Er is geen betere!

"Ik kan je niet vragen te schrijven, maar het zou fijn zijn als je terugkwam." Ze had haar hand over de rugleuning van de bureaustoel gelegd. Zo stond ze dichtbij. Haar heup naast zijn schouder. Even had ze de tijd genomen in haar drukke bestaan om naast hem te komen staan. Zelfde ritme van ademhalen, hoofden een zelfde kant uit maar twee totaal verschillende houdingen. Hij tergt haar, alles ziet ze van hem. Het liefst zou ze duwen, met stoel en al de misère naar buiten schuiven.

Ze zou hem natuurlijk nooit buiten laten staan. Natuurlijk had ze er over nagedacht. Tuindeuren open, hup! Weg ermee! Maar haar gedachten kwamen niet met de gewenste antwoorden.  Als ze vooruitdacht zag ze hem niet opstaan, hoorde ze geen boze woorden en een houding van verzet. Zijn handen zouden niet vastgrijpen aan het bureau, hij zal niet gaan vloeken en nee… zelfs niet schaterlachen. Wat had ze gehoopt op die lach, de pret waarmee ze hem nog een rondje door de tuin zou duwen.

De kleine wieltjes zouden vasthaken achter grote stenen die ze twee jaar geleden samen gelegd hebben. Zwaar werk, mooie klus, tevreden rosé gedronken bij het begin van de lente. Nu is hij in gedachten. Komt laat uit bed, sleept zich door het badkamerritueel heen en hangt hier. De pc is zijn huis. Hij werkt er niet, hij woont er niet, hij leeft er niet. Hij klopt inlogcodes en noemt zijn naam. Soms staan er tien schermen tegelijk open en lijkt hij niet te weten…

Nu zucht ze niet. Op alle andere momenten zofu ze zuchten. De zucht als zetje voor hem om het toch te doen. "Ah, toe, wil jij die lamp vervangen?" Dan bleef hij altijd zitten op de bank. Boek of magazine, hij haatte steeds meer de tv. Als zijn reactie niet kwam dan deed ze de zucht. Draaide zijn hoofd en kwam de glimlach. Stond hij op en kuste, lachte blij, liet zijn hand even hangen op haar lichaam. Dan voelde ze: jij hoort bij mij. Nu niet. Hij kijkt op en dat is voor haar eigenlijk al een wonder.

Ze kijkt hem aan en ziet dat hij het niet ziet. Er ontsnapt een zucht aan haar lichaam. Vaag komt er een glimlach. Hij verplaatst zijn zwaartepunt, het laat de stoel draaien, verplaatst zijn lichaam. Zijn hoofd komt zacht tegen haar zijde aan, legt zich op haar heup. De arm om haar middel, vingers blijven hangen op haar andere kant. De heup, arm over zachtheid. Ze hoort zijn ademhaling gaan. Veel dieper en trager dan haar lichaam dat opgewonden voelt van zoveel tederheid.

Hoeveel dagen was hij niet tegelijk met haar naar bed gegaan? Hoe vaak bleef hij nog even hier achter. Ieder uur had ze gezien, gewoeld en omgedraaid. Uiteindelijk kwam hij en eiste zijn deel van de dekens. Het dekbed dat zich om haar lichaam had gekruld om de enorme koude te verdrijven. Hij trok en zij opende haar ogen, zag altijd de wekker en het te late tijdstip. Dan woelde ze samen en als zij eindelijk weer wakker was, hoopte dat hij wilde praten, dan zag ze hem slapen.

Haar hand streelt zijn hoofd. Scheid bruine van grijze haren. Kijkt neer op wat daar zit. Ze glimlacht om de aanraking, het gevoel dat tederheid nog tussen hen leeft. Hij kijkt niet op maar staart naar het scherm. Ze ziet er nu ook de buienradar op. Er schuiven grijze strepen van linksboven naar rechtsonder. Hij staart, zij hoopt dat hij de regelmaat begrepen heeft. Weg klikt, iets anders doet, überhaupt iets doet. Maar zijn hand is stil, zijn hoofd beweegt niet.

Langzaam maakt zij zich los terwijl zijn ogen gericht blijven op het scherm. Voorzichtig duwt ze hem rechtop en steunt de stoel zijn moeizame lichaam. Dan stapt ze weg. Stilt haar woede door de stofzuiger te gebruiken. Zeemt in de stromende regen ramen zodat niemand haar tranen kan zien. Dat strijkt ze, alleen in de strijkkamer, weg van alle ellende stuwt zij zichzelf door. Als ze beneden komt is hij nog steeds in de kamer. Hij zit op de bank, blijkbaar is hij achter de pc vandaan gekomen.

Verbaasd gaat ze naast hem zitten. Samen turen ze naar buiten. "Het klopt" denkt ze als ze naar buiten kijkt. De grijze banen schuiven van onder naar boven. Volgen contouren die op het scherm van linksboven naar rechtsonder gaan. Zeggen kan ze het niet. Het zou hem verstoren. De regen maakt druppels op het gazon. Ze ziet de plek waar de kinderen te vaak stilstonden. Er ligt een plas. Precies de plek waar hij om zou gaan als ze hem naar buiten kon duwen.

"Ik heb het gedaan" zegt hij zacht. Ze kijkt om, te snel, te gehaast, veel te resultaatgericht. Ze wil vragen, praten, hoopt op een gesprek. De totale verandering van wezen naar mens. Terug naar de glimlach, terug naar leven.  "Je mailde je werk?" probeert ze blij en opgewekt met een voorzichtige tempering van haar stem. Hij schud, wijst, noemt Volkskrantblog. "Ik schreef dit" en hij heft beide handen. Ze staart hem aan terwijl in gedachten haar hoofd driftig schud, haar stem schreeuwt en haar gedachten hem naar buiten rijden.

Ze tilt hem met stoel en al over de drempel. Rolt hem over grote stenen richting gras. Ziet hoe het eerste wieltje wegzakt in de natte grond, grasprieten geplet worden en de stoel langzaam valt. Haar handen duwen, als het grof vuil: weg! Zo ziet ze hoe hij valt, languit in het gras met zijn hoofd bij die modderpoel. Hij woelt en spartelt, vloekt en veegt. Zijn kleren razendsnel vies en haar woorden als het begin van een lach. De schaterlach die bij beiden zou komen. De stralende ogen die haar aan zouden kijken, zijn hand die uitsteekt en haar weigering hem overeind te helpen.

Pas als hij zich opricht zou ze zijn arm pakken. Omhoog trekken voor een zoen. Het vuil van zijn gezicht vegen en lachen, blij zijn met alles wat hij zou doen. De sterke armen om haar heen die haar lichaam stevig tegen het zijne aanhouden. Haar ogen zien het. Zelfs de zon komt door de regen heen. Maar ze kijkt om en ziet hem niet. Hij is opgestaan. Niet voor thee, koffie of een naar voorjaarswarmte verlangend glas rosé. Nee… hij zit weer daar achter zijn pc. Tien schermen open. Als ze langs hem heenkijkt ziet ze de buienradar. Maar hij deed tenminste iets op Volkskrantblog, blijkbaar dit.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2009-03. Bookmark de permalink .

13 reacties op Er is geen betere!

  1. lidy zegt:

    Duval, daar ben je weer. En als ik je zo lees dan past je avatar nog steeds. 🙂

  2. G.H. Duval zegt:

    Ha ha ha, dankjewel Lidy
    Ja, daar ben ik weer… Ik was jullie niet vergeten hoor. Maar het duurde wel erg lang voor ik hier weer iets kon schrijven. Sorry daarvoor.

  3. Gus zegt:

    Hi Duval! Long time no see/read.
    Poeh, goed verhaal, triest maar vermoedelijk soms maar al te waar. And, no excuses man.
    FF vraagje, lijkt het jou Okay dat ik je ‘aanlink’ aan mijn weblog.
    (moet het nog FF uitzoeken hoe het moet) maar dan weet ik waar je zit en zo.

  4. G.H. Duval zegt:

    Aangelinkt aan jouw weblog lijkt mij prima! (en zelfs een eer)
    Als het jou lukt, dan link ik je hier…

  5. Dunya zegt:

    Miele..
    had ik je dat dan verteld?
    Dat ik daar was geweest,toen er sneeuw lag?

  6. .... zegt:

    Op het schoolplein liep een allochtoon te zuigen met een soort stofzuiger zonder stroom.
    Ik wist niet dat zoiets bestond.

  7. .... zegt:

    Duval,dit is mooi,dit is heel mooi,dit is heel errug mooi geschreven!
    Het gaat over Heleen Depuis met haar man,die aan dementie lijdt?
    Ik herken er mijzelf in,natuurlijk.
    Jezelf, dat is het enige dat je hebt!
    Dank voor zoveel schoonheid in woorden,mijn nek ontspant een weinig.

  8. .... zegt:

    Mooi:
    "Haar hand streelt zijn hoofd. Scheid bruine van grijze haren. Kijkt neer op wat daar zit. Ze glimlacht om de aanraking, het gevoel dat tederheid nog tussen hen leeft. Hij kijkt niet op maar staart "

  9. .... zegt:

    Ja,zo is het bij mij ook:
    "Tien schermen open. "

  10. .... zegt:

    Gaat het verhaal over jou,Duval?

  11. G.H. Duval zegt:

    Zes reacties van één en ik bestrijdt spam met het getal zeven in cijfers.

  12. ..... zegt:

    Jij betitelt mijn rwacties als SPAM?

  13. G.H. Duval zegt:

    Nee.
    Dunya, hoe kom je daar nu weer bij???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s