Haar typische flutlog

  Vandaag was ik er weer. Ik lees haar weblog al jaren. Het is zo een typische flutlog waar werkelijk niets opstaat. Okee, ik heb allang begrepen dat er mensen zijn die het interessant vinden dat je eieren verft met de Pasen. Er zijn ook mensen die zich daar tegen afzetten. Soms gaat het over haar kinderen. Ik heb haar weblog er op nagelezen. Ze schildert eieren samen met haar kinderen. Een paar jaar terug nog dikke strepen met hier en daar wat stickers. De laatste waren kunststukjes die je bijna niet zou willen opeten.

Pasen is voor haar allang niet meer wat het moet zijn. Ze begrijpt best dat het een feest is. Ze begrijpt ook heel goed de oorsprong. Ik vond nog een mooie uiteenzetting van haar over Pasen. Bijna een uittreksel van een college. De dagen opgesomd. Kort omschreven waar de man was en wat de omgeving deed. Voornamelijk niets. Er waren daders en passieven. Er zijn periodes op haar weblog dat het vaker over passiviteit gaat. Mensen die niets doen, afwachten en denken dat alles vanzelf overgaat. In het begin vermoedde ik dat ze aan het einde van zo een tekstje boos was. Later schreef ze dat eronder.

Je kent ze wel. De weblogs die beginnen met niks en in stilte eindigen. Dat had ik ook hier verwacht. Van de fase "ik wil een weblog" tot de stille ondergang. Noem mij maar een freak, maar ik volg dat. Ik zie mensen blij en enthousiast en als dat mij maar net even raakt dan volg ik. Er hoeft niet altijd een reactie onder een bericht te worden geschreven, en ik zal ook wel eens een week overslaan, maar ik volg het wel. Haar weblog is één van de tien internetadressen die ik redelijk uit mijn hoofd ken. Eigenlijk ken ik alleen deze echt uit mijn hoofd want ik zit er steeds vaker.

Ze heeft via haar weblog verteld dat ze dood gaat. Dat is apart, heel apart. In eerste instantie wilde ik er niet aan. Ik wil dat soort details niet van iemand weten. Daarnaast verdenk ik mensen met dat soort berichten altijd van een stukje stemmingmakerij. Toch klopte het niet. Haar weblog was eigenlijk zo onnozel dat ze dit soort berichten ook zou schrijven. Het ging over de kat, de zomervakantie, haar zorgen om hun jongste zoon en we konden via een poll onze voorkeur aangeven voor het behang in de gang. Eigenlijk was heel die weblog te gek voor woorden en toen ging ze dood.

Ik sliep er niet van. Het werd tenminste een korte nacht. Bijna had ik mijn vrouw aangestoten en haar vertelt dat ik lees. Een weblog van een onbekende. Soms lees ik midden in de nacht omdat ik weer niet slapen kan doordat ik ergens wakker van lig. Ik had bijna rechtop in bed gezeten in die befaamde posé waarin wij al onze grote en kleine problemen bespreken. Ik wist dat we met een stevige knuffel zouden eindigen. Maar… ik ken haar niet; die vrouw van die weblog. Ik zag foto’s van het behang in haar gang en de vakantie in Frankrijk. Toen haar moeder kwam werd er geschreven hoe het vroeger was. En nu lig ik wakker van één simpele zin, één alinea waarin ze vertelt dat haar leven niet al te lang duren kan.

Het gekke is dat heel zo een weblog veranderd. Voor haar niet, zij schrijft nog steeds over kleine onbenulligheden op haar eigen vertrouwde manier. Dezelfde mensen reageren met de meest stompzinnige opmerkingen. Het zijn vaak, veel te vaak, korte eenregelige reacties waaruit ik nu nooit op kan maken of ze voor of tegen zijn. Of ze iets mooi vinden of juist lelijk, goed of slecht, links of rechts. En juist nu wordt heel die weblog anders. Het gaat over een fase van het leven. Een fase die we vrezen. Hoe gelovig we ook zijn, hoe vol zelfvertrouwen of hoe erg we ook kunnen steunen op onze omgeving. Juist dit doe je alleen. Soms actief, soms ontzettend passief.

Zij beschreef keurig hoe haar arts zonder al te veel interesse haar medische status opsomde. Zij zag dat hij glimlachte naar de assistente die hem thee bracht. Toen wel, haar hand kon hij niet eens stevig vasthouden bij de afscheidsgroet. Ze vroeg zich af of de arts wel raad wist met haar situatie. Natuurlijk kwamen er reacties op. Kort en lang en opeens van een man. Geen dame met ook een weblog. Niet iemand die een reactie achter  liet om zelf te scoren. Het was iemand die met voor en achternaam reageerde op haar log. Hij had kennis van zaken, leek in het begin met eenzelfde situatie om te gaan.

Hij noemde zich passief en ik voelde haar boosheid. Hij schreef over verdriet als je weet dat de ander gaat en ik voelde haar boosheid. Die boosheid ebde weg. Werd eigenlijk nauwelijks geschreven maar soms voelde ik haar boosheid over de passieve meute in een enkel woord. Ooit reageerde ik. Schreef dat ik ontzet was over haar komende sterven. Ze reageerde met een vriendelijke groet terwijl ik zoiets scherps had verwacht als "ok, maar jij moet ook een keer". Dat had ik verwacht, maar niet gekregen. Dus ik reageerde niet meer en las steeds vaker met verwondering.

Tussen alle mensen uit haar virtuele wereld kwam steeds vaker een reactie van die man. Hij schreef over zijn gevoelens bij haar sterven en al snel begon ik te begrijpen dat hij haar man was. Via haar weblog had hij een manier gevonden om met haar te praten over de dingen die ze elkaar niet zeggen konden. Het werd een gesprek tussen geliefden. Mensen die ontzettend veel van elkaar hielden en steunden. Soms was het ontroerend om te lezen en gruwelijk om te zien dat er mensen zijn die via korte reacties daar toch weer iets aan toe moeten voegen.

Ongeveer een week of twee geleden schreef ze voor de laatste keer. Ik zou misschien die datum uit mijn hoofd moeten weten. Het was mooi en berustend. Ze had er vrede mee. Haar weblog was stiller geworden. De reacties verstomd. Waarschijnlijk was de groep reactieschrijvers tot inzicht gekomen. Misschien past er gewoon geen reactie bij wat zij schreef. Vrijdag is ze overleden. Het was een kort en eenvoudig bericht van die meneer, haar man. "Ze is er niet meer" schreef hij en daaronder zijn naam. Een korte tekst waar je een raadsel van kan maken. Was ze in het ziekenhuis of reeds begraven? Je weet het niet.

Langzaam kwamen de reacties op gang. Althans, dat wil je dan schrijven. Binnen vijf minuten stond er de eerste. Een korte tekst waarin geschreven werd dat het erg was. Daarna volgden er meer. Er werd geen blad voor de mond gehouden. Mensen vonden dat ze haar hadden leren kennen in de drie maanden of vijf jaar dat ze haar weblog hadden meegelezen. Iemand wist hoe het voor hem was want ze had nog geen twee weken daarvoor haar hond had verloren. Ik wilde eigenlijk ook en had lang nagedacht over een goede tekst. Een tekst zonder dubbele betekenis, een oprechte met de juiste woorden.

Ik wilde schrijven over een gesprek tussen hun twee van drie weken geleden. Zij noemde hem sterk, vol vertrouwen in de toekomst, haar rots in de branding. Haar tekst schreef over een man die zijn mannetje staat. Maar zijn antwoord was ontluisterend. Hij twijfelde meer dan ze kon vermoeden. In de werkelijkheid van hun leven kan je dat nooit zeggen. Je steunt, loopt mee door lange gangen. Schud handen van mensen die de hele dag handen schudden. En je zegt dat je blijft, sterk blijft. Knipoogt naar de dokter en al die andere beroepslui en geeft daarmee aan dat het wel goed komt. Hij knuffelt haar als ze onzeker is en twijfelt om te vertellen dat hij moe wordt. Dat deed hij hier op haar weblog. Het maakte hem kwetsbaar en groots tegelijk.

Er rolden tranen toen ik las. Ik was er drie dagen niet geweest. De flauwekul stond er nog tussen. Haar woorden, zijn reactie, haar antwoord. Een dag later heb ik het herlezen en had ze alles weggehaald, behalve de woorden van haar en haar man. Ik wilde er iets mee. Ik wilde vertellen hoe het mij ontroerde, stil maakte. Het zo een moment was waarop ik mensen wilde roepen om mee te lezen, maar niemand zou begrijpen wie zij was, ze samen waren. Ik dacht aan een link, gewoon een reactie met een terugwijzing naar een moeilijke periode waarin het toch mooi was. Door mij als mooi, zuiver en goed werd ervaren. Maar als ik wilde beginnen dan slikte ik. Vocht tegen tranen of liet mijn ogen weer dwalen over een tekst die eigenlijk niet kon.

Vanochtend zat ik weer hier. Vanochtend moest het. Ik had ruimte gezocht om in alle rust te schrijven. Ik herlas delen en kwam aan bij het laatste bericht. De reacties waren van diep medeleven veranderd in een verzoek om verder te schrijven. Te vertellen hoe zijn leven nu was veranderd. Het voelde bijna alsof de meute schreeuwde. Ik las en las, de tranen rolde over mijn wangen. Ik kon het horen! De meute, schreeuwend om mij heen. Het geluid uit de luidsprekers, de letters wild rollend over mijn scherm. De meute wilde meer! De meute wilde actie! De passieven wilde weten wat het met hem deed, waar hij was, wat hij dacht. Vertel dan man!

"Vertel dan man!", dat was een laatste reactie. Ik kon niet meer. Het was absurd. Een meute passieve mensen. Mensen die smulden van ellende, alleen stil gebracht konden worden door zo duidelijk hun reacties te verwijderen. Die meute schreeuwde hongerig om meer. Ik wilde reageren met een "absurd!" gevolgd door een betoog. Ik wilde een standpunt innemen, duidelijk zijn, een tegengeluid. Ik typte in Word en zag een nieuw bericht binnenkomen. Hij had gepost. Een eerste bericht. Deze zondagochtend had hij gepost dat hij ging vertellen wie ze was. Deze ochtend had hij een besluit genomen. Juist deze zondagochtend ging hij vertellen over hoe zij het leven zag.

En ik dacht… "ergens klopt er iets niet", dat heb ik maar niet geschreven.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-03. Bookmark de permalink .

22 reacties op Haar typische flutlog

  1. Anne d'Ore zegt:

    OMDAT VANDAAG DE DAG VAN DE WEDEROPSTANDING IS?

  2. Hiraeth zegt:

    Met fascinatie gelezen…

  3. bieke zegt:

    De empathie door de schrijver is hier heel duidelijk te lezen en te voelen.
    Dank u voor het delen ervan.

  4. tomestepona zegt:

    ¡Prachtig!
    Ik ben nieuw hier…
    prachtige stille sterke opbouw…
    …en dan, die laatste zin…

  5. Buitendijks zegt:

    Complimenten voor dit prachtige stuk. Zeer indrukwekkend, dit. En zo herkenbaar, die reacties op haar overlijden, mijn god!
    = Een meute passieve mensen. Mensen die smulden van ellende, alleen stil gebracht konden worden door zo duidelijk hun reacties te verwijderen. Die meute schreeuwde hongerig om meer. =
    Dat zegt het wel. Het is ook lastig, je in te leven. Ik denk dat mensen zich ook zo aan dit soort verhalen laven om het idee te krijgen dat er nog iets echt is in het leven. Op een veilige afstand weliswaar.

  6. Gala zegt:

    duval, indrukwekkend blog en ja die zinsnede die buitendijks aanhaalt, kwam bij mij ook niet geruisloos binnen

  7. Peter Louter zegt:

    In alle opzichten een hoogstandje, terwijl er zo veel gevaarlijke afgronden dreigden.Je hebt ze een voor een omzeild en dat vind ik onnavolgbaar knap.

  8. Thera zegt:

    Prachtig verteld eigentijds verhaal. Empathisch en niet sentimenteel, zo raak!

  9. Frans Muthert zegt:

    Ademloos gelezen,deze observatie, Duval.
    Ik sluit me aan bij Buitendijks.
    Ik kan je helaas maar 2 aanbevelingen geven.

  10. Duval zegt:

    Oops… zit met open mond jullie reacties te lezen…

  11. Anna zegt:

    Mijn eerste gedachte is toch dat je die weblog graag wilt lezen.
    Om dezelfde ervaring te hebben?

  12. Klaverblad zegt:

    Kwaliteit à la Starry Night.
    Knap.
    Literatuur.

  13. jeg synes zegt:

    een mooi stuk proza heb je er van gemaakt…
    dat gevoel kreeg ik oook tijdens het lezen: er klopt hier iets niet…goed dat je het niet hebt geschreven…
    jeggroet

  14. anoniem zegt:

    Met een brok in mijn keel gelezen. Prachtig stuk met waarachtige gevoelens zonder een sprankje vals sentiment.
    Ik begin vaak te lezen bovenaan de lijst bezoekers-bevelen-aan omdat ik niet hou van eindeloos blogs lezen en je ergens een criterium moet hebben. Dat is deze keer dus goed uitgepakt. Ik ben blij dat kwaliteit toch soms komt bovendrijven.
    De vrouw waar je het over hebt heb ik waarschijnlijk wel ooit gelezen maar zij behoorde beslist niet tot mijn veelbezochte blogs.
    groeten
    rene louman

  15. Meneer zegt:

    Opnieuw: niets is wat het lijkt. Nooit.

  16. Appelvrouw zegt:

    zóveel

  17. Eline zegt:

    Het klopt niet, denk ik, maar misschien is dat juist het fascinerende van deze bijdrage van jou. Het had gekund. Het had zomaar gekund. In ieder geval in jouw hoofd. Toch?

  18. alib zegt:

    We hebben op het blog al verschillende discussies gehad over bloggers die dood gingen en dan weer niet dood bleken te zijn gegaan, of juist weer wel. Het is een mooi medium, internet, maar het waarheidsgehalte van beschreven gebeurtenissen is gelijk aan dat van een roman, niet aan dat van een verifieerbaar verslag.

  19. Solvejg zegt:

    Mooi geschreven Duval! en wat is waarheid? Dit verhaal maakt me in ieder geval nieuwsgierig naar beweegredenen van die man, naar de beweegredenen van de meute en naar het leven van die vrouw….

  20. demio zegt:

    Mooi geschreven.

  21. G.H. Duval zegt:

    Zucht
    Wat gaat tijd snel. Maart, nu is het Oktober. Ik heb niet stil gestaan, werd zelfs vaak voortgestuwd. Blijkbaar zonder gaatje om even hier te schrijven.
    Al moet ik toegeven dat de enorme stortvloed aan reacties mij ook wel een beetje verlegen maakte…

  22. Klaverblad zegt:

    Nog altijd mooi…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s