Over leven

In de stilte van de stromende regen schrijf ik een gedicht voor jou. Er is geen noodzaak. Niemand die mij meer ziet schrijven. Het is op, over, voorbij gegaan. Ik ben stil, aangeslagen, dus ik dicht. Dichten in de stromende regen. Schrijven terwijl het papier al is volgezogen met tranen uit de wolken. Ik klaag niet dat de inkt vlekken maakt, maar dat het mij niet lukt het blad rechtop te houden is een ergernis.

Het is een houding, een act misschien. Ik noem het liever een truukje. De bocht in het papier. Iets hol zodat door de vorm het papier zo veel stijver wordt. Je kan slecht op niet vlakke oppervlakken schrijven, maar lezen lukt nog wel. Een dubbelgeslagen pocketboekje, een magazine. Het papier begint al bij de nietjes uit te scheuren. Het geeft niet, straks gooi ik je weg. Niet als een krant ergens zodat je geraapt kan worden, maar in de prullenbak met je bovenkant in het vuil.

Vies, besmeurd en slecht gelezen magazine. Waarom leg ik een boek netjes opzij en prop ik het magazine weg. In de week dat Martin Bril overlijdt komt Linda met L’Homo. De wereld draait door en dat is zo gek nog niet. Hoe kan het dat je verdriet hebt om een man die er niet meer is? Iemand die je nauwelijks kent, alleen van tv, misschien las je maar drie columns, misschien vier. Wat is het dat de ene vent oké is en de andere niet. Geen traan zal ik om een ander laten, maar negen en veertig man… Kom op!

Dus dicht ik. Het is een excuus om niet te hoeven schrijven. Werk horen en weten dat je het niet kan, nooit zal kunnen. Begrijpen dat er zo veel zijn die met een luide stem schreeuwen en het eigenlijk ook niet kunnen. Dat mag ik niet zeggen. Zij wel. Het is het verschil dat voor de ene dingen mogelijk maakt wat voor de ander als vanzelfsprekend is verboden. Wat is het verschil? Wat maakt de één schrijver en de ander ramptoerist. Van ellende lijkt niemand ooit genoeg te krijgen.

Dus sta ik buiten zonder jas. Een dure vulpen in mijn hand bezig aan mijn laatste poging om toch nog één keer. Nog één keer proberen of het lukt en net als ik beginnen wil komt de regen. Het is als een storm die opsteekt, het woest waaien van wilde winden. Hoe takken tegen ramen worden geslagen, hoeden van hoofden waaien en de krant door de straat rolt. Zo moet het zijn op die regenachtige dag. Herfst in mei en dan is het nog maar april.

Toen ik hoorde dat zijn leven voorbij was werd ik stil. Het was hier, op deze plek en ik weet nog waar ik was. Was toen Freddy Mercury dood ging. Althans, dat niet, maar het bericht, Prins Bernhard. Ik noem zo maar wat namen die je waarschijnlijk niets zeggen. Want het is onbetekenend. Toen de vliegtuigen de Twin Towers invlogen zat ik op mijn werk. We gingen vroeg naar huis want er was iets ergs gebeurt. Het gaat om de schok, niet om de golf.

Weten waar je bent maakt herinneringen. Het is een marker in je leven. Als je praat over hem of haar of die ene gebeurtenis dan denk je terug aan waar je was. Het zegt iets over je leven. Met je jas half aan in een lange gang van een schoolgebouw is een andere fase dan opgejaagd door een manager voorovergebogen over een bureau. Nee, je zou maar schrijver zijn. Dan zou je pas kunnen praten van een leven. Ik kan niet meer dan instemmend knikken.

Ik mocht hem wel. Er was iets sympathieks. Uniek zeker. Dat unieke maakt hem sympathiek. Maar wat voegen mijn woorden toe? Niets. Is het van belang dat ik in een goed gesorteerde winkel de L’Homo zocht? Dat ik geraakt werd door het overlijden van Martin Bril. Er een schoolreis was en mijn kinderen dat wel overleefden. De wereld draait door en dat is maar goed ook. Er is vandaag weinig goeds te vinden in de dingen.

Nu kan ik afsluiten met een mooie laatste zin. Een groet of wijze woorden. Zelfs een quote kan passen. Heel even dacht ik aan een link naar een stukje muziek. Maar links zijn eerder dood dan wij met ons eindige bestaan ons voor kunnen stellen.  Leven is waanzin als je weet dat je dood gaat. Het wordt nog gekker als je mensen ziet gaan. En dan kijk je op en ben je geraakt door iemand die je niet kent. Iemand die schrijft en doet en je daarmee wist te raken.

Dat betekend dat het leven zinvol is.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-04. Bookmark de permalink .

6 reacties op Over leven

  1. fred van der wal zegt:

    even aaanbevelen die hap!

  2. Dunya zegt:

    Linda met L’Homo.
    Vriendin had `m gekocht!
    Echt wel de moeite waard.
    Wist niet wat ik zag!
    Een waarachtig goddelijke man.
    Wat een lichaam!
    Mooie kop en benen,hij heeft geen borsthaar.
    Zou Arie dat scheren?
    De fotograaf heeft het meer dan geweldig op de gevoelige plaat gezet,of noem je dat digi picture?
    Duval,waarom schreef jij zolang niet?

  3. G.H. Duval zegt:

    Ik zocht de L’Homo vanwege de foto’s van Erwin Olaf. Noem het een zoektocht naar inspiratie. Ik vond zijn beelden mooi, maar niet wat ik had verwacht.
    Wachten op en zoeken naar L’Homo is geen reden om lang niet te schrijven. Wat noem jij lang Dunya?
    Fred, bedankt voor je reactie!

  4. ..... zegt:

    – Nee, je zou maar schrijver zijn. Dan zou je pas kunnen praten van een leven-
    Vertel `s?
    Zeker niks an?
    Enkel schrijven,schrijven en schrijven?
    Speed,coke drank en sigaretten als metgezellen?
    Of houdt de schrijver niet van praten,maar van schrijven?

  5. G.H. Duval zegt:

    Een nieuwe vraag, blijkbaar belandde ik in een andere ronde.
    Als het om coke gaat dan graag coca cola light, ik schrijf inderdaad alleen zonder metgezellen. Snelheid is iets wat ik graag rem en roken eigenlijk alleen in de pubertijd gedaan.
    Schrijven is makkelijk, er staat zo een alfabet, maar het juist verwoorden. Hoe doe jij dat eigenlijk?
    Zonder gekheid, er staat in die quote precies wat ik bedoel.

  6. Dunya zegt:

    Sweety,
    Je hebt meer dan een jaar niet hier geschreven?!?
    Dat vind ik heel lang!
    Why?
    Why?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s