar fysieke pijn. Hij niet eens begrijpt dat hun contact als een sadomasochistische is te verklaren omdat hij niets meer doet dan zijn biologische plicht: zaad dumpen in containers.
    Liefde gaat daar ver voorbij. Zelfs sadomasochistische liefde is anders al is dit (de container) soms herkenbaar.
    It is all in the eye of the beholder.
    Als ik nu sorry moet schrijven dan schrijf ik sorry.
    .
    .

  25. Jezzebel zegt:

    Waarom zou je sorry moeten schrijven?
    The container is zij die het zaakje bij elkaar houdt.
    she contains it.
    Beloved en behold.
    Dat is wel noodzakelijk als het om zaken als de liefde gaat.
    Als je elkaar prikkelt en in beweging zet.
    Dan zal het stromen, woorden, inspiratie, muziek, schilderijen, you name it.
    Al het zaad van de wereld.
    Maar het is wel belangrijk dat er handen zijn die vangen.
    Als het te groots, te hemels en gewoon niet van deze planeet is.
    Dat kan zij.
    Grunberg noemt haar wel eens ‘het lege vat’.
    Vlijender is natuurlijk het woord muze.
    Zij is in elk geval wel een vrouw om respect voor te hebben.
    En geen medelijden.
    Zij hoopt niet dat hij blijft.
    Zij hoopt op elke dag een beetje meer.
    In al haar bescheidenheid.
    Het is alles of niets bij haar.
    Daarom is het zaak om het klein te houden.
    Zodat het op een dag, alles zal zijn.
    Dit was zeker wel een kutlog,
    zoals ik er nog meer geschreven heb.
    Het gaat over matrixial borderspace theory.
    Ik ben er nog mee bezig.
    Al gaat het tergend langzaam.
    Maar er zijn nog werelden te ontdekken.
    Als je focust, als je je concentreert en als je de dingen op discipline doet.
    Liefde en zo.
    Creatie en destructie.
    .

  26. G.H. Duval zegt:

    Liefde kan nooit destructief bedoelt zijn.
    Iedere relatie is fout als één zich verantwoordelijk voelt voor het behoud. Zij het huis, hij de bewoner. Een relatie vraagt wederzijdse inzet.
    Liefde is niet één die neemt en een ander die faciliteert. Liefde is als twee handen die ineenslaan samen sterker maar vooral ook bewust van elkaars zachtheid.
    Meer verwachten zonder uitspreken levert altijd een teleurstelling.Ik zie dat je niet reageert op mijn bericht van 9:42, dat is goed, dit gaat veel te snel.
    Herlezend vraag ik mij af waarom je respect moet hebben voor iemand die een stap terug doet en uitsluitend mogelijkheden voor de ander creëert. Het lijkt mooi, romantisch. Haar overgave iets om bij te zwijmelen. Aan het einde gaat het fout.
    .

  27. Jezzebel zegt:

    @Duval, liefde is alles.
    Zoals creatie alles is.
    Zoals minstens twee mensen elkaar kunnen raken.
    Maar misschien zijn het er meer.
    Je kunt verliefdheid vergelijken met psychose.
    En heeft zeker ook met trauma te maken.
    Such is love too.
    Ik heb wel op je log van 9:42 gereageerd hoor.
    Toen ik sprak over hoe dat zit als het om een kutlog gaat,
    als het over matrixial borderspace theory gaat.
    En als het over het stromen van inspiratie gaat.
    Iedere vorm van creatie is destructie.
    Iets zal nooit meer zo zijn zoals het was.
    Dat hoeft niet enkel de ‘traumakant’ van het verhaal te zijn.
    Er zit schoonheid in de herinnering.
    .

  28. G.H. Duval zegt:

    .
    Het is een manier om te verantwoorden waarom je niets doet.
    Er zijn ook natuurkundige processen, die zijn omkeerbaar. Chemische niet. Als klap op de vuurpijl leerde je ook nog dat wiskunde de samenbindende theorie was. Wiskunde klopt altijd. Van voor naar achter en van achteren weer terug, qed.
    Volgens mij worden we alleen maar geplaagd door de tijd. Door de tijd en door verplichtingen die we in het verleden zijn aangegaan. Een verantwoording die door sommigen omschreven wordt als een schuld die drukt. Stevig drukt op de schouders. Al dan niet door omstanders zo benoemd.
    Welke theorie je ook aanhangt. Blijkbaar worden we beperkt om in volledigheid te leven. En zelfs als je je aan de liefde laaft dan is er nog de belastingdienst, de boze buurman of een dag zonder inspiratie. Liefde maakt dat je om alles lacht. Maar ik hoorde laatst een zanger op straat:Ik ken niemand die gelukkig is en ik ken heel veel lieve mensen. Ik ken heel veel lieve mensen. Die geloof ik heel gelukkig zijn geweest.
    Die verbazing is groot. Is liefde een creatie? Weet je dat de liefde uiteindelijk alles stuk maakt? Je beland in een samenlevingsverband waarin je wordt beperkt in plaats van gestimuleerd. Trapte je ergens in op basis van je eigen verwachtingen. Projecteerde je het ideale? Hoopte je op een container of verwachtte je dat de container dit keer geen container was.
    Toch geloof ik in de liefde. Ik denk dat het kan. Vernieuwend is, je toe kan voegen. Elkaar stimuleren. Een positief destructief proces. Kan dat? Destructie als positief. Niet om elkaar te veranderen maar om positief te zijn.
    Liefde als psychose. Ik heb er pas eens over zitten lezen. Met een psychose is te leven, men vergelijkt het met diabetes. Je kan het te veel aan dopamine voelen aankomen. Dan is een psychose en dus ook de liefde beheersbaar. (Zonder een discussie over psychose te willen starten!)
    Liefde als een psychose. Heftig, intens, alles omvattend. Maar ook leefbaar met. Dan kan het dus. Als je het nauwkeurig regelen kan, aanvoelen, bij elkaar beinvloeden. Dan bestaat de mogelijkheid op die intense eeuwigdurende relatie dus wel. Er is een kans dat het kan. De vraag is of ik er alles voor zou wagen. Als ik haar herkennen zou in jou. Of jou in een vrouw, dat liefde voelt en vraagt geleefd te worden.
    .

  29. Jezzebel zegt:

    Nu wordt het me een beetje te zweverig.
    Waar komt die schuld vandaan?
    Ik heb tegenover niemand verplichtingen.
    Met trauma is te leven, als je weet te vangen.
    Het is lang niet voor iedereen.
    Maar jij zei daar straks nog dat als je elkaar moet vangen er geen sprake van liefde is.
    Daar zit je mis, in mijn beleving.
    Liefde is verheffen, elkaar tillen, steeds een beetje verder.
    Maar terug naar jou en mij.
    Want het wordt te abstract.
    Ik geloof niet in liefde van iemand die toevallig je woorden op zijn blog vond.
    Dat kan toch niet?
    Ik heb er niet zulke goede ervaringen mee.
    .
    Mijn waarneming altijd scherper, dan de roze zonnebril.
    .

  30. G.H. Duval zegt:

    Ik keek op en zag haar lopen.
    Ik was op slag verliefd.

  31. G.H. Duval zegt:

    .
    Je kan wel op slag verliefd raken. Maar als iemand toevallig gefascineerd is door jouw weblog omdat er zo veel kutten op staan dan ruik je onraad…
    Daar kan ik mij iets bij voorstellen. Het is alsof iemand mij mailt dat zij gek is op oranje mannetjes en bij gebrek aan een EK of WK gelukkig mijn weblog vond.
    Wat ik wel voelde was verbondenheid. Iemand vroeg mij of ik verliefd was, ja dat was ik wel. Daarna dreven we langzaam van gevoel naar redenatie. Omdat ik niet van oranje vrouwtjes houdt en jij niet van mannetjes met een kutlog.
    Ik ben niet bang voor de roze zonnebril. Polarisatie brengt soms informatie duidelijk over. Als ik een weblogtekst schrijf met de titel "De Scheiding" dan lees ik elders dat ik ga scheiden. Mensen slikken soms dingen als…
    Jij slikt niet. Niet zo. En natuurlijk strand dit. Ik schreef al eerder dat ik ergens een afwijzing heb gelezen. Als er een realistische vorm van liefde mogelijk is dan schrijven we niet zo, en als het zo moet dan toch niet hier. Dan had ik je gemaild of jij mij. Kwetsbaarder maar gedaan. Vertelt wie jij bent en wie ik was en begrepen dat het onmogelijk kon. Afgesloten, over voorbij.
    Nu hebben we geproefd.

  32. Jezzebel zegt:

    @Duval, dat is wel wat ik me afgevraagd heb.
    Ik begreep dat er vooral achter de schermen druk gemaild werd.
    Maar jouw brief zat er niet bij.
    Waarom eigenlijk niet?
    Zou je die afwijzing die je hebt gelezen kunnen formuleren?
    En ook = als er een realistische vorm van liefde mogelijk is dan schrijven we niet zo, en als het zo moet dan toch niet hier. =
    Deze vorm kan heel realistisch zijn.
    Waarom niet hier?
    Het gaat me niet om een man die voor mijn kutlogs valt.
    Al zou ik enkel over lieveheersbeestjes schrijven dan nog zou ik huiverig zijn.
    Het gaat me erom dat iemand verliefd is geworden op je ‘kunst’,
    de expressie van je innerlijk,
    maar niet je innerlijk zelf.
    .

  33. Dunya zegt:

    Mag ik meedoen of is het slot voor 2?

  34. G.H. Duval zegt:

    Als je een man was, zou ik schrijven:
    Natuurlijk mag je meedoen
    Want als jij met mijn liefde danst
    Zal ik aan jouw dansen zien
    Dat zij van mij houdt
    Maar voor jou Dunya zijn dit soort woorden niet nodig. Ik ben juist benieuwd naar wat je gaat schrijven. Ook zie ik hier geen slot en zelfs geen duet voor twee.

  35. Jezzebel zegt:

    wat zie je Duval?
    en Dunya, wat zie jij?
    wat zijn we hier begonnen en waar danst het heen?
    wie kijkt er allemaal naar?
    oi, oi, oi, de liefde.
    vertel nou, vertel nou meer.
    .

  36. G.H. Duval zegt:

    Hoe kan ik jou vertellen
    Wat jij blijkbaar niet voelt

  37. Dunya zegt:

    O,de bal schop je naar mij toe?
    Ben je niet in staat je eigen daden te overzien?
    Je dient gebeurtenissen niet om te draaien.
    Wat weet jij van mijn gevoel?
    Wat weet je úberhaupt van gevoelens?
    Erover schrijven heeft weinig van doen met innerlijke beleving.
    Maar deze woorden en letters wil ik helemaal niet hier schrijven.
    Het was mijn intentie om de mooie stukken uit jouw tekst te benoemen.
    Maar je weet wel dat je kan schrijven,.

  38. Dunya zegt:

    Zelfs als hij niet schrijft weet je dat hij aan je denkt. Net zoals jij. Omkijkt in de stad, over je schouder. Een schim, een man, hij liep voorbij, iets te snel. Was hij? Ja toch… nee, een Duval nooit op dit soort schoenen. Je denkt dat je lacht maar staat dromerig op straat. De liefde.
    Ik kan het niet meer vinden,maar ik weet het uit mijnKopf.
    Dat de ander mayo nam,omdat het zo intiem is om samen één klodder te delen.
    Dat JIJ zoiets schrijft,verbaast mij in hoge mate.

  39. Jezzebel zegt:

    Ik geloof om een ander te kunnen voelen
    en te zorgen dat dat gevoel werkelijk dichtbij de ander blijft
    en niet enkel je eigen projectie is,
    dat het belangrijk is,
    dat de ander het zegt.
    Hoe hij zich voelt.
    Misschien is het wat Flory zegt.
    Wat weet ik van gevoelens.
    Wat weet ik van liefde.
    Ik weet wanneer ik geraakt ben.
    Ik weet wanneer de ander me verrast.
    Zijn woorden, zijn blog, zijn blik, zijn reactie.
    Maar daarmee ken ik de ander nog niet.
    Daarvoor heb ik net als jij Duval.
    Zoals je het vanochtend aan Flory vroeg.
    De vragen en antwoorden van de ander nodig.
    Maar ik ben nog in het stadium dat ik geen vraag over mijn lippen krijg.
    En enkel naar je kijk.
    Hoe doe je dat?
    Wat doe je?
    Wat denk je?
    Waar ben je mee bezig?
    Wat voel je?
    Wanneer zie ik je?
    En zo, en zo, en zo,
    en dat toch nog te verboden om zo maar de wereld in te sturen.
    .

  40. jp zegt:

    Oh wat spannend. Mooi, ook pijnlijk. Het is maar internet, maar toch. Werkelijkheid. Onveiligheid. Aantrekken en afstoten. Afwijzing. De verdediging. Niet durven voelen. Bevestigingen van de ander. En de kijker? Hoopt ie op een happy end? Shit het gaat mis. Ze maken afstand. Om dichterbij te komen? What’s gonna be boy? De film is toch nog niet afgelopen? Hoe lang nog?

  41. G.H. Duval zegt:

    .
    ontroerd door je woorden Jezzebel…
    .

  42. G.H. Duval zegt:

    Ondertussen zijn de anderen onder ons.
    Ze waren er al. Er was er zelfs één die een mail moest schrijven. Die heb ik gelezen en gevraagd of de andere helft van dat wat hij bewonderde diezelfde mail had gekregen. Dat duurde heel even, toen kwam de mail dat hij dat alsnog had gedaan.
    Ik moet je teleurstellen Jezzebel.
    Het is niet je weblog die mij heeft gegrepen.
    Het zal ook nooit je werk zijn waarom ik voor je val.
    Of waarom ik volgende keer voor die ander…
    Tenminste, als je mij ooit die kans geeft.
    Het gaat erom hoe je bent, doet.
    Hoe je beweegt tussen de letters.
    Hoe ik je vragen hoor en de stilte in je stem.
    Ik zou met jou willen verdwalen in een lange nacht.
    Een nacht van praten en verwonderen
    Een gesprek dat meer vragen dan antwoorden heeft gebracht.
    Ik denk dat jij mij afwijst.
    Resoluut.
    In alles wat er fout kan zijn in een man ben ik het ultieme.
    Dat kan een aantrekkingskracht zijn.
    Een aantrekkingskracht die ik niet wil zijn en ook niet kan zijn.
    Het enige wat ik je te bieden heb zijn woorden.
    Begint niet alles met een gesprek.
    Als praten voortduurt
    De vragen om een antwoord schreeuwen
    Ik niet voel dat ik wegmoet en jij zegt dat ik mag blijven.
    Dan vraagt dat kracht
    Want die keuze is er één van een enorm lijden.
    Het kan, je bent slim genoeg om mijn woorden te interpreteren.
    Het kan dat jij het bent.
    Jij en ik
    Twee volslagen vreemden
    Maar door wat wij voelen samengeslagen
    Zoals de koningin wordt gedwongen op de munt
    Misschien Jezzebel…
    Misschien is dit het magische moment.
    Geen zwart of wit, niet eens een keuze.
    Maar voorbestemd
    Tot in de eeuwigheid.
    Het kan.
    Dat je een lot trekt
    En de hoofdprijs wint
    Je nooit meer hoeft te werken
    Alleen maar doet wat goed voelt
    Omdat je met dit lot
    De hoofdprijs wint
    Het zou kunnen.
    Als jij het bent.
    Vrees ik de liefde niet.
    Als je sterk genoeg bent om te blijven
    Maar ik denk dat je lacht
    En zegt: dat had ik wel verwacht
    Dan kijk ik om
    En zie je lopen
    Op weg naar?
    Waarschijnlijk terug naar je dromen.
    Je zelfportret
    En een gedachte aan hoe het is in mijn leven.
    Je raakt me.
    Raakte me
    Even niet.
    Nu weer.
    We zullen ons vast vergissen
    Want niemand vertelt
    Over een lot uit een loterij

  43. Jezzebel zegt:

    Weet je, er zijn dagen bij dat ik bang ben.
    Voor die liefde van mij.
    En hoe kan ik je dat uitleggen.
    Het is zo groots, dat het niet kan, dat het bestaat, dat ik het ben.
    Maar dan hou ik mijn hoofd weer even scheef.
    Ja, misschien wel.
    Wat een vloek is dat, als liefde alles is.
    Je praat over een lot uit de loterij.
    Dat is liefde die me misselijk maakt.
    Je praat over een man die zo fout is dat hij niet kan.
    Dat is liefde die me veel dieper raakt.
    Ik ben zoals die man.
    Blijf je nog even?
    .

  44. Jezzebel zegt:

    En de woorden, oh man de woorden;terug naar je zelfportret
    alsof ik verbannen ben uit het paradijs,
    op de dag dat dat gebeurt.
    Maar zo kan liefde niet zijn.
    Niet voor mij.
    Ik zal er elke dag zijn.
    Bij jou.
    En mijn zelfportret.
    Schilderij dat ik maken zal.
    Als ze me roept,
    met haar kleuren, het licht.
    En de betovering.
    Haar ogen nog oningevuld.
    Elke dag zal ik er aan werken.
    En haar licht geven.
    Misschien zal ik het jou geven op een dag.
    Voor als ik niet bij je ben.
    Terug naar weer een ander zelfportret.
    .

  45. G.H. Duval zegt:

    Daarom schrijf ik dat het nooit het werk zal zijn waar ik voor val.
    Nooit zal ik diegene zijn die je beperkt in die dingen waar je hart voor klopt.
    De dingen waarvan jij voelt dat het moet. Je weblog, je zelfportret, jouw manier van liefde.
    Nooit zal ik je willen beperken. Samen meer zijn, samen zo veel meer zijn.
    Zie wat er gebeurt. Ik schreef impulsief, soms, als het moest.
    Dagen achtereen, over van alles, maanden stil. En nu? Ik ben onstopbaar.
    Ja ik verlang naar jou.
    Samen zijn.
    Ik wil. Alles
    Weten wie je bent
    Hoe je kijkt
    Koffie en thee, wat je op je broodje neemt.
    Ik wil je vertellen wie ik ben.
    Schaterlachend mijn zwakste punten noemen
    Zodat je ze kent omdat ik veilig ben bij jou.
    Jij vrouw,
    Je bent gevaarlijk voor mij
    Toe vertel mij
    Dat we mensen zijn
    En liefde delen
    Goed is

  46. Jezzebel zegt:

    Oh man hoe kan ik je nou vertellen,
    over je mens zijn,
    over mijn mens zijn,
    over dierlijk,
    over lust,
    en alles wat met liefde te maken heeft.
    Als ik zo verlang,
    naar zoveel dichterbij.
    Hoe kan ik praten, alsof het woorden zijn die raken.
    Als het zoveel meer is.
    Maar slechts dat wat ik vang, wat ik geef.
    Letters from another dimension.
    En ben ik het die je vertellen kan?
    Dat liefde delen goed is.
    Alsof ik God ben, die toekeek en het altijd beter wist.
    Dat het goed is.
    Hoe kan dat nou?
    .

  47. G.H. Duval zegt:

    Je kan het niet vertellen.
    Vertellen is als de theorieles
    voorafgaand aan het prakticum.
    Het enige wat je kan doen is leven
    Beleven en nooit het leven meer loslaten
    Als dit is wat goed is
    Als dit is wat voor beide goed is
    Je zonder schroom kan zeggen
    Ik doe jou goed
    Dan mag jij je de ander niet onthouden
    En de ander zich niet afhouden van jou
    Maar vrees de chaos die onze liefde oplevert
    En toch voel ik: jouw liefde is goed
    .

  48. Jezzebel zegt:

    Het klinkt als het eerste gebod.
    Gij zult liefhebben! 🙂
    Liefde is chaos toch?
    Misschien is mijn liefde goed.
    Of fout.
    Of goedfout.
    Maar toch wel mijn liefde.
    Die ik schenken zal.
    Uit kruiken plentiful.
    Liefde is ook zoeken, toch?
    Waar mag ik je aanraken.
    En waar als het per ongeluk is.
    En waar als ik het met opzet doe.
    En waar als ik het je vraag.
    En waar als alles vanzelf gaat.
    En waar niet.
    Dat wil ik ook heel graag weten.
    Waar mag ik niet aankomen.
    .

  49. G.H. Duval zegt:

    en wanneer niet
    en wanneer juist wel

  50. G.H. Duval zegt:

    .
    Wanneer
    mag ik gebieden.
    Wanneer
    kan dat absoluut niet.
    Krijg jij mij
    stil
    Krijg jij mij
    werkend
    Ik heb zoveel vragen
    Maar ik zie geen verschil
    .

  51. G.H. Duval zegt:

    .
    Vanavond bedacht ik mij dat er een avond zou komen dat wij geen tv zouden kijken. Gewoon omdat jouw werk voor de kast stond. Het ding waar de tv huist, als licht en warmtebron wordt gebruikt en wij vooral samen kijken. Bewust. Meepraten, napraten, tussen een zoen en een omarming in. Dat ik van je hou.
    Maar dat het ding daar staat omdat er in de andere hoek ook al één staat. Dit is je zelfportret en die andere is ander werk. In de keuken vond je niets, te nat, veel te druk om daar te werken en ook nog het verkeerde licht. Ik zeg dat er verf op één van mijn foto’s zit. MIJN FOTO’s! Maar het is geen argument waarvoor je zwicht.
    Je zegt dat achter glas zo veel beter was. Ik dat jij het doen zou. En als we bijna vechten zeg je dat het beter is. Wij samen zien dat je gelijk hebt. Het is een toevoeging. "Bijna bewust" probeer ik nog. Je knikt en zegt dat het bewust is. Je het zag toen je van het ene naar het andere werk liep. De boze doos bewust verbergend. En toen opeens. Met de kwast in je hand. Een veeg die toevoegt.
    In mijn dromen zie ik ons dan samen achter de pc. Jouw doeken bewerkend met projecties van mijn foto’s. Daarna maken we er meer. En met jou dichtbij zie ik iedere keer dat het past. Stap je weg dan begrijp ik het stukken minder. Maar opeens begrijp ik wat je zegt. Dat is het moment dat je verwijst naar schenken. Toen in september. Oncontroleerbaar, niet te reguleren. De stortvloed komt. Kan je dat aan Duval?
    .

  52. Gus zegt:

    Duval, ik keek even of je gereageerd had op m’n reactie, wil me geen peeping tom voelen, correspondence tussen jou en Jezz gaat me niet aan, maar ik zie dat je kennelijk m’n reactie hebt weggehaald. Dus weet ik nog niet wat je in de laatste zin van je stukje bedoelde.
    Ik haalde een voorbeeld aan, uit de praktijk.
    Enfin. So be it.

  53. Jezzebel zegt:

    Het zijn dagen dat ik ’s ochtends heel vroeg naar je kom kijken.
    En in stilte dichtbij je blijf.
    Ik durf al die woorden nog niet hardop te zeggen.
    Ik was toch zij die teveel, te heftig was?
    Zij die je vooral niet te dichtbij moet hebben.
    Zij voor wie je altijd bang zult zijn.
    Voordat je het weet zet ze haar tanden in je.
    Maar daar denk jij niet aan, als je aan mij denkt.
    Jij denkt aan samen en delen
    en aan zoveel meer dan één en één is drie.
    Ik was toch zij die altijd alleen zou zijn?
    Haar liefde te anders, te leeg, te veel, te alles.
    Zij die niets is, als het om de liefde gaat.
    Oh man, wat weet ik nu van je.
    Hoe kijk je als de woede zich vastbijt?
    En zou ik dan zacht kunnen zeggen; luister nou, luister nou even.
    Of zou ik stampvoeten en woedend een boek op de grond smijten.
    Bekijk het maar.
    Zou ik dan op hoge poten naar buiten vluchten naar het bankje dat alleen jij en ik kennen?
    Om daar op jou te wachten, als we het onder de hemel weer goed maken.
    En hand in hand nog een stukje samen oplopen.
    Of zou je me daar een tijdje laten zitten zodat ik bang word?
    Bang dat het toch te veel is, die passie, dat vuur en dat temperament van mij.
    Alleen jij kan dat zeggen.
    .

  54. G.H. Duval zegt:

    @Gus: Ik haal geen reacties weg. Ooit één keer iets van ‘Fleur Frenkel Frank’ weggehaald. Omdat het onzinnig was, niet paste of er op leek dat iemand zich verveelde en zo maar wat neerkwakte. En zelfs over die ene keer twijfel ik nog of het goed was. Volgens mij niet. Freedom of speech.
    23-9 8:18 heb ik gereageerd op jouw reactie. Verder vond ik niets. Je denkt dat er nog iets stond? Waanzinnig… schrijf het. Want ik ben nooit traag met reageren.
    Peeping Tom… Wie in de kroeg staat te zoenen wil door de drummer gezien worden. Ik wordt liever door een drumsalvo cq solo overstemd dan dat jij wegvlucht.

  55. G.H. Duval zegt:

    .
    Wie bang is voor het vuur durft niet te leven.
    .
    Ik leef en weet dat ik mij niet zal branden.
    .
    Maar als het vuur gedoofd is (komen de wolven)
    Blijft alleen het as over
    En het is werkelijk overal
    Komt hinderlijk terug
    Op de vreemdste momenten
    .
    Ben ik iets waardoor je de rest van je leven brokstukken ruimen zal?
    Of zijn wij samen zo sterk? Als jij mij vastgrijpt, vastbijt, kan je mij dan ook dragen?
    .
    Op dit moment ben je iemand die ik mis
    In een stil huis
    Met deze heerlijke zon
    Ik zou naar je willen kijken
    Hoe je wakker wordt
    En als ik mijn ogen langzaam open
    Zie ik jouw tevreden blik
    .

  56. Fleur zegt:

    Over wie en tegen wie zeg je dit?
    Niet tegen mij,want bij mijn weten heb ik
    nimmer een opsomming gegeven van jouw zwakten,toch?
    Is het tegen een fantasiebeeld in je hoofd wellicht?
    Als ik het mis heb en het wel deglijk iets met mij van doen heeft
    ,zeg mij dat dan ajb,dán zal ik antwoorden.

  57. Fleur zegt:

    -Dan mag jij je de ander niet onthouden
    En de ander zich niet afhouden van jou-
    Ja.
    O,je praat tegen Jezz ..o I see…enfin toch very very beautifull in tekst.

  58. Fleur zegt:

    Wie bang is,durft niet te leven.
    Ja,that`s right.
    Hoe bang ben jij,that`s the question?
    Of ben ik banger.
    `Àfraider heart,afraider heart`
    Wel nee….

  59. Fleur zegt:

    Mooi beeld schets je daar..
    Zo`n bankje.
    Iedereen zou een goedmaakbankje/plekje moeten hebben.
    Ik ben daar dikwijls,maar nobody verschijnt.

  60. G.H. Duval zegt:

    @ Fleur: Ja, ik praat met Jezzebel. Misschien ongepast. Maar het voelt als moeten. Ze raakt, laat mij zweten en de kou op mijn armen voelen. Blijkbaar moet het zo. Ik hoop dat het je niet stoort.
    Haar niet lezen op de momenten dat ik hier bent maak stil. Ik ben blij dat je wat schrijft. Zij maakt niet dat mijn denken stil ligt, ik kan splitsen. Van scheiden houd ik niet. Ik denk ook niet dat zij zou willen dat ik jou woorden over zou slaan of zoals Gus vermoed: gewist. (Ik denk zelfs dat Gus wacht op een reactie onder ‘De scheiding’ daar stond een uitgebreide reactie van hem.
    Maar met dit mooie weer Fleur, lonkt het buiten. Dan spaar ik mijn tijd hier achter de pc. Maar tegelijk mis ik… Mis ik iets wat ik misschien helemaal niet missen mag. Maar goed, dat is aan mij en aan haar en niet aan jou.
    Ik heb soms grote angst. In het gesprek met Jezzebel, hier, is dat volgens mij soms merkbaar. Ik herken het bij haar wel.
    Bankjes. Bankjes zijn overal. Je moet alleen niet wachten tot er iemand komt waarmee je iets goed wil maken. Er zijn zo veel mensen waar je geen ruzie mee hebt. Er zijn er misschien wel heel veel waarvan je denkt dat jij er iets bij goed moet maken… Maar als je dat zou vragen kijken ze je verbaasd aan.
    Begrijp mij goed. Mensen met wie je ruzie hebt en die ruzie willen houden. Komen (als ze komen) alleen naar het bankje voor het gevecht. Daar zou je niet mee moeten praten, maar ze in stomheid achterlaten.
    Kwetst het gesprek met Jezzebel jou?
    .

  61. Jezzebel zegt:

    @Duval, ik ben erg spaarzaam vandaag,
    en morgen waarschijnlijk helemaal niet hier.
    Ik moet nog even babbelen met het universum.
    Daarvoor wil ik in stilte zijn.
    Het is wel fijn om een bankje te hebben dat alleen van jou en mij is.
    En als je zo boos bent dat je lucht nodig hebt weet dat de ander daar is.
    En je wacht totdat je buiten heel anders met elkaar praat dan binnen.
    Waar de verwijten al snel weerkaatsen tussen vier muren,
    maar buiten heel anders klinken.
    Ik ken dat gevoel van missen.
    En ook zoveel willen zeggen dat je niet weet waar je moet beginnen.
    En ook daar mist iets.
    Al die woorden die je ook had kunnen gebruiken.
    Denk je dat liefde te maken heeft met aandacht?
    Ik geloof heel sterk van wel.
    Oog voor detail.
    Kleine dingetjes, for no reason.
    Als ik bijvoorbeeld je spijkerbroeken was.
    En ze keurig opgevouwen teruggeef aan jou.
    Van elk de bovenste knoop van de gulp dichtgemaakt.
    Zodat je weet dat mijn vingers daar het laatst jouw broek aanraakten.
    Ik heb nog zoveel meer te vertellen.
    Ik ben blij dat ik een excuus heb.
    Thank God for Jom Kipoer.
    Morgen zal ik zoveel ik kan in de natuur zijn.
    En kijken naar hoe de wereld eruit ziet.
    Als er werkelijk stilte en leegte is.
    Tot later.
    .

  62. G.H. Duval zegt:

    .
    Tot later.
    .
    Als iets wat ik nog niet uitspreken kan, hoeft.
    Tot straks, tot later, zeker weten dat zij komt en ik er zal zijn.
    .
    Vijf minuten wachten bij het bankje.
    Tien misschien.
    .
    Hij wacht.
    Zij gehaast en alleen maar iets later.
    .
    Hopend dat hij nog niet weg zou zijn.
    Hopend dat hij zeker weet dat ze komt.
    .
    .
    Het ergste wat je kan overkomen.
    Is een liefde die moet.
    .
    Nog gekker is een liefde van…
    Kom, wij gezellig samen.
    .
    Even stil is goed.
    Al zou ik zelfs in de stilte bij je willen zijn.
    .
    Aandacht?
    Of gewoon alles van je willen weten.
    .
    Intensief leven.
    Liefde is een intensieve vorm van aandacht voor elkaar.
    .
    .
    Stilte is goed.
    Begrijp mij goed: ik wil je niet kwetsen Jezzebel…
    .
    Dit gaat ver, ik voel het.
    Het voelt goed. Dankjewel.
    .
    .
    Morgen kan alles anders zijn.
    Soms wacht ik een jaar, desnoods langer.
    .
    Zolang je elkaar voelt.
    Is het goed, ondanks de onmogelijkheden.
    .
    .
    Nu ik weet dat je weg bent.
    Wil ik zo veel schrijven.
    .
    Er is geen noodzaak.
    Je kent al mijn woorden al.
    .
    Glimlacht… het is goed zo
    Babbelen met het universum.
    .

  63. G.H. Duval zegt:

    De stilte laat
    gedachten stromen

  64. Jezzebel zegt:

    Het was heerlijk, om af en toe naar je te kijken.
    En dan woorden vinden.
    Die speciaal voor mij waren.
    En niet antwoorden.
    Want oi va voi, ik en mijn grote mond.
    Ik had nog een afspraak met mezelf en de goden.
    Ik zou niet bloggen.
    Maar mocht wel lezen natuurlijk.
    Daar zag ik je zinnen voor mij.
    Babbelen met het universum.
    Soms, heel soms, om heel blij van te worden.
    Dankjewel voor je mooie woorden Duval.
    .

  65. G.H. Duval zegt:

    .
    punt…
    .
    Je bent er weer!
    Glimlacht.
    Ik probeer slechts terug te geven wat jij schenkt.
    Maar het is veel te veel, zelfs in je stilte.
    .

  66. Jezzebel zegt:

    @Duval, goedemorgen.
    Ik vind het altijd jammer als iemand ‘te veel’ zegt.
    Dat heb ik al zo vaak gehoord.
    Ja het is veel.
    Ik vind dat lekker.
    Maar het is natuurlijk enkel veel in al zijn nietigheid.
    Juist dat vind ik mooi.
    Hoe woorden kunnen raken.
    Hoe blij je er van kunt worden.
    En soms verdrietig.
    En dan toch, troost.
    Elk woord op de juiste plek.
    Wat een fijn idee om te weten.
    Dat die heel precies gekozen zijn.
    Voor mij.
    .

  67. G.H. Duval zegt:

    .Veel te veel…
    Niet als blijven praten
    Maar als een kind
    op haar verjaardag
    Bedolven onder cadeaus
    en niet meer begrijpen
    dat het allemaal voor haar is

    Je geeft zo veel
    veel te veel
    Ieder woord van jou
    maakt blij, maar geeft
    ook een gevoel van schaamte
    nog meer voor mij?
    En ik weet
    dat je hierna weer schrijft
    en weer
    dat ik reageer
    en dan jij weer
    Als een dans, pas voor pas
    En ik geniet, schaamteloos
    Want ik stop niet hier te schrijven
    Waarschijnlijk is het ongepast
    Samen hier blijven dansen
    Terwijl het licht al uit is
    En de barman wacht
    Met de sleutel in de hand
    Je overlaad mij met zo veel goeds
    Je maakt mij sprakeloos
    Stil en in gedachten
    Maar mijn woorden stromen
    Vingers ratelen
    Ik moet wel!
    Het is voor jou, allemaal voor jou
    .

  68. jp zegt:

    Ik geloof niet dat dit een cliffhanger is.
    Kan het zijn dat ik ‘The End’ heb gemist?

  69. Jezzebel zegt:

    @jp, ik geloof niet in The End.
    Ik geloof in steeds een beetje meer.
    @Duval.
    Ik weet niet wat ik met dat veel te veel kan.
    Daar zit ik werkelijk mee.
    Ja veel.
    Maar anders.
    En elke dag verder.
    En het is.
    Wat het is.
    In al haar lelijkheid.
    Onmogelijkheid, if you must.
    Het is juist daar.
    Waar ik schoonheid zie.
    Maar geen sterveling die er van houdt.
    En oi va voi voor de vrienden
    En vriendinnen van vroeger.
    Monsters in klederdracht.
    Zij wijzen met het vingertje.
    Je kunt niet.
    Je mag niet.
    Je zult niet
    Ik doe wat ik wil.
    Zoveel als ik kan.
    Ik hoop op jou.
    Dat jij er van houden kan.
    En zo.
    Zo ga ik verder.
    .

  70. G.H. Duval zegt:

    @jp…
    .
    .
    .
    Aan het eind vallen ze in elkaars armen, ik hou van een happy end.
    .
    Maar ik geloof niet dat dit erin zit, ik verwacht een grote bak ellende en vrees het einde.
    .
    Die gedachte is op zich een prima cliffhanger.
    .

  71. G.H. Duval zegt:

    @ Jezzebel



    … ja, er zitten grote stiltes voor ik ga schrijven
    *zucht*
    Ik hoop oprecht dat we hetzelfde zien en hetzelfde ervaren. Het is mooi en voelt zuiver. Misschien wel juist omdat er zo veel niet is. Dat wordt anders.
    Er is een grote kans dat er een verschil tussen ons is in de interpretatie van woorden. Dat weten we nu nog niet. Straks wel. Als dat verschil er is dan hoop ik dat we het misverstand afdoen met een schaterlach.
    Ik geniet op een enorme manier van jouw woorden. Het voelt als overladen worden en blijkbaar is daar ruimte voor aan mijn kant. Eigenlijk wil ik nu verder niets over mijn gevoelens schrijven.
    Je zit met ‘veel te veel’, laat drie woorden van mij geen last zijn voor jou. Straks blijk ik iemand die jij alleen kent als mensen in de schaduw. Ik ben blij met wat je schrijft en iedere keer dat je schrijft.
    Ik hoop ook op jou.
    .

  72. Jezzebel zegt:

    Op een dag zal het meer zijn.
    Of ander zijn.
    Zullen we mailen.
    Of juist zwijgen.
    Hangen we aan de telefoon.
    Of schrijven we honderd brieven.
    Nooit verstuurd.
    Ik weet het werkelijk niet.
    Ik weet wel dat ik verlang.
    Je woorden telkens meer.
    Wat heerlijk.
    Als ik ze vangen kan.
    En ik doe er elke dag mijn best voor.
    Geef aan jou.
    Klein beetje meer van mij.
    Alles wat het is.
    .

  73. G.H. Duval zegt:

    .
    Ja… nog even genieten van zoals het is…
    Iemand schrijft mij in een geheel andere context: "Soms lukken onmogelijke dingen."
    Glimlacht.
    Dit soort momenten geloof ik niet in toeval.
    Zelfs als we elkaar afschrikken
    Ben je de vrouw waarmee ik dit heb gedeeld
    En het is geweldig, dankjewel!
    .

  74. jp zegt:

    Verdorie Duval!
    Ik ruik hier de selffulfilling-prophecy.
    Waar de angst voor afwijzing uiteindelijk dat
    creeert waar je bang voor bent.
    Ook ik hou van happy ends, een romanticus weet je.
    Maar niet op die manier.
    Dan liever geen happy end.
    180 km/uur de bocht door.
    Ach waar bemoei ik me mee.
    Je moest de gaten in mijn zolen eens zien.

  75. G.H. Duval zegt:

    Ik denk
    dat je het niet helemaal begrijpt.
    @jp hoort daarbij enzo

  76. jp zegt:

    Is het een raadsel?

  77. G.H. Duval zegt:

    We (zij en ik) gaan met 180 de bocht door en geven nog meer gas
    maar er staat een jp in de berm druk te gebaren dat het langzamer mag.

  78. jp zegt:

    Hahaha. Mijn arm gaat niet van boven naar beneden, maar van links naar rechts.
    Maar het is twaalf uur, mijn tijd zit er op als verkeersregelaar.

  79. Jezzebel zegt:

    Is het al tijd voor de pitsstop?
    Nieuwe banden erop en het wagentje snort weer als een poes.
    Maar waarheen dan toch, vraagt de vrouw met haar haren in de war.
    En er is vast iemand die haar vertelt.
    Je moet niet zoveel vragen.
    Kijk nou maar gewoon.
    Ruik de geur van benzine en gesmolten rubber.
    Straks is er champagne 🙂

  80. Jezzebel zegt:

    Waar hou je van Duval?
    Formule 1?
    Of is het voetbal?
    Misschien is het wielrennen.
    Daar heb ik het minst geduld mee.
    Hoewel ik van elke held kan houden.
    Ik geloof, als ik zoiets zou moeten kiezen,
    zo’n echt mannen ding,
    dat het om te beginnen stierengevecht is.
    Ik hou van de arena in de late middagzon.
    Van de Spaanse vrouwen in die geur van citronella en eau de cologne, opgewonden op de tribune.
    Ik hou van de mannen die schreeuwen alsof het om hun eigen leven gaat.
    En ik hou van de matador, die oneindig sierlijk zijn gevecht met de dood aangaat.
    Ik hou ook van de bloedende stier.
    Dat mag je natuurlijk niet hardop zeggen.
    Maar ik hou van die kracht, de ernst, de kunst en het schouwspel.
    Daarna is het formule 1.
    Daarna voetbal.
    En dan heb ik het wel gehad.
    Met al die sporttoestanden. 🙂
    En jij?
    .

  81. G.H. Duval zegt:

    .
    Het is tijd voor een voorzichtige crash…
    Dat wij allen de dwazen achterlaten.
    De mannen die meekijken.
    De mannen van kritiek.
    De vrouwen met misprijzende blikken.
    Het is tijd voor een voorzichtige crash…
    De auto in de kant, schuin op een talud.
    Dat je twijfelt of hij om zou rollen.
    Lachend samen de laatste zet.
    Stil als het ding rolt, kraakt, kapot gaat.
    Het is tijd voor een voorzichtige crash Jezzebel. De auto in de kant, de fiets, misschien was het wel een hardloopwedstrijd. Het kan. 180 kan je ook uitdrukken in woorden per dag of gedachten per uur. Ik noemde geen eenheid achter het getal. De ander wel. Blijkbaar een enorme noodzaak om te kwantificeren. Bij snelheid, maar ook bij dit, ons, wij twee, proberen te begrijpen door een kader te maken, ergens toch één referentiepunt.
    Jij bent mijn ijkpunt. Als twee dobbers in het water. Ik golf met je mee en probeer niet onder te gaan omdat ik weet dat jij dan meegaat. Maar wat als jij straks door de lucht vliegt? Zal ik je zien gaan met 180 door de lucht. Zien en volgen? Of vertwijfeld blijven dobberen, alleen staan. Ik weet het nog niet. Dobbers vallen nooit ver van de kant, als, dan red ik mij wel.
    Samen een voorzichtige crash. Had je gedacht dat ik daar alleen zou gaan? Ik met een gespannen gezicht sturend door een bergparcour. Jij in het gras, iets hoger omdat je niet de wind van voorbij razende auto’s wilde voelen maar juist wilde zien of ik eraan kwam. Juichend als ik het was en je al twee keer vergissen, het was toch een rode, nee een blauwe.
    Als, dan toch samen. Jij naast mij. Geen aandacht voor de wedstrijd maar wel voor jou, je woorden. Kijken hoe je observeert, ervaart. Deze nieuwe situatie. Samen in een bootje, herstel, samen in een auto. Een monster van geluid en bruut geweld. Een spartaans interieur en ik verbied je de helm op te doen. Gewoon, je lange haren, de blos op je wangen. Heb je een blos op je wangen. Ik wil je ogen zien, je blik, tenminste de kans hebben en niet beperkt worden door een ding wat je woorden verstomd.
    Is het een realiseren wat leven is? Gaat het werkelijk om winnen of verliezen? Doe je jouw dingen vanuit jezelf of omdat er iemand juichend langs de kant staat. Schilder je wat je gedachte voortbrengt of schilder je voor het compliment van de ander. Als (als he) ik een foto maak dan gaat het om het beeld wat ik wil laten zien. Dat klinkt stoer, maar het is een proces van grote onzekerheid, tot iemand zegt dat het goed is misschien. Ik ben erachter dat positieve kritieken niet altijd zijn gemeend.
    Dus als hij schreeuwt Jezzebel, je aanmoedigt om harder te gaan, vooral daar in de bocht. Wil hij dan dat je wint of dat je crasht? Waarom dan niet op ons moment zodat ik je hand vast kan houden als je uitstapt. Dat doe ik over drie jaar niet meer, of bij jou juist wel. Zullen we de duw en het rollen van de wagen gewoon vergeten en na het parkeren verder gaan. Wandelend, of samen langs het parcour, niet eens last van de voorbijrazende wagens, de ondergaande zon, het koude, de warmte van een nieuwe dag.
    Ik zou het wel weten als ik kiezen mag.
    Monsters in klederdracht…

  82. G.H. Duval zegt:

    .
    Monsters in klederdracht
    Matador in het midden van de ring
    Ben jij de matador die vecht.
    Sierlijk als een danser, danseres.
    Beweegt en steekt, met het rode doek.
    Ophitst, het publiek en zelfs de stier.
    Hoe hij terugkomt.
    Bully.
    Groot en helemaal niet sterk.
    Als een trein, a truck, massive.
    En jij gewoon opzij stapt.
    Daverend applaus!
    Steek je dan je volgende degen.
    Langzaam tot hij sterft.
    Dat is niet jouw keuze.
    Het is immers allemaal spel.
    De rol die hij zelf heeft gekozen.
    De stier, stervend maar verblind.
    Als een speelbal van een danseres.
    Zo gaat hij tenonder.
    Bloedend.
    Tot de kracht weg is.
    Opgespeeld, leeg gebloed.
    Vermoeid en weggesleept.
    Ben jij de matador die vecht?
    Verslaafd aan het applaus
    of de overwinning in het volle licht.
    .

  83. Jezzebel zegt:

    Ah, als het verder mag…
    Verder dan het publiek, de wedstrijd, het Wilhelmus, en God en vaderland mag weten hoe ver dat is,
    dan zou ik er natuurlijk wel voor kiezen dat het samen is.
    Jij en ik aan de andere kant van collectief gelijk.
    Dan zou ik mijn hoofd een beetje scheef houden en dat mooie lachje van jou, zo goed als ik kan proberen na te doen.
    Beetje ondeugend een wenkbrauw optrekken en je aankijken, wat denk jij?
    Want als het erop aankomt, dan kunnen ze schreeuwen wat ze willen, dan luister ik naar jou.
    En zet die helm niet op.
    Zoals Jane Birkin op de vleugel ging liggen voor Serge Gainsbourg en het hem zei, toen het haar niet kon schelen wie er toekeek.
    En ik wou dat ik dat filmpje kon vinden.
    Maar youtube heeft slechts gestyleerde beelden.
    En misschien is het slechts mijn fantasie toen ik dat zo levendig voor me zag.
    Maar dat zou ik met jou willen delen.
    .

  84. Jezzebel zegt:

    Als het om stierengevecht gaat, dan ben ik uiteraard de vrouw van de matador die op de tribune doodsangsten uitstaat als haar man heel zijn kunnen op het spel zet en de hele stad toekijkt.
    Ik zal juichen als de stier door de knieën gaat en met liefde dat bloedende oor in ontvangst nemen.
    En daarna zou ik doodsangsten uitstaan voor de vrouwen die zich als Nederlandse koeien op mijn man zullen storten, met hun klokken en bellen.
    Maar ik zal fijntjes glimlachen met dat prachtige oor, gesnoept van de dood, bloedend op mijn schoot, en wachten op jou.
    .

  85. G.H. Duval zegt:

    En jij?
    Hou jij van Rowwen Heze?
    Of drink je bier zonder glas?
    Muziek. Is dat het?
    Sport, man… voetbal ook nog.
    De winter van Vivaldi,
    wordt je ook zo gegrepen
    door dat ene deel
    je weet wel…
    De angst in dat stuk, emotie.
    Met afgrijzen luisteren.
    Weinig componisten van filmmuziek
    die dat tegenwoordig bereiken.
    Wat hij toen al deed. (zonder film!)
    Zou hij het gedaan hebben.
    Leraar op een meisjesschool.
    Dat hij hun angst zag
    en componeerde…
    Het zo maakte dat het echt was.
    Echt is geweest, misschien niet zij.
    Maar hij.
    Vivaldi is dood,
    in het slechtste geval komt er een
    biografie door een slecht journalist
    in een poging tot het stoppen van
    persoonlijk verval.
    Begrijp je wat ik bedoel Jezzebel?
    Kan je het luisteren, horen,
    stil zijn en toch delen.
    Ik vind het eng, doodeng en
    juist daardoor het mooiste
    van al.
    Of Moussorgoski.
    Duizend manieren om die naam te schrijven.
    Beneveld door de drank.
    Maar op de piano hoor ik het niet.
    Als hij speelt begrijp je…
    Het was Ravel.
    Juist Ravel met zijn Bolero
    Pas Ravel liet ons horen
    wat er werkelijk stond.
    Dat zijn geen beelden van een tentoonstelling.
    Dat is het beeld van een leven.
    Wat een leven!
    Zou hij te bang zijn geweest
    om alles te laten zien?
    Zoals jij niet als matador
    de piste in durft.
    Maar je verschuilt tussen
    andere vrouwen.
    Hou je daar van, als sport?
    Verstopt en in perfecte camouflage
    niet opvallen.
    Jij met klokken en bellen
    alsof het kerst is.
    La Grande Porte de Kiev
    Dat is met een klok
    of een bel.
    Duidelijk signaal.
    Hou jij daarvan?
    Duidelijkheid.
    Of droom je liever.
    Sport… man…
    Denk eens na.
    Je weet het antwoord wel…
    Allegro non molto,
    dat bedoel ik.
    .

  86. Jezzebel zegt:

    Ik drink het liefst geen bier.
    Maar als het moet, dan zowel uit fles als glas.
    Maar het allerliefst een glas Calvados.
    En dan zal ik mijn lippen tuiten, zoals mijn mooie denkende vriendin dat zo mooi kan.
    Oeh, I like it, zal ik zeggen en naar je lachen.
    En naar je kijken.
    En afwachten, wat is je volgende move.
    Muziek kun je me nog veel leren.
    Ik ken godzijdank de Bolero van Ravel.
    En vanochtend zocht ik de woorden Stabat Mater, Pergolesi.
    Juist omdat ik er geen verstand van heb.
    Een hyaat in mijn kennis.
    Wat heerlijk, dat kun jij me geven.
    En hier zit ik met handen onder de verf.
    Alsof ik schuldig ben.
    Zoals in alle beelden van Marlene Dumas.
    Zo tik ik de woorden van mijn hart.
    Vang mijn gedachten in flarden.
    En kom ze jou brengen.
    Godzijdank geschilderd deze ochtend.
    Met moed en kracht.
    Toen ik heel dichtbij je was.
    Geen sport dus.
    Toch wil ik met je naar dat stierengevecht.
    Ik wil het zien als je griezelt.
    Als je walgt.
    En als excitement de overhand krijgt.
    Ordinaire bloeddorst.
    Ik moet ook denken aan je andere woorden.
    Hoe zal dat zijn in de keuken.
    Daar moest ik om giechelen.
    Dat is voor mij ook belangrijk.
    Er waren erbij die niet in mijn keuken durfden.
    Mannen en vrouwen.
    Het kloppende hart van mijn huis.
    Daar waar ik alle geheimen die ik ken experimenteer.
    Dat is een plek die ik met mijn mooie denkende vriendin heel mooi in symbose kon.
    Elk vechtend voor een klein stukje aanrecht voor ons zelf.
    En er nooit helemaal genoegen meenemen.
    Dus de rollen weer omdraaien.
    En lachen om onze oerdriften.
    Maar allebei weten hoe belangrijk het is.
    Als het om koken gaat.
    Kun je eten Duval?
    Het is belangrijk voor me.
    Ik hou van een man die nieuwe smaken durft te ontdekken.
    Die kan houden van stevig.
    Maar ook van licht en delicaat.
    Van decadent en gewoon van de straat.
    Het luistert voor mij allemaal heel precies
    .
    Ik hou van iemand die de beste frikandel in town weet.
    En van een man die weet waar het bier uit pullen wordt gedronken.
    En iedereen bij iedereen aan tafel zit.
    Maar ook van de man die een kopje thee naar mijn rots brengt als het winter is.
    En hij weet dat ik daar ben.
    Als het regent of waait.
    Oh man, er zijn nog verhalen te vertellen.
    Wat een heerlijk gevoel.
    .
    .

  87. G.H. Duval zegt:

    En hier zit ik met mijn handen onder de verf
    Omdat ik fleurig ben
    Ik zal ze wassen in jouw keuken.
    Niet schrobben!
    Maar poetsen.
    Draaien.
    Naar de lijnen kijken.
    Voelen hoe zacht vrouwen zijn.
    En verliefd worden door alleen daar
    met mijn gedachten te zijn.

    Nee Jezzebel, ik weet niet waar het bier uit pullen wordt gedronken.
    Waar mensen zijn ben ik weg. Ik was er dan in de vroege morgen.
    Mensen zijn oke, maar het mogen er niet te veel zijn.
    Mensen willen iets van elkaar, hebben altijd de verwachting dat jij doet.
    Ze desnoods vermaakt, leedvermaak.
    Ik ben van twee.
    Ik ben van de groep in combinatie met een goed gesprek.
    Een onderwerp, maar niet het oeverloze geouwe…
    Heel vaak gaat het nergens om, en men noemt dat gezellig.
    Laat mij dan kijken hoe jij je vingers vol kleuren maakt.
    Liever zit ik daar waar het te stil is en het bier niet smaakt.
    Maar wel met jou. Even rust, bewust aandacht voor elkaar.
    Mensen kijken en glimlachen. Op de kaart kijken en zien dat…
    Samen de frikandel proberen.
    Later schaterlachen omdat wij weten dat die frikandel daar…
    Dat is niet eenzaam. Voor mij is het goed.
    Ik begrijp best dat de mens de ander nodig heeft.
    Nu ook schrijf ik omdat het moet en
    misbruik jou schaamteloos.
    Zien doet leven, je ziet en ik leef.
    Maar kom niet aan over bierpullen, over onnadenkende wreedheid.
    Begin niet over de groep, of het allerbeste. Ik haat het.
    Jij en ik
    of
    liefde
    of
    samenleven
    als
    voeding voor alles wat je doet
    Dat er iemand is die beweegt door jouw leven.
    Dat is mooi, dat is goed.
    .

  88. Jezzebel zegt:

    Dan zal ik jou leren waar ze bier uit pullen drinken.
    Omdat het belangrijk is dat je weet wanneer er gefeest wordt.
    En als zij dat doen in een hele groep.
    Dan kun je er naar kijken.
    En kiezen, hoe jij dat anders doet.
    Daarvoor moet je de stube natuurlijk wel kennen.
    Maar die zal ik aan jou geven.
    Ik hou net als jij van één op één.
    Als het samen is.
    Ondraaglijk intens.
    Want in die nietigheid is voor mij alles.
    Ik wil alles van je weten.
    Heel precies.
    Dus ook als het niet zo mooi is.
    Als het om driften, of om lusten gaat.
    Als het om overwinnen en de sterkste gaat.
    Of de mooiste, of de diepste, of alles alles wat het is.
    Alles wie jij bent.
    Mijn liefde natuurlijk wel een held.
    Die ik zal bejubelen en bezingen.
    Tot in de kleinste dingen.
    Misbruik mij schaamteloos.
    Schrijven als het moet.
    Maar wat heerlijk dat ze voor mij zijn.
    Al die woorden van je hart.
    .

  89. G.H. Duval zegt:

    In je reacties lees ik een stapje terug.
    Niet in het volle licht maar op de tribune.
    Ook nu zal je mij wijzen, nee zelfs leren, waar het pullen bier drinken is.
    Als een geduldige lerares die de leerling niet vermoeid maar op een creatieve manier de kennis steeds in een andere vorm aanbied.
    Ik geloof niet dat je dat bent: een stapje terug.
    Nee mijn misbruik is niet zonder schaamte.
    Ik wil je niet voor even of één keer.
    Ook niet om mijn dag door te laten draaien
    en de productie van dit soort woorden
    het enige is dit keer.
    Zucht
    Als we doorgaan
    Wordt dit het verhaal
    van dwazen.
    Alles stopt
    Alles is eindig
    Heb je er ooit aan gedacht
    over nagedacht
    Hoe jij onze liefde laat draaien
    Hoe ik, wij, samen
    een drijfveer voor gedachten
    of meer.
    Droombeeld mooi droombeeld.
    Wolf in schaapskleren.
    Monsters in klederdracht.

  90. G.H. Duval zegt:

    Het is wel mooi ook
    Dat je iemand accepteert
    En er voor kiest om hem te leren
    Alles wat hij niet weet
    Het is ook zo vrouwelijk (en nee niet rauw)
    Zo vanuit het ideale
    ‘Nee het is een man met te veel gebreken, maar ik vertrouw erop: alles komt goed.’
    Beetje dromerig he…
    Ik waarschuwde je al
    Tenminste, als dit is wat ik voel.
    Dan wacht er een brok ellende
    Wat doe jij als jij je vertillen zal?
    Draag ik je dan,
    verwacht je van mij het sterkste.
    Een fluisterend ‘vandaag geen pullen’
    waarop je glimlachen zal.
    Of vlucht je
    weg
    of onder de dekens
    Jouw keuken in, domein van de vrouw.
    En schrijf ik achter mijn pc
    Met een ander
    Ene Jezzebel
    Over de liefde
    Dat zou mooi zijn.
    Boosheid thuis
    Ieder een eigen strafhoek
    Mokkend dromend van jou.
    Je schreef al
    hoe woorden buiten
    zo anders zijn dan binnen.
    Glimlacht.
    Ik denk vaak dat het goedkomt.
    Uiteindelijk alles vanzelf stromend.
    Glimlacht, dat is niet zo, het vraagt hard werken.
    .

  91. Jezzebel zegt:

    Maar ik weet hoe lekker het is
    om iets tegen te komen wat je nog niet kent.
    Daar kan ik ongelooflijk blij van worden.
    En misschien is het aanmatigend om te denken, dat ik je ken.
    En dat jij dat ook hebt.
    Omdat het heerlijk is om verrast te worden.
    Maar als dat te veel is.
    En jij dat anders doet.
    Dan is het dat wat ik van jou wil leren.
    Hoe jij dat doet.
    Dat stapje terug, zo zie je de tribune.
    Ik zie dat heel anders.
    Ik zie hoe ik uitverkoren zal zijn.
    Tussen al het andere.
    Dat ook bestaat.
    Het was toch mooi mijn schoot.
    Waar je bulls ear aan hing.
    De ‘productie van dit soort woorden’ is heel snel afgelopen,
    als het geen waarheid raakt.
    Dat wat me pakt.
    Hoe behoedzaam kom je steeds een beetje dichterbij.
    Ik zie nog maar heel weinig van je.
    Maar meer dan gisteren, of eergisteren.
    Weet je, ik geloof niet in een man met gebreken.
    Iemand die je dan ook nog moet gaan omtoveren.
    Dat soort toestanden niets voor mij.
    Ik hou heel erg van zijn eigenwaarde en zijn eigenaardigheidjes.
    En samen met hem wil ik nieuwe avonturen ontdekken.
    Alles wat ik nog niet weet.
    Dus ook alles wat ik wel weet van bierdrinken in pullen,
    maar dan door jouw ogen.
    Het lijkt me werkelijk het summum om op je lip te leven.
    En op de computer de kleding van je lijf te trekken.
    Als ik zeg waar het op staat.
    En waar het mij omgaat.
    Kijken wie er dan sneller kan tikken.
    Ik heb een vermoeden dat ik het ben.
    Oi va voi als ik echt boos ben op de computer 🙂
    Hard werken.
    En doordenken.
    Verder schenken.
    En kijken hoe ver dat gaat.
    Want hoe zit dat met verlangen.
    Als je werkelijk hoopt op veel dichterbij.
    Maar er steeds woorden van de werkelijkheid tussen kruipen.
    Die van jou en mij illusie maken.
    Hoe ga je dan verder.
    .

  92. jp zegt:

    ….en als jij je aan mij vertilt, draag ik je gewoon verder…..

  93. G.H. Duval zegt:

    Ik schreef al iets, maar door een domme zet met de muis was het plots allemaal weg.
    Daarom reageer ik niet nog een keer op wat je schreef jp, sorry.
    Glimlacht… een gevecht via de computer. Alles geoptimaliseerd op snelheid. Wie het eerste het juiste zegt. Teksten voorbereid op het bureaublad klaarstaand, tijdelijk een snellere internet verbinding. Constant iemand in huis voor het moment dat je achter het scherm wegmoet, bijvoorbeeld voor het toilet of de keuken…
    Het hoeft niet. Ik laat je graag winnen. Als er al een gevecht, dan wordt er wel met een glimlach gestreden. Ik bestrijd jou niet. Dit alles slechts een oefening zodat we straks beter zijn dan voorheen.
    Je vraag in je laatste regels hoe het zit met verlangen en werkelijk hopen op veel dichterbij. Daarover is elders geschreven, paal 9 of 10.
    Het voelt raar dat er iemand is die zo dichtbij wil, zo nieuwsgierig en het zonder enige schroom zegt. Hoe schrijf jij dat? Ach, ik citeer niets. Waarschijnlijk las ik het door de regels heen. Het is goed, zelfs goed als ik het alleen maar had bedacht.
    Ik deel wel jouw fascinatie voor de ander. In stilte kijken wat ze doet. Luisteren naar haar woorden en als ze stil is vragen om meer. Alleen al vanwege haar stem, of de bewegingen die ze bij het praten maakt. Kijken en blij zijn dat je zo dichtbij mag.
    Nee, ik geloof niet dat we haast hebben als wij ons aan elkaar hebben vertilt. Dan wachten we tot het weer gaat en daarna samen verder. Ik geloof ook niet dat we ons snel aan elkaar vertillen. Dit gaat zo in een balans, van rust en steeds een heel klein beetje meer informatie erop. Het is als langzaam praten, vertellen. Het voelt zo goed, zo als basis voor meer, zo bestendig. Zo… dat ik vrees…
    .

  94. Jezzebel zegt:

    Niet bang zijn hoor.
    Dat ben ik ook.
    Hoe heerlijk opwindend,
    dat het telkens piepklein beetje meer is.
    En straks ga ik verder.
    Maar dat is echt voor ietsje later.
    Dan zal ik je vragen.
    Kun je me toevoegen.
    Ik wil je adem in je woorden zien.
    Voor later.
    .

  95. G.H. Duval zegt:

    De opmars gestuit.
    Een kampement te velde.
    Op de plaats rust.
    Goed gedaan mannen.
    Glimlacht.
    Het is goed zoals het is.

  96. Jezzebel zegt:

    Heb je mijn mail ontvangen?
    Ik ga zo ver.
    Dat ik mijn nek uitsteek.
    Ik wil weten of je het gezien hebt.
    Hoe kwetsbaar ik ben.
    In mijn openheid.
    .

  97. G.H. Duval zegt:

    Nee, geen mail van jou.
    Heb je de anti-spam code wel correct ingevuld
    Of duurt het doorsturen via het knopjehttp://www.vkblog.nl/blog/5022/Honing_en_Olijfolie#TB_inline?width=400&height=420&inlineId=profielmail
    iets langer zodat berichten van mij naar jou
    of van jou naar mij langer duren.
    Ik weet het niet
    zou graag schrijven
    dat ik geduldig wacht
    maar liegen kan ik niet.
    Openheid is goed
    ook al kan het binnen
    tien seconden
    al het vuur doven
    Dat is nog eens
    een poging tot
    een uitroep:
    snel geblust!
    .
    PS: Nee, echt niet… stom, raar ook, vervelend.

  98. Jezzebel zegt:

    Oh mijn God. en nu?
    Mijn msn in publiek?
    Waar de graaier me kan toevoegen?
    Liever niet.
    En ook van jou nog geen mail.
    Oi va voi, als het techniek is.
    Hoe inventief moet je dan zijn.
    Om heel dichtbij jou te zijn.
    Ik blijf wachten.
    En praten.
    En hopen.
    Straks hoor ik het bekende gerommel.
    Prrr… je bent bij me.
    .

  99. G.H. Duval zegt:

    Glimlacht
    Ik mag jou wel

  100. Jezzebel zegt:

    Duval, waar kan ik je bereiken en veel dichterbij zijn?
    .

  101. G.H. Duval zegt:

    Tja
    zo eenvoudig kan het zijn
    Je had het bijna kunnen verzinnen
    Ik ben er zo

  102. Jezzebel zegt:

    Ik wacht op je.
    .

  103. Jezzebel zegt:

    Waar blijf je nou?

  104. G.H. Duval zegt:

    Ik ben er
    eindelijk!

  105. G.H. Duval zegt:

    De reactie van 21:01 is weg.
    Het was mijn e-mail.
    Iedereen kan mij bereiken
    via het reactieformulier.

  106. Jezzebel zegt:

    En zo gaan er nog heel wat uren voorbij, voordat wij elkaar spreken.
    Maar het meest fijne gevoel, dat het lijntje open is.
    Dat maakt elke dag een nieuwe verrassing.
    Goedemorgen Duval 🙂
    .

  107. G.H. Duval zegt:

    .
    Goedemorgen Jezzebel…
    Gisteren zocht ik naar je ritme,
    de uren dat je hier niet bent.
    En ik verlengde mijn dag,
    tot in het onmogelijke.
    Omdat ik er zeker zou zijn
    als jij met mij wilde praten.
    Glimlacht, er is een nieuw pad geslagen
    Wij zijn niet meer als volgels in de vlucht
    Maar dichterbij, nog lang niet tastbaar
    Maar zoveel dichterbij, fijn jou bij mij.
    .

  108. Jezzebel zegt:

    Je maakt me verlegen en ik moet om je lachen.
    Je zocht mijn ritme, dat is altijd gevaarlijk bij mij.
    Want dat gooi ik constant om.
    Ik hou van die uurtjes dat ik alleen aan het dwalen ben.
    Als ik nog even naar je kan kijken, zonder dat je het weet.
    Dan glimlach ik naar je.
    En soms moet ik om je schateren.
    Je bent echt grappig af en toe.
    En hoe waar, hoeveel dichterbij.
    Maar man, zo oneindig ver nog.
    Zolang ik nog steeds het ritme van je woorden niet heb gezien.
    Zolang ik niet weet wanneer er stiltes vallen.
    Wanneer je er genoeg van hebt.
    Wanneer je korzellig wordt.
    Maar wat heerlijk, het is een lange donkere, regenachtige dag vandaag om daar op te wachten.
    🙂
    .

  109. G.H. Duval zegt:

    .Daar ben je weer.
    Warm hart,
    juist toen je weg was
    voelde ik je kloppen.

    Even dacht ik dat jij het was,
    die toch vooral heel dichtbij
    mij.
    Maar het was ik,
    die misschien niet wilde
    dat jij.Nee ik heb je niet gemist.
    Fysiek, herstel,
    internettechnisch was je niet weg.
    Het enige wat ik deed was meeleven
    met jouw woorden.
    En zelfs die kunnen wij dankzij
    een agenda in de rechterkolom
    voorspellend laten weergeven.
    Ik wilde er kritisch over zijn,
    wat is echt en wat een projectie?
    Maar daarover schrijven is
    ronduit dom. Dus deed het niet.

    Individualisme. Waarom wil ik jou. Waarom wil jij mij. Waarom zeg ik jou niet te willen, waarom zeg je dat ik het net niet ben. Waarom wijzen wij elkaar af en besluiten dan dat we toch tot elkaar veroordeeld zijn. Ik vraag mij zelfs af waarom dit nu juist met jou en niet met iemand anders.
    Als je de keuze hebt. Kiezen mag. Dan kies je het gemakkelijkste. Dat wat het beste bij je past. Ik zou mij nooit meer dan bovengemiddeld in willen spannen voor iemand waarvan ik bij de eerste blik al denk dat ze niets voor mij zal zijn (in welk opzicht dan ook).
    Ik vind mijzelf groots als ik mij terugtrek omdat ik verwacht dat de ander mij zal beoordelen. Mij even gedoogt voordat ze verder gaat. Verder, door, op weg, op reis, weer terug en al weer nieuwe plannen. Hee wat leuk dat je er bent, ja, ja, nee, nee, alles goed, mooi weer he, welkom in Holland.
    Holland bestaat niet, althans, Friezen zijn geen Hollanders. Hollanders leven in de strook langs de kust. Het stukje waar geld wordt verdient. Wij allen zijn Nederlanders. Laaglanders die geknield opkijken en zo onder de rok zien.
    Je bent terug.
    Vertrok met de opkomende zon.
    Je bent terug.
    Ik vraag mij af wat ik al deze dagen heb gedaan…
    Volgens mij gewacht op de dag van je terugkomst.
    .

  110. G.H. Duval zegt:

    .
    Daar ben je weer.
    Warm hart,
    juist toen je weg was
    voelde ik je kloppen.
    .

  111. G.H. Duval zegt:

    .
    Schaak, maar het voelt niet mat.
    .

  112. Jezzebel zegt:

    Daar ben ik weer.
    Teruggetrokken in mijn binnenwereld.
    En ook buiten is het niet vrolijk.
    Totdat ik, veel te laat natuurlijk, toch je handreiking zag.
    Schaak, zeg je, maar het voelt niet mat.
    Hoe voelt van alles wat?
    .

  113. G.H. Duval zegt:

    .
    Hoe voelt van alles wat?
    Als een vrouw voor een kraam met glinsterende juwelen, armbanden en veel wat blinkt.
    Als een kind in een speelgoedwinkel.
    Als een man in een hoeren buurt.
    Als een geit op de haverkist.
    Als dom.
    Van alles wat is stuurloos, nog niet onzeker, maar zeker weten dat je alles! Maar ja, alles… is dat niet van alles wat… Steeds een klein beetje, niet compleet, je aandacht verdelen en dan.
    Ik zucht.
    .

  114. G.H. Duval zegt:

    .
    Ik zucht.
    Verloren liefde.O weemoed!
    Het voelt als schaak,
    maar niet als mat.
    Dat de dame valt.Dramatisch aan het strand
    Dat de wind waait,
    je staart,
    en dat
    je ogen laat tranen.
    Dan schud je je hoofd en besluit verder te gaan. Langs de branding, op het natte zand. Niet meer vooruitkijkend maar zoekend. Juttend naar een mooie schelp, iets wat blinkt, een stukje speelgoed. Misschien loop je zo wel met je hoofd omlaag in de armen van een vrouw of springt er opeens een hond tegen je op omdat het dier verwachtte zijn baas te herkennen.Ik kies een plekje aan de duinrand en wacht rustig af. De laatste zon maar nog warm hier op deze beschutte plek. Ik hoop dat je komt, maar weet dat je er niet meer bent. Verloren liefde, nee ik laat geen traan. Het mag niet, kan niet, zeker niet zo. Ik weet zeker dat we zouden zoenen als je hier was. Maar zelfs als je hier zou zijn, dan was je er niet.
    In de verte zie ik een koppeltje samen. Samen zoals samen moet zijn. Intens en bij elkaar, stralend. Stralend van warmte, volop licht, leven en liefde. Eigenlijk zijn ze dichterbij dan ik had gedacht. Ik kan hem zien, haar ook, voelen al. Het beeld voelt. Dit is het moment dat ik de wind niet kan trotseren. Ik ga staan en laat het overvloedig tot mij komen.

    .

  115. G.H. Duval zegt:

    .
    Daar ligt de liefde.
    Ik zag hem liggen.
    De brief, dwarrelde in een plas.
    Het zoog gretig het water op.
    Alsof het papier jaren in droogte had geleefd. De letters bleven nog even. Ik denk dat ik nog geen dertig seconden na het vallen erbij was.
    De man had het ding weggeworpen. Niet eens als prop, maar gewoon… Vlak, blaadje, wel met een vouw zodat niemand kan afkijken. Er stonden dingen op die hij niet wilde. Al jaren haalde hij trouw. Nu niet. Het is een lafaard met omgeknoopte sjaal. Natuurlijk is het een lafaard.
    Zwerf on… Die vragen stelt hij zich wel, maar hij geeft er geen antwoord op.
    Ja, in de auto, keihard en meezingen. Dat je zo voorbij de rotonde kon, afslag niet nemen maar doorrijden. Het kon, niet gedaan. Bron: http://www.youtube.com/watch?v=hHT9YeXDXPs (Tip: luisteren, niet kijken)
    Nee, straks komt ie thuis en zegt heel bleu dat hij zijn briefje is vergeten of kwijt geraakt. Dat hij zelf wat kocht. Dan benadrukt hij dat hij zelf een keuze maakte. Dat hij eigenlijk hoopt dat ze ziet dat hij… ook zelf. Individu, eigen leven.
    Maar hij weet dat de zalvende woorden komen. De moederlijke aai over zijn bol. Die wil hij niet. Hij wil haar met geweld tegen de koelkastdeur. Polsen omhoog en grommen dat hij haar neemt, nemen zal. Dat doen ze al lang niet meer. Hebben ze eigenlijk nooit gedaan. Is ook nooit gebeurt. Vroeger droomde hij er van.
    "Dankjewel" zegt hij als zij vertelt dat ze het begrijpt. Ik kijk naar wat hij nodig had en vergelijk mijn brief. Eigenlijk verwacht ik hetzelfde gezin al zijn er enkele details echt anders. Voor mij geen maandverband dit keer dus ook geen chocolade.
    Hij zucht, even staat hij stil. Het moment voor hij de spullen uit de tas overlaad. Van tas naar koelkast. Van tas naar voorraadhok. Van tas naar, ow tas leeg, opvouwen en in de kast: klaar voor de volgende keer. Die komt niet meer. Althans, jawel, maar even dacht hij "dit gebeurt mij nooit meer".
    Volgende week is hij er weer.
    Ik ook.
    En dan zal ik er staan.
    Gedroogd en geplastificeerd.
    En dan zeg ik…
    Dan zeg ik…
    "Is dees van jouw"
    Dan voel ik auw.
    Dan voel ik verschrompelen.
    Dan voel ik "klootzak, jij ook in zo een leven"
    En dan zeg ik "nee"
    en wijs naar de plas en dat als hij er heen zou lopen en weer terug komt hij zou vertellen dat hij de letters niet meer lezen kon.Liefde, de liefde,
    Je moest eens weten,
    Toen je er net aan begon…

    .

  116. G.H. Duval zegt:

    .
    Het is niet dat ik je mis.
    De zachte stroom van woorden.
    Ik zou het immers niet toegeven,
    nooit toegeven dat…
    Het is niet dat ik je mis.
    Maar ik denk erover dit te sluiten.
    Dat er geen kans meer is om,
    maar dwing ik je niet daarmee om…
    Inderdaad,
    het is een wrede spagaat
    van verlangen en zeker weten
    wat ik al wist.http://www.vkblog.nl/bericht/279872/Niets_is_echt%21
    .

  117. Jezzebel zegt:

    Waarom laat je het niet open?
    Een toevluchtsoord.
    Waar af en toe parels gevonden kunnen worden.
    .

  118. G.H. Duval zegt:

    .
    Parels
    .
    Ik gaf ooit parels
    Maar zag ze nooit
    gedragen.
    .
    Parels
    .
    Mijn god, begint ze over parels
    Alsof dit geen toevluchtsoord is
    Alsof als ik sluit alles verboden is
    Alsof ik nooit verlang
    Alsof ik nooit droom
    Waarom ben je bang dat het dicht gaat?
    Sluit ik jou dan af?
    Kan je me nergens, elders, tegenkomen?
    Beperk ik jou door de suggestie te wekken te sluiten?
    .
    Als een dronken persoon aan de bar.
    Zien dat het einde nadert
    En vragen om nog één
    Nog één, nog een allerlaatste
    .Waar ben jij liefste
    met wie ik deel
    het liefste verdriet.
    Omdat ik jou
    mijn allerliefste
    het liefst
    met een glimlach
    verliet.

    .

  119. Jezzebel zegt:

    Soms zijn paarlen voor de zwijnen.
    Dat weet je niet.
    Maar als dit nou de plek is,
    die ik verkies.
    Waarom zou je er een hek omheen gooien?
    Alsof het dan veilig is.
    De stilte.
    Die tuurlijk ook ergens anders verbroken kan worden.
    Maar dit is wat ik koos.
    Broodje jam, met te veel boter.
    .

  120. G.H. Duval zegt:

    120
    .
    Als dit de plek is.
    Als dit de plaats is waar mensen samen komen.
    Als dit de plaats is waar liefde wordt geleefd.
    Hier… Op een blog nota bene!
    Met publiek, voor publiek.
    Zijn wij dan niet de allerslechtste acteurs.
    Het is de plaats waar ik je wil omarmen.
    Samen zijn met jou, vrouw van mijn dromen.
    Droom jij mij dan als de man die alles kan.
    Ow, hoe bitter zal de werkelijkheid zijn.
    En, hoe waar de woorden van al die anderen
    die het al zeker wisten van komende twisten.
    Alleen door deze plek te sluiten,
    kan ik onze liefde testen, vragen naar de band.
    Hoe sterk ben jij?
    Hoe droom ik jou vanacht?
    Hoe vloeien morgen weer mijn woorden?
    Ik weet het niet, maar ik vrees morgen.
    Er is angst voor de nacht.
    Angst voor de vloed en de ondergang.
    Als de maan komt ben jij dan bang?
    Je was weg
    ver weg.
    Niet meer hier, verbond verbroken.
    Misschien was het mijn fout
    dat ik aanspraak had gemaakt.
    Op dat wat jij voor mij was.
    .

  121. G.H. Duval zegt:

    .
    Zou je fluisteren, terwijl mijn hand je haren streelt.
    Vertellen dat honderd en twintig wel veel was.
    En dan kijken naar de kaarsjes die zijn neergezet.
    Niet door jou, niet door mij, maar door ons samen.
    Mijn lippen jouw hoofd kussen, daar waar ik
    een scheiding kamde en je mooie haren weer terugwierp.
    "Je verlangt" zou ik je kunnen horen zeggen,
    en ja, bij jou wil ik toegeven dat ik verlang.
    Verlang naar vrouw en naar leven, naar nog niet
    in het ritme van hen die sterven gaan.
    Maar voordat ik dat zeg leg jij jouw vinger op mijn lippen
    en ik grijns. Het is een begin, het zacht zoenen van jou…
    Droom die niet werkelijk is, naam die ik gebruik om
    mijn gedachten te projecteren. Hoe wreed zijn wij voor jou.
    .

  122. Jezzebel zegt:

    De vraag stellen
    is de vraag beantwoorden.
    Zeg het maar.
    Hoe wreed, zijn jullie voor mij?
    .

  123. G.H. Duval zegt:

    .
    Jezzebel, Jezzebel…een wijs man schud zijn hoofd
    De liefde kan ook wreed zijn voor de geliefden.
    De allesomvattende liefde vraagt meer dan alles van de geliefden.
    Vanzelfsprekend beleven zij hun ondergang in elkaar.
    Daarna blijft niets anders over dan elkaar: de geliefden.Hoe wreed zijn wij voor jou,
    Hoe wreed zijn wij voor mij,
    Hoe wreed zijn wij samen,
    voor de lezer die slecht kwam
    voorbij…

    .

  124. Jezzebel zegt:

    Moment, ik vind het nu te zweverig worden.
    De allesomvattende liefde vraagt meer dan alles van de geliefden
    Dat kan niet.
    Alles = alles.
    Dat is hetzelfde taalgebruik als mensen die het hebben over dan meer dan 100%.
    Daar moet ik altijd om lachen.
    Een wijs man schudt zijn hoofd, uiteraard.
    en… voor de lezer die slechts kwam.
    Ik wil niet flauw doen.
    Maar het is wel een beetje slordig opgeschreven, toch?
    .

  125. G.H. Duval zegt:

    .
    Hoe wreed ben jij voor ons…
    .
    Als ik al mijn teksten
    moest herlezen
    dan stond ik stil.
    Dus beter te snel
    en iets scheef
    geschreven.
    .
    Ja klopt, het is ‘slechts’. Die informatie moet bij de herdruk worden meegegeven. Ik wilde eigenlijk beginnen met een te dikke roman. Ingebonden en gedrukt op dat gelige te dikke papier. Dat je echt door een boek heenworstelt zeg maar. Blijkbaar wordt het een dichtbundel, gekopieerd in de supermarkt of zelf geprint en gebundeld met een niet.
    .
    Nee, één taalfout maakt nog geen zomer.
    Ja, liefde is meer, allesomvattende liefde is meer.
    .
    Holisme, dat 1 + 1 drie is. Dat ken je. Ik denk dat de liefde mensen sterker maakt. Positiever, tot meer in staat. Aan de andere kant verstikt het ook.
    Zoals je een arbeider aan kan spreken voor 100%, zo is de zieke arbeider slechts gedeeltelijk aanspreekbaar. Maar de verliefde arbeider doet fluitend meer: 110, 120, misschien wel 125%.
    .
    125
    .
    Ik voel je afstand.
    Gevaarlijk he, dichtbij.
    .

  126. Jezzebel zegt:

    Ik weet niet of dat gevaarlijk is, dichtbij jou.
    Want zo dichtbij is het nog niet, toch?
    .

  127. G.H. Duval zegt:

    .
    Als je bent wat ik zoek, dan
    Als je net doet of jij bent wat ik zoek, dan
    Als jij zo doet dat het lijkt alsof ik zoek, dan
    Als jij zo bent dat ik je wel zoeken moet, dan
    Als wij samen onvermijdelijk voor elkaar zijn, dan
    dan is het gevaarlijk. Maar hoe gevaarlijk kunnen wij samen zijn?
    .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s