Ik ben er weer

"Ik ben er weer" sprak de man voorzichtig. Hij probeerde overeind te komen in het grote bed maar dat lukte natuurlijk niet. Bijna wilde hij vragen waar iedereen geweest was maar een kloppende hoofdpijn liet hem zwijgen. "Het gaat goed met je vader" sprak een vrouwenstem bemoedigend. Ze legde haar hand op zijn onderarm als steun of juist om hem te beletten nog een poging te doen omhoog te gaan.

Het gaf allemaal niet, hij vond het wel best. Begreep dat er een enorm verband om zijn hoofd zat. Het laatste wat hij herinnerde was de houten bank, de stilte. Hoe mensen elkaar aankeken, angstig afwachtend op wat komen gaat. Er was geen geluid, geen enkel, alleen stilte. Hij weet nog dat hij voorovergebogen zat, ja… dat wist hij nog.

Voorzichtig opende hij zijn ogen, de vinger ging omhoog "ik weet nog…". Er was niemand meer, niemand om hem heen. Hij zuchtte, dat die lui geen geduld meer hebben om even te blijven. Het was donker, blijkbaar nacht, misschien moest hij slapen, dan kon hij hun afwezigheid wel begrijpen. Zelf was hij klaarwakker. Als hij geen geluid zou maken dan bleef de slaaptablet achterwege en kon hij eindelijk even nadenken.

Hij was de bunker ingevlucht. Het alarm was gegaan en hij had gerend. Wat had hij achtergelaten? Hij weet het niet. De dikke muren, het grijze, de kleine stalen deur. Zijn schouder had hij geschampt bij het naar binnengaan. Gehaast of gewoon geduwd. Er was een stroom mensen die zich naar binnen perste. Alsof de bunker een zwart gat was waar alles in verzwolgen werd.

Dat was niet waar. Vol was vol, hij brulde het over de zaal. Er moet een zuster opgekeken hebben. Maar er werd vaker gebrult dus zij bleef waar zij was. Hij pakte het frame vast en zag hoe spieren zich aanspande. Dezelfde spieren die de houten bank omklemde van angst. De deur was al dicht, zijn ogen al gewend aan het schemer. Zoveel mensen buitengesloten. Hij was binnen, wilde niet bedenken wat hij achterliet.

Nu volgde de stilte. Hij keek naar een vrouw. Ze had haar keukenschort nog aan. Voor hem was ze naakt. Hij projecteerde het beeld van een naakte vrouw terwijl hij staarde. Als het fout zou gaan dan zou hij haar helpen. Zijn beeld was mooi, hij zou een weg banen naar buiten. Een voltreffer, de scheuren in het beton, het gekerm van bijna doden. Hij zat rechtop, kon voorover of naar achter. Beide bewegingen waren onverstandig.

Daar was zij weer. De vrouw uit de bunker. Wat was zij dichtbij! Hij keek naar haar op, prevelde "je bent zo mooi", ze lachte naar hem. Het wit stond haar goed, beter dan het schort. Ze legde hem voorzichtig neer. "Als het straks misgaat haal ik je hier wel uit", ze gaf hem een slaaptablet. Pas toen kwamen de boze dromen. Hij schreeuwde vaker "ik kom er niet in!" en wisselde dat af met "ik wil eruit!". Zo hield hij iedereen uit de slaap.

Er was een jonge arts, een man met bril. Misschien was de beste man helemaal niet jong maar al wat ouder. In ieder geval had hij een klap gehad. Frontaal, de neus, het bloed en de bril gebroken. Vanaf dat moment lag hij vast. Toen de familie weer kwam was het allang dag. Ze keken hoofdschuddend naar de boze man in het bed. "Ik wil erin" zei hij maar iedereen schudde het hoofd.

"Dit is als een nare droom" hoorde hij het meisje zeggen. Maar dit keer kwam haar hand niet op zijn onderarm. Ow, wat verlangde hij nu naar een hand op zijn onderarm. Even een moment van tederheid, van zwak mogen zijn. Hij zou haar aankijken en vertellen van zijn angst daar in de bunker. De stilte van de lange nacht. Hoe er geen geluid kwam, geen vliegtuigen. Hij alles zo helder zag en achteraf begreep dat hij alleen was.

"Maar vader toch, hoe kom je zo", het was de zoon. Voor het eerst daar waar hij lag. Moed bijeen geraapt om het grote gebouw in te gaan. "Vader wordt langzaam krankzinnig, het is beter als je hem nu nog ziet" was er gezegd. Dat had hem doen besluiten te gaan. "Jongen… jongen… " sprak de man, maar daar was de zuster weer. Ze lachte, zo lief en hij lachte terug. Zag de arts niet met de rare snuit. De injectie volgde en hij sliep weer.

Pas in de nacht werd hij wakker en hij schreeuwde. "Ik ben gevlucht en vrees de stilte" maar niemand hoorde hem. Hij was de enige in de kamer en de deur was dicht. Hij lag vast in afwachting van wat komen gaat. Net als in die bunker. "Net als in de bunker" brulde hij. Ik wachtte op de klap, het hele volkskrantblog op de schop en ik verwachte scherven, brokstukken op mijn kop. "Daarom zit ik hier" het was het laatste wat men daar van hem hoorde.

Er kwam een goede vriendin. Zij wenkte hem "kom dwaas, alles doet het weer, we moeten schrijven". Ze gespte riemen los en wikkelde een verband van zijn hoofd. Even omhelsde hij haar, ze lachte. "Als ik dit in een weblogtekst zou schrijven dan kreeg je een zoen." Ze lachte "als je het maar laat". Gearmd liepen ze de kamer uit, de gang door, daalden met de lift en lachtte alle anderen uit. Bij de uitgang pakte hij een viltstift en schreef op de deur "hallo, ik ben er weer".

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-05 en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Ik ben er weer

  1. Gus Bolden zegt:

    Goed verhaal, joh.
    We zijn er weer, hm?
    Waar ik zelf problems mee heb, maar misschien moet dat even in een persoonlijk mailtje is, dat ik je Avatar niet bij m’n blog krijg.
    Eerst wilde het prima, maar nu?
    Tis k.. met peren.
    Het was zelfs een hele zoektocht om mijn eigen stukje te bewerken, (typefouten gemaakt) .
    Waar die groene pijl en rooie pijl voor dient? ???
    Afbevelen?
    Gooi het maar in mijn pet.
    Groepen +? nujij? ekudos? del icio?
    Dit vergt pot vol koffie een hele studie.
    Als jij wat meer weet? Ik hou me aanbevolen!
    Hartelijke groet,
    Gus

  2. G.H. Duval zegt:

    Hoi Gus,
    Er zijn zoveel kleine hobbels nog te nemen door ons nietige weblogschrijvertjes. Maar zo lang je van rood houdt (was dat niet de kleur die agressieve gevoelens opriep?) ben je prima op je plek hier op de Volkskrantblog.
    Ik heb geen idee waarom jij wel mijn favoriet niet kan zijn maar ik niet de jouwe… Ik wil het drama niet groter maken dan het is, maar ik voel dat hier wel een weblogitem in zit… 😉
    Mijn grootste ergernis is dat ik geen e-mail meer krijg als er een reactie komt op een reactie van mij… Soms ontstaan er interessante gesprekken en ik vermoed dat ik er enkele mis. Vast een instelling ‘ergens’.
    Groene pijl is vermoedelijk het ouderwetse aanbevelen (maar ik zie ook nergens een score) en afbevelen klinkt als het tegenovergestelde van aanbevelen.
    Nujij, ekudos is heel handig als je heel de Nederlandstalige internetwereld wil informeren. Die ambitie heb ik niet, de Volkskrantblog is gewoon lekker knus… Groepen is wel handig. Stel jij maakt een groep "Gus&Duval" en wij plaatsen al onze berichten in die groep dan hoeven mensen alleen nog maar die groep te openen om het beste van de Volkskrantblog te lezen
    😀
    Je noemt vaak een recept, dan zou het handig zijn je bericht ook in een groep "recepten" of "gerechten" of "eten" te plaatsen… gaat het over muziek dan "muziek" of "drummer", heb je het weer eens over Mo en co dan bij "geloof" of "religie".
    Voorlopig kunnen we webloggen en reageren… de rest komt vast wel goed.

  3. Gus zegt:

    Duval, ik heb 3 keer geprobeerd te reageren op jou, op Pierra en Geroma.
    Lukte voor geen meter.
    (U heeft verkeerd ingelogd en andere onzin kreeg ik te lezen)
    Ben heel benieuwd nu als ik op "reactie versturen" druk.
    Lets have a try.

  4. G.H. Duval zegt:

    Het is gelukt Gus!

  5. G.H. Duval zegt:

    Ik heb ondertussen begrepen dat je reacties kan volgen via rss-feeds, dus ik ben benieuwd…

  6. Gus zegt:

    Ah ha, werkte dus!
    Het zit schijnbaar nog in begin stadium.
    Bedenk wel, dat er meerdere mensen geprobeerd hebben op je blog, die er gewoon niet doorkomen.
    Tis jungle.
    Loterij of zo iets, zoals Coby Schilder het uitdrukte.
    Het plezier van op je artikel in gaan, gaat er van af.
    Want misschien komt er van reactie niets over.
    Kan alles over nieuw en dan ben je de inspiratie FF kwijt.
    Groet
    Gus

  7. G.H. Duval zegt:

    Ik vind de rss-feeds niet handig… een mailtje wel
    Als je je bericht geschreven hebt Gus even ctrl-A doen (selecteer alles) en dan ctrl-C (kopieren), gaat het dan mis dan kan je het nog een keer proberen door via ctrl-v (plakken) de tekst weer in het reactieveld (of word als het langer duurt) te plaatsen.
    😉 succes!

  8. Ingrid van den Bergh zegt:

    Bijna een sprookje, de actualiteit tot een mooi verhaal verweven.

  9. sLIMME JUF zegt:

    Herrezen uit de as van het oude blog. Mooi verteld.
    Jammer van enkele taal- en typefoutjes.

  10. G.H. Duval zegt:

    Ooit ontmoette ik een slimme juf, ze begon er niet aan om mij op de foutjes te wijzen. Soms lachte ze, soms schudde ze boos haar hoofd. Dat zei ze ook. Maar het schrijven stopte niet. Op een dag werd het haar allemaal te veel en ze schreeuwde "het zit vol taalfouten" en dat deed ze dan in hoofdletters en een uitroepteken. En nog stopte het schrijven niet.
    Ondanks al de storende fouten bleef ze lezen al heeft ze dat nooit tegen mij gezegd. Het was niet eens een wondermooie dag waarop ze zei: "weet je wat, die fouten moeten ze maar voor lief nemen want het is zo jij." Ik glimlachte; ze maakte mij blij.
    Dank je Ingrid.

  11. ramirezi zegt:

    Wat een leuke projector, die hebben vast wel meer mannen in hun hoofd zitten…

  12. Fleur zegt:

    Dit kan ik nu niet lezen,komt veel te dichtbij mijn eigen sores.
    Net als Lou de Jong in Magazine,wat hij schrijft,is mijn realiteit.
    Reken maar,dat ut lâchu je vergaat.
    De literator herkende bestsellers aan het fictie gehalte.
    Goed,he..

  13. Fleur zegt:

    Duval,jij bent echt wel een favo van mij.
    Vooral als je mij diep weet te raken.Ik voel dat in mijn kloten.

  14. Fleur zegt:

    ik heb een zeer duidelijke aversie tegen enkele van jouw favorieten.
    Hoe doe je dat als ze allen tegelijk op jouw feestje komen.
    Doe ik jou niet na.
    5 zijn het er.
    8 hebben zeker wél mijn sympathie.
    Dat heb je met gevoeligen.
    Die haten of hebben lief.
    Technisch is het een hoogstandje van vernuft.
    Juist heerlijk,dat je onmiddellijk ziet wat er aan da handa is!!!

  15. G.H. Duval zegt:

    Ach weet je Fleur,
    ik was de weg kwijt.
    Ja lees dit maar als een biecht.
    Ik doolde, dit was volkskrantblog,
    overal stonden borden maar ik
    vond mijn weg niet.
    Toen struikelde ik over de favorieten
    en bedacht: dan maar zo. En klikte
    de namen aan van mensen waar
    ik zo vaak kwam.
    Kwam om te lezen, kwam om snel
    weer weg te gaan. Bij de één stroomde
    ik van reacties over. Bij de ander kon
    ik helemaal niets.
    Het zijn geen namen, geen mensen,
    het zijn linkjes naar weblogs. Weblogs
    waar ik vaak kwam en dus waarschijnlijk
    vaak zou willen komen. Of ik ze zou
    gedogen als het clubje op mijn feestje kwam?
    Ik weet het niet Fleur… Ik vind die vraag
    ook totaal niet interessant want mijn grote
    twijfel ligt daar waar ik mij afvraag of ze mij
    wel mogen. Of ze naast me willen staan of
    slechts opkijken met de bekende blik
    "jij hoort hier niet".
    Het leven is tragisch, laat ons lachen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s