De scheiding

In een oude kroeg zat een jonge vrouw. In een oude kroeg zat een jonge vrouw en ze lachte. De jonge vrouw die lachte zei: ik wil jou. Het was niet haar stem, het waren haar ogen. Die straalden zo van, zo van. Zo van: ik hou van jou. Dat maakte mij blij en verlegen. Ik wist wel dat ik naar haar toe moest gaan. Maar ik kon het niet. Schuifelde, schoof naar voren. Het leek of de stoel kantelde en ik ontroerde haar met mijn onhandigheid.

Het was de generaal die bralde. Nauwelijks verstaanbaar spetterde hij zijn woorden in het rond. Het was de tijd dat over generaals nog geen kwaad woord werd gesproken werd. Ook niet over luitenanten of oude vrouwen achter het raam. Ik weet een jonge vrouw, zo mooi, zo fier, zo uitdagend ook dat je er kwaad van kan spreken. Op fluisterende toon even het slechte laten horen. Maar ik doe het niet.

Het kabaal dat de stoel maakte was oorverdovend. Het had haar humeur kunnen verstoren of erger nog de aandacht op ons kunnen vestigen. Ik wilde mij wel vestigen. Vast stedig bij haar wonen in een huisje en zo. Samen zijn en altijd die glimlach ontvangen als troost, als welkom of bij het toereiken van mijn bord warme brij. Dat zouden wij eten: met liefde gekookte brij. Brei voor jou en mei. Zo zouden we rijmen.

Het zacht verschuiven van de pionnen op het bord was in een enorm contrast met de werkelijkheid. Er klonk een trompet of men startte een motor. Ik weet het niet meer maar we trokken voorwaarts. Het eerste schot was van de verdedigende linies. Ons antwoord was een woest gebulder dat al het evenwicht verstoorde. Daarna rolde wij voorwaarts. Lieten niets onbetreden van wat voor ons ligt. Zo moest dat: slechts de overwinnaar wacht de glorie.

En dan ’s avonds op die warme voorjaarsdag zouden wij samen. Dan zouden wij samen, knus tegen elkaar. Fluisterend zachtjes, omwentelend verlangen van liefde en lust. Dan zou zij, ik zou het willen horen, juist dan zou zij. Mij vertellen dat de mei brij met e i was en de brij met een ei. Dat hing niet samen met de liefde maar met het leven. Pas dan kuste ik haar. Teder op haar wang wat uiteraard mislukte omdat zij snel draaide en mijn mond kuste.

In het gedrang had ik het verwacht. Op het moment dat je leven bedreigd wordt krijg je oog voor andere dingen. Ik zag een vrouw en wist dat ik mij voortplanten moest. Immers, over enkele seconden zou ik sterven zonder de liefde te kennen. Mijn twijfel maakte geen deel uit van het plan. Voor ik omkeek was zij elders. Ik zwijg erover en schreef niet. Richtte en schoot. Verwond of gedood? Voorwaarts.

Zo wentelde het leven ons hechter bij elkaar. Wij verstrengelden ons en het voelde zo stevig als mijn hand door haar haren. Soms greep ik vast en liet niet los. Dan sloot zij de ogen en gaf zich over aan wie daar was. Zelden dacht ik dat ik dat was. Ik voelde mij eerder een man met sigaar, een pak en een bril. Dictator of directeur, even had ik alle macht. Dan smachtte ze naar zoveel meer dan het lieflijke keuvelen over kusjes in mei.

Aan het einde klonk gejuich. Ik veegde zweet en ontdekte bloed. De verovering had ook van mij een tol geëist. Dat had ik graag gegeven. Het was van mijn hand die reikte toen de ander omviel. Ik probeerde hem de positie te geven die we volgens het bord moesten innemen. Het lukte hem niet. Hij wankelde en viel neer. Toen moet hij mij besmeurd hebben met zijn bloed en nergens vond ik kleurloos water om het vuil uit zijn wond van mijn handen te wassen.

Het was een wreedheid toen ik het had uitgeschreven. Nergens stond nog liefde of leefde een gevoel van onze wandeling toen. Ik herinnerde mij nog vaag ons eerste contact in een oude kroeg in de binnenstad. Alles was wankel en in de vloer grote kieren. Er stond een stoel en toen ik het ding van zijn plaats trok zat hij vast. Ik rukte en de barman had opgekeken. Wat een veldslag was dat! Ik geloof dat zij van mij hield, dat las ik in haar ogen. Vanaf die dag was ik een man van stavast maar nu ben ik moegestreden en val haar af.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-09 en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op De scheiding

  1. Jezzebel zegt:

    Hoe kan ik je zeggen.
    Prachtig mooie man.
    Hou nog even van haar.
    Man die houden kan.
    Van oneindig meer.
    Dan wat is waar.

  2. G.H. Duval zegt:

    U brengt mij
    één zucht
    van verlichting.
    Dan was
    dit alles
    toch niet
    voor niets.
    Glimlacht, dankjewel voor je reactie (en vooruit, morgen meer)

  3. Gus zegt:

    Hm, het is niet onopgemerkt gebleven klinkt nu als een dooddoener natuurlijk.
    Maar als liefde strijdt wordt, dan is er geen liefde meer.
    Trouwens ik denk dat liefde überhaupt niet bestaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.
    Blij dat je weer blogt, awwe reus!
    Ik vroeg me ook al af, net zoals Jezzebel.

  4. G.H. Duval zegt:

    Hallo Gus,
    Tja, schrijven. Ik ben druk. Daarmee benoem ik de grootste valstrik die er bestaat. Werken, soms geen werk. Vaak nadenkend. Niet als de denker van Rodin maar gewoon stil zitten en rondkijken. Er zijn zo veel weblog onderwerpen, daar moet je je hoofd niet voor buigen.
    Ik geloof wel in de liefde en als een waar evangelist kan ik zeggen: liefde bestaat.
    Natuurlijk blijf ik bloggen. Omdat schrijven moet, desnoods als uitlaatklep van gedachten, als het onderhouden van virtuele vriendschappen. Zie het zo dat ik even een tijdje niet in je kroeg was. En nu ik er weer ben drink ik cola in plaats van bier en ik kan je niet vertellen of ik er morgen weer ben. Maar Gus, het voelt als vanouds en ik lach erbij.

  5. Gus zegt:

    Hm, oké. Ik denk dat alle liefde gebaseerd is op eigen liefde.
    Zelfs de liefde die een moeder voelt voor haar kind.
    Stel dat ze kan voorkomen dat haar kind niet dood gaat (door een ongeluk of weet ik veel) dan komt dat volgens mij omdat ze direct weet dat ze dat eigen verdriet niet kan verdragen, daarom redt ze haar kind.
    En is gelukkig.
    Je mag al blij zijn denk ik, met een soort van vriendschap/verwantschapgevoel.

  6. Dunya zegt:

    O ja,er staat natuurlijk ook veel onzin.
    KLeine vissies uitgooien om een grotere te vangen wellicht?
    Nee,het is instinct,dat weet jij ook wel.
    Je redt je baby vanuit een oergevoel.
    Wetenschappers zeggen dat je enkel jezelf redt.
    Die vader tijdens de Waternoodsramp in `53 liet zijn zoon los
    door het natuurgeweld.
    Zoon verdronk voor zijn ogen.
    Vader overleefde.
    En die bekende Amerikaan,die 2x zijn hele gezin verloor bij een bosbrand.

  7. Dunya zegt:

    Hoelang doe je over een ingewikkeld stuk tekst?

  8. G.H. Duval zegt:

    Je bedoelt met je vraag dat je wilt weten hoe lang het mij kost om dit te schrijven?

  9. G.H. Duval zegt:

    @Gus…
    Liefde gebaseerd op eigen liefde, het zou kunnen maar ik twijfel…
    Want je kan dan bijvoorbeeld beweren dat ik niet van een ander kan houden omdat ik niet van mijzelf houdt… Dat is lachen, ha ha die Duval, sukkel, kan niet van zichzelf houden en dus… Ik hoor de mensen al lachen.
    Maar ik kan het ook omdraaien… Dat jij niet van iemand anders kan houden omdat je niet eens van jezelf kan houden… Daar zit je dan, eenzaam en alleen achter je pc. Beetje op internet zoeken naar antwoorden op het hoe en waarom. Blijkt het zo simpel…
    Nee Gus. Ik geloof dat niet. Ik denk dat de dames en heren deskundig altijd een beetje moeten gniffelen om dit soort polder psychologie.
    Want wat is dan het verschil tussen vriendschap en liefde? Is vriendschap niet een mooie vorm van liefde. Je houdt toch van je voetbalclub, je team? Of is dat vriendschap. Moet je voor liefde van jezelf kunnen houden en voor vriendschap hoef je volgens jou geen vrienden met jezelf te zijn. Ik betwijfel het…
    Pas als je in evenwicht bent met jezelf. Goed en slecht aan kan wijzen. Pas dan kan je vriendschappen sluiten. Durf je te zeggen dat je iemand nodig hebt. Begrijp je dat die kwetsbaarheid je niet verzwakt maar juist sterker maakt.
    Overigens… valt het jou ook op dat er veel mensen zijn die op internet klagen dat ze zo zwak zijn? De hulproep weblogs ver hoorbaar en herhaald in reactieveld na reactieveld. Dat hoeft van mij ook niet zo, maar prestige hoort bij internet. Jezelf zwakker voordoen dan je bent is een vorm van aantonen hoe sterk je bent.
    Ik schrijf hier voor de vuist weg. Soms stop ik even. Moe of druk met andere dingen. De realiteit van werk en privéveprlichtingen kaapt soms al mijn tijd weg. Het liefst leefde ik hier. Omringd met vrienden, lotgenoten, zwakken en beresterken, allen even oud niet in lijf dan toch in denken. Maar helaas heb ik de middelbareschooltijd al gehad.
    Het is een fijne plek hier.
    Daarvoor ben ik jou en al die anderen dankbaar.

  10. Gus zegt:

    Ach, Duval. Ik ben niet meer op zoek naar levens-antwoorden. het hoe en waarom, ik denk dat ik het allemaal wel gezien heb.
    En nee, ik heb niemand nodig. Niet in de zin zoals jij het nu beschrijft.
    Een les die ik heel lang geleden geleerd heb.
    Ja, soms een buurman/vrouw.
    Je komt alleen op de wereld en gaat er alleen weer af en tussentijds probeer je er iets leuks van te maken. The sunny side of the street, die zoek ik altijd op.
    Of singing & swinging in the rain, get my point?
    En natuurlijk val ik bloggers lekker lastig als ik geen keuze kan maken over een nieuw aan te schaffen wasmachine. Of die Japanse fotocamera, dat is gewoon fun.
    En…dan zijn er altijd bloggers die me goeie tips geven, let daar en daar op!
    Allright, dat is gewoon tof.
    Iemand weet iets meer dan een ander, hm?
    Zoals Catharina Maria Dolores, ze maakte me attent op, waar op te letten bij die wasmachine.
    Ze kijkt er dwars door heen als ik ietwat grappig om raad vraag, ze weet donders goed dat ik er echt geen reet van snap. En zo zijn er meer bloggers, Pierra, Mo, Geroma, Jezzebel, Jij.
    Allemaal mensen die net even "dat" weten wat ik niet wist.
    Net zoals ik soms ook iemand raad kan geven, just fun.
    En nee, ik zit niet alleen en eenzaam achter m’n computer, heb goeie contacten opgebouwd.
    Maar puntje bij paaltje, doen we het allemaal zelf en dat lijkt me logisch.
    Ja, er zijn mensen die klagen, alleen 10 tallen blogs verder blijkt het best wel goed met ze te gaan.
    Ik flip dan niet. Tis mensen eigen om af en toe eens lekker te klagen. So what.

  11. G.H. Duval zegt:

    @Gus
    Je was een reactie kwijt, ik vermoed dat je deze bedoelde. Nu schrijf ik zo weinig en dan nog raak je tussen de twee berichten van deze maand de reacties kwijt. Ik hoop althans dat dit de reactie is die je bedoelde. Het is zonde als er iets kwijt is.
    Nee, met mensen die klagen en zeuren heb ik weinig. Ook met mensen die de nieuwsberichten herhalen zonder een inhoudelijke toevoeging kan ik weinig ophebben. Werkelijk bijzonder vind ik de persoonlijke verhalen, de openhartigheid waarmee sommige zaken worden beschreven brengt weleens een blos op de wangen.
    Er is een categorie ellende die ik toch wil noemen. Weblogruzies. Mensen die elkaar lijken te bestrijden en waarom… Vaak om één verkeerd begrepen woord. Of een impulsieve reactie die verkeerd wordt uitgelegd. Ik ga er vanuit dat iedereen hier op een belangeloze manier positief wil toevoegen.
    Ik ben beperkt. Maar als ik positief toevoegen kan, dan wil ik dat doen. Lukt het mij niet dan laat ik een reactie achterwege. Weblogberichten moeten goed zijn. Voor mij betekend dat dat ze geschreven zijn uit een bepaalde drang of als het verwerken van iets uit mijn persoonlijke leven. Ik maak die teksten liever anoniem en schrijf onder pseudoniem. Wat er in een reactieveld op mijn weblog gebeurt kan ik nu nog niet rationeel omschrijven.
    Het kopen van een kast, een onderdeel voor mijn pc of een ander gadget. Ik orienteer mij altijd op internet. Soms struikel ik een forum in maar vind daar vooral negatieve berichten van mensen die ontevreden zijn over hun aankoop. Voor veel producten zijn er onafhankelijke (?) vergelijkingssites. Ik hecht veel waarde aan de ervaring van bekenden met een bepaald product.
    Ik denk dat jij een leeftijd hebt waarin de ander als levenspartner waarop je steunen wilt (lees: vastklampen in de hoop dat zij je meesleurt door het woelige leven) niet meer zo nodig is. Je kent de regels van het spel, hebt je eigen plek gevonden en begrijpt dat er een vriend is voor ieder gemis. Ik geloof nog steeds dat zij er is die alles in zich verenigd. Dat maakt mij misschien een zoekende naar het onbestaande. De reis zal mij wijsheid geven en uiteindelijk brengen waar ik uit moet komen.
    Het mooie hier op Volkskrantblog is dat we niet elkaar raad geven maar juist elkaar willen geven, onafhankelijk wat. De vorm waarin we kunnen schenken is beperkt en misschien daardoor heeft het juist zo veel kracht. Iedere weblogtekst ervaar ik als een klein geschenk. Per dag zijn het er veel maar geen aantal waaronder je wordt bedolven. Veel klik ik aan maar bij bekenden lees ik vaker. Het is genieten, en ja ik lees jou graag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s