Daar kneep één man een aardbei

 

Er is een meisje in mijn msn. Eigenlijk is het een jonge vrouw en msn gebruik ik tegenwoordig zo weinig. Ik bezoek vaak fotosites en ik kwam steeds meer voorjaarsprenten tegen. Dus ik begreep dat de seizoenen aan het veranderen waren. Vorige week nog wind en regen, deze week bikiniweer. Ik ben buiten geweest en liet onze buitendeur blij openstaan. Keek op de thermometer en zag dat de wijzer ver beneden de twintig graden stond.

Nog geen week geleden had het in ons huis dus koud geweest. En nu, met de zon op de ramen, de deur open en een paastak in huis die blad verliest voelen wij ons warm. U begrijpt dat msn een steeds kleinere rol speelt in mijn leven. Er is een direct verband tussen de toename van zonnekracht en het aantal woorden in diverse msn-vensters. Zo ook een direct verband tussen lawaai van buiten en zonnekracht, de zoektocht naar kinderen, het wassen van bemodderde broeken en de lust.

Tja, welke lust. De lust om te beminnen of de lust om te eten. Zodra er zon is gaan er in ieder geval veel dingen beter. Ik hoef geen zon, mijn gordijnen zijn dicht. Schreef ik daar al niet eerder over? Daarnaast, als man, laten we eerlijk zijn. De aandacht van een vrouw is toch iets geweldigs. Meisjes gebruik je om je te plezieren. Je rolt een bal en ze rollen terug, je maakt een foto en ze willen kijken hoe ze erop staan. Maar vrouwen… die laten de ballen voor de jongens. Willen vechtersbazen zien met ontbloot bovenlijf in een warme voorjaarszon.

Vrouwen willen ook niet op de foto. Vrouwen willen goed op de foto, of leuk. Iets voor op de kast in een lijstje of als ondersteuning van persoonlijke informatie op een websites. Meisjes knippen een lachend gezicht met de twee megapixel camera van hun telefoon en knallen het op hyves, facebook of weet ik veel.  En dit meisje had een leuke foto in haar profiel. Althans, je ziet dan een plaatje rechts of linksboven. Soms speelt er een filmpje en heet het webcam maar meestal is het een foto gemaakt met de camera van de telefoon.

"Een slechte prent met blijde glimlach", ik moet mij altijd inhouden om niet kritisch te zijn en slik dus vaak die woorden in. Deze foto was niet slecht. Ze had hem ook niet zelf gemaakt. Geplukt van het internet. Zo noem ik dat, haar beleving is heel anders. De overgang van vrouw naar meisje is een mooie. Het ronde met de glimlach, onbevangen maar met een vermoeden dat het anders wordt. Alles wordt anders en toch blijft het hetzelfde. Als man ken je de seizoenen. Je weet wanneer lust zijn tijd neemt en wanneer de gordijnen weer open kunnen.

Meisjes niet, die kijken met verwondering. Zoeken foto’s, plaatjes, sterke beelden om iets te versieren. Ze vinden het na een intensieve online zoektocht. Als ze een vrouw was wist ze waar zij de dingen kon vinden. Hongerige mannen in msn, geleerd klinkende stukjes op weblogs en keiharde porno op een spam- en virusverspreidend internetkanaal. Internet is als de weekmarkt op een plein omringd door winkels. Je gulden is er een daalder waard en in de winkel blijkt toch weer alle waar naar zijn geld.

Daarom praat ik met haar. De verwondering maakt het mooi. Soms stelt ze vragen die zo eenvoudig zijn dat een antwoord eigenlijk niet zou mogen. Ik ben de slechtste niet. Wat krijg ik er voor terug? Een spiegel. Niets meer, niets minder. En heel af en toe een plaatje. Het is een plaatje van een rij fel gekleurde wasknijpers aan een drooglijn. Een soort file van auto’s, een rij kinderen die een schoolgebouw uitstroomt of het peleton in een tour-etappe. En in die reeks hangt een aardbei. Aardbeien groeien op de grond, dus dat is wat vreemd. De reeks is een reeks knijpers en een aardbei is een vreemde eend in die bijt.

De aardbei is als een breuk in de verzameling natuurlijke getallen. De discussie of nul wel een getal is of niet. Er zijn veel gedachten mogelijk bij een plaatje van wasknijpers en een aardbei. Zij had de hare en ik de mijne. Natuurlijk luisterde ik niet. De zon broeide op mijn rug door een gordijn te verwarmen. Het werd snikheet op mijn kamertje en ik hield mijn ramen gesloten. Ik zag het heel helder. De aardbei was glanzend en rond met perfecte onvolkomendheden. De aardbei was als de overgang van vrouw naar meisje. Van rijpen naar gegeten worden. Ik werd er gretig van.

En zo wilde ik het groen scheiden van het rood. De vrucht losrukken van de plant. Haar veroveren en beminnen. Een lofdicht schrijven op de aardbei! Mijn liefde aan de jeugd verklaren. Genieten van het ronde, het zachte en hoe mijn grove hand haar aan zou raken. Ik zou haar raken. O, hoe aarzel ik u dit te schrijven. Mijn hand niet op haar bil maar net de overgang van heup naar kont. Het zacht glijden naar beneden, het dijbeen. De vrouwelijkheid die daar net iets breder is, iets ronder, iets… zo veel meer is dan een meisje ooit kan zijn. En heel even zullen mijn vingers knijpen.

Niet eens pijnlijk of nadrukkelijk, hooguit bevestigend. De handpalm tegen haar aan, de toppen van mijn vingers net iets verder. Als ze een strakke spijkerbroek zou dragen voelt ze het niet eens. Is het een dunne zomerjurk dan wel. Dan zou ik de overgang van huid en onderbroek kunnen voelen door de stof heen. Maar voelt zij daar net zo nauwkeurig als mijn vingertoppen doen? Zou ik het merken? Zou ik het kunnen doen. Duw ik haar dan niet ruw in het vrouw zijn of roept mijn hand haar terug naar daar waar ze meisje was? Terug naar jeugd en verwondering, alsof alles alleen ontdekt kan worden na een zoektocht, niets vanzelfsprekend is.

Soms moeten meisjes helemaal geen vrouw willen zijn. Volgens haar is het een contrast. De aardbei als iets lekkers tussen knijpers. Ik zag het niet zo, ik zag het anders. Het venijn zat volgens haar in de knijper. Ik kon begrijpen dat het agressieve rood de aardbei een dubieuze rol kon laten vervullen. Maar het geel, dat toch gevoelens van saamhorigheid en socialisme oproept, kon ik niet rijmen met iets vervelends. In gedachte zag ik al witte lakens woest wapperend aan de lijn. Een vrouw die stralend binnenkomt en zegt dat het buiten razendsnel droogt.

Zo is het leven van een vrouw, slechts verwonderd om het alledaagse. Vergeten dat ze ooit in een brugklasjaar leerde dat de warmte moleculen driftig laat bewegen en de wind al dat vocht net naast het witte laken bracht. Was ze maar een meisje dan zou het niet haar hoofdtaak zijn. Dan zocht ze foto’s van aardbeien en knijpers en haar ouders zouden zich afvragen waarom. Zo ook ik, ik zou haar kunnen vertellen dat ze zoiets veel makkelijker zelf kon maken. Iets met diafragma en op het juiste punt scherpstellen. Het plezier van scheppen, samen, voor elkaar geschapen. Ik heb geleerd te zwijgen als de zon lust aanwakkerd. Immers, ik ben ook allang geen jongen meer.

Dus zag ik de aardbei en grapte dat ik mij afvroeg of er grote knijpers waren. Knijpers groot genoeg om de aardbei te omvatten. Dat de aardbei bruut uiteen zou spatten als je de knijper los zou laten en ik plots wist hoe men jam maakte. Zeker wist dat het zo moest zijn. Jam gemaakt wordt met grote knijpers. Besnorde vrouwen in een lange rij staan met blauwe petjes op. Graaiend naar aardbeien en die zonder twijfel plaatsen in de reuzenknijper in hun hand. Het ontspannen van vingers waarna de vrucht wordt geplet. Een onplezierige vertoning, onafhankelijk het detail waar je op let. Zo moest het zijn, zo moest die foto bedoelt zijn.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-04. Bookmark de permalink .

11 reacties op Daar kneep één man een aardbei

  1. Gus zegt:

    Besnorde vrouwen, oh god. Please.
    Ik denk dat ze het bedoelde als geplukt willen worden.

  2. G.H. Duval zegt:

    Zij? Het meisje in mijn msn, die wil volgens jou geplukt worden?

  3. paco zegt:

    Voor mij geen aardbeien meer

  4. Jezzebel zegt:

    Erg mooi verhaal, mooie overpijnzing.
    En een prachtige foto.
    Die aardbei tussen de wasknijpers is voor mij het toppunt van kwetsbaarheid.
    Dank voor het delen van je gedachten.

  5. fravapa zegt:

    Als je dan weet dat een aardbei een schijnvrucht is dan zit je in de buurt van verwondering.
    PS Waarom Jezz overpijnzing met een lange ij schrijft ontgaat me!

  6. Jezzebel zegt:

    @Frap, frappant wat voor kunstjes je hersens soms uithalen, slip of the tongue, excuse the lady.Reactie is geredigeerd

  7. Gus zegt:

    Eh, ja Duval. Catch me when/if you can.
    Maar het kan een pijnlijke overpeinzing zijn natuurlijk. Daydream?

  8. Gus zegt:

    He Duval, is het nog wat geworden met de dame?

  9. G.H. Duval zegt:

    Ha ha ha Gus
    Volgens mij lees jij iets heel specifieks waar ik iets algemeens schrijf 😉
    Maar… om je gerust te stellen: de inspiratiebron is nog steeds redelijk dichtbij.

  10. Gus zegt:

    Okay, goed om te horen.

  11. Dunya zegt:

    Hier had ik toch gereageerd,Duval?
    Over de warmte graad etc..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s