Roll over – Lay down

Ik moet je iets vertellen. Gewoon iets tussen jou en mij. Verder hoeft niemand het te weten, maar jij bent hier nu toch. Als je tijd hebt? Okee, het kan even. Wat ik je wil vertellen… Ik zag dit weekend een spijkerbroek. Nee, niet gewoon in de winkel, nee… Ja, precies! Jij snapt me! Daarom is praten met jou altijd zo fijn: je begrijpt wat ik bedoel. Ik zag een spijkerbroek met een mooie meid erin.

Ze was ook heel dichtbij. Dan heb ik het niet over meters maar gewoon aanraakbaar dichtbij. Heb ik ook gedaan. Gestreeld, gevoeld, gewreven. De stof. De benen in de spijkerstof. Lange witte lijnen, de ronding van het dijbeen. De rare stiksels op haar kont. Die had ze zelf liever ook niet. Die stiksels dan. Over de rest hoorde ik geen klachten.

Het is wat vreemd, I admit. Ik ben getrouwd en zij, ja zij is een andere vrouw. Wat kan ik je vertellen over de sfeer? Er rolde een traan. Het is vriendschap.. Even samen weet je wel. Bijna zoals wij, nu. Gewoon praten, vertellen, veilig zijn. Zij sloeg haar armen om mij heen en ik vertelde haar lachend volkomen ontspannen te zijn.

Dat was ik. Bij haar zijn is ontspannen. Er gebeurt niets, er hoeft niets, ik ken de hoekjes van haar huis. We spreken elkaar zo vaak dat ik de patronen herken. Ik spreek haar zo weinig dat we ons nog niet ergeren aan wie ik ben. Dat is fijn. Als ze herkent en fronst dan vlucht ik weg. Ik noem mijzelf lastig. Daarover twijfel ik niet en dat is fijn. Niet twijfelen is fijn voor de rest is het voornamelijk complex.

Zij zet koffie, een beste bak koffie en ik at een koekje. Ik denk dat het dat was. Voor het eerst at ik een koekje bij haar thuis. We hebben vaker samen een koekje… natuurlijk. Nee, niet in een liefdevolle omstrengeling een klein knapperig koekje gedeeld. Welnee! Gewoon tegenover elkaar, een beetje om elkaar heen kijkend een koekje weghappen. Maar dit was anders. Ze vertelde koekjes te hebben, noemde een merk of een omschrijving en ik wist wat het was.

Is, zijn. Koekjes zijn. Het was een lekker koekje en een beste bak koffie. Dus die spijkerbroek kwam voorbij, ging opzij, dichterbij en ik kon mijn ogen niet geloven. Ik had namelijk een wens geformuleerd. De wens was dat ik haar graag een keer in spijkerbroek… Vind je me nu gek? Ja beetje wel he. Nou goed… okee… Je zit naast elkaar, bij elkaar. Vriendjes zonder banden, verplichtingen of een gezamenlijke spaarrekening.

Ze is lief. Nee, meer nog. Ze is een schat en ze praat zo lief. Zo zacht, zo breekbaar en zo wijs ook weer. Ken je die kinderlijke onzekerheid? Dat je iets vraagt en dat ze het niet zeker weten. Drie keer zes bijvoorbeeld. Mijn kinderen zijn zo ver nog niet. Vijf plus drie is zelfs nog iets te hoog gegrepen. Die doe ik dan voor op mijn vingers maar bij twee plus twee of één en drie krijg ik die blik. Die blik van nadenken, jezelf afvragen of het antwoord wat je gaat geven wel goed is. Alsof er een keuze is uit een reeks antwoorden en je niet wilt horen dat het fout is.

Bij rekensommetjes is er maar één antwoord goed. Dat is het fraaie van rekensommetjes. Je leert een truukje, dat truukje oefen je en dan kom je er altijd wel uit. Bij vragen over het leven hebben veel mensen ook truukjes. Voor iedere situatie een geoefend antwoord. Dat antwoord komt snel, gepast en je standaard tegenvraag of instemmende knik volgt automatisch. Gesprekken van mens tot mens zijn vaker herhalingen van eerdere gesprekken dan dat je echt een oprecht verhaal treft.

Bij haar niet. Dat maakt haar nog charmanter en mijn vragen een tikkeltje harder dan bedoelt. Een opmerking wordt automatisch een rake en een stilte volgens hetzelfde automatisme een pijnlijke stilte. Dat kan, er is geen belang tussen ons dat maakt dat een antwoord moet. We zijn er omdat we samen willen zijn. Misschien ligt in die zin wel het antwoord op vele vragen en zuchten verborgen. Maar als we praten schrijven we niet, er zijn geen notulen en er staat geen flip-over in haar kamer met de agendapunten voor die keer.

Gelukkig niet. Ik heb een hekel aan flip-overs en nog meer aan mensen die daar mee om kunnen gaan. Ik schrijf ook met een eigen handschrift. Dat doen er meer maar het mijne is bijna onleesbaar. Mijn gedachten gaan immers niemand aan. Tenminste… totdat de spellingchecker er overheen is gegaan. Zo ging dat ook bij ons. Ik lag lui, loom en quasi ontspannen ergens uitgestrekt en zij schoof bovenop.

Dichtbij heet dat. Voelen belangrijker dan praten. De spijkerbroek voelde goed. Ik kwam overeind en keek. Vertelde dat ik haar zo wilde zien. De brede zwartleren riem, haar heupen, de strakke spijkerstof. Ik weet niet of ze lachte of verbaasd opkeek. Nee, we zijn geen collega’s. Ik keek naar, nou ja, nee… dat zag ik niet. Maar toch. Gretig? Ze heeft mijn ogen niet gezien. Ik viel terug, sloot mijn ogen en zuchtte dat ik het antwoord ook niet wist.

Ik kon haar onmogelijk vertellen dat ik twijfelde. Waarom moet je iemand meeslepen in je eigen onzekerheid? Ik ben een man, groot, nauwelijks sterk en ik straal uit een rots te zijn. Of misschien wel niet. Ik twijfel dus vertelde ik haar dat er in mijn hoofd een soort status quo was ontstaan. Ik wilde de situatie zoals die nu is in stand houden. Ik noem dit evenwicht en zo moest het blijven.

Dat begreep ze. Tenminste… ik hoop dat ze het begreep. Terwijl ik het haar vertelde besefte ik dat ik wreed was, haar in een onmenselijke situatie manoeuvreerde. Ik ben een lafaard, maar dat schrijf je niet. In je grootsheid vermeld je hoogstens dat je twijfelt. Dat klinkt dan toch ook weer een beetje chique. Mijn vingers streelden haar kont, althans de stof, haperden over roodachtig stiksel – die zij er ook niet wilde hebben – en gleden verder.

Ze is mooi, begeerlijk mooi en het hoefde niet. Van mij hoeft het niet. Je kan het doen. Stapje verder, om rollen, rond rollen, kleren uit en armen om elkaar. Een gezicht vol passie zien en zoenen. Benen om elkaar heenslaan en een plek vinden waar je samen veilig ligt. Doen en samen één zijn. Alsof het nodig is. Het naakte, het woeste. Je oer voelen om… Ja, waarom eigenlijk? Om je twijfel te verbergen of om toe te geven dat je gulzig was, bent?

En dan? Ben je dan nog die vriend? Praat je dan nog samen met de ruimte voor onzekerheid? Mag je dan nog zeggen dat je twijfelt? Kom je dan samen om oer te zijn, dierlijk, laag, gulzig en gretig, verlangend naar vlees, veroveren en veroverd worden of heb je voldoende aan een gesprek? Verlang ik naar woorden, weerwoord of is het seks; liefde. Wat is liefde? Roll over, lay down. Koffie met een koekje. Een beste bak koffie overigens. Onmogelijke dilemma’s. Zuiverheid van praten, je dingen hardop afvragen en een gezicht ontmoeten wat twijfelt.

Twijfel tussen wat? Ik weet het niet. Het gesprek was leuk, fijn. Een moment tussen vrienden is altijd heerlijk. Ik zei al dat ze mooi is. Ik zei nog niet dat ze heerlijk gezelschap is. Zei ik al dat we samen uren kunnen praten en dat de lange stiltes fijn zijn? Ik heb je zoveel niet vertelt want zoals ik gisteren al zei: ik was er een tijdje niet. Hier niet zijn heeft alles te maken met mijn twijfels. En juist over die twijfels vertel ik je niet. Misschien morgen of helemaal niet. Ik zei immers dat ik nog lang niet terug ben. Dat kan je ook zien he… Er staat geen plaatje bij deze tekst.

Ik begrijp dat je weg moet. Je kijkt voor de derde keer op je horloge. Mooi klokje trouwens. Nee, koffie heb ik hier niet. Zelfs geen koekje. Ik begrijp dat je niet hoeft te staan. Dat is het voordeel van weblogs lezen: je zit er meestal bij. Al is dat zitten voor de meeste in een rare iets voorover gebogen houding met de neus op het scherm. Maar goed, over dat soort dingen praten wij hier niet. Als je volgende keer komt heb ik dat cdtje bij me van Status Quo, kunnen we samen wat nummertjes luisteren.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2008-03. Bookmark de permalink .

13 reacties op Roll over – Lay down

  1. Appelvrouw zegt:

    oh, zucht
    de jeugd
    vol passie en verlangen.

  2. Maria-Dolores zegt:

    dat ik drie keer op mijn horloge keek, dat leek alleen maar zo..

  3. Gus Bolden zegt:

    Roll over Lay Down and Let Me In!!
    Ja, ja Duval, die kennen we. Nummertjes beluisteren.
    Een ander soort nummertjes zal je bedoelen.
    Ik moet wel om jou lachen hoor, hahahaahahahaReactie is geredigeerd

  4. Duval zegt:

    Och Appelvrouw, is het niet de kunst om de jeugd in Uzelve te bewaren?
    Ha ha Maria-Dolores, het was dus illusie? Alles illusie of alleen dat mooie horloge? 😉
    Hoi Gus! Dat is een tijdje geleden he… Ik heb ook al wat zinnen op jouw log laten vallen.
    Met een glimlach bereik je meer dan met een frons. Ik kom bij jou ook altijd met een grijns vandaan en soms vind ik mijzelf schaterlachend achter het scherm.
    Ik ben te lang weggeweest, heb sommigen van jullie echt gemist. Toen niet, maar nu…
    Bedankt voor jullie reacties!

  5. Appelvrouw zegt:

    Jawel, de jeugd in jezelf bewaren. Maar ik doelde op de passie en verlangen. Die jeugd is niet waar ik nog naar verlang. Ik vind het heerlijk rustig om "oud" te zijn en niet meer gedreven te worden door "voortplantingsdriften". Vroeger kon ik me niet voorstellen dat ik daar tevreden mee zou zijn.
    Soms vergeet ik het zelfs dat ik ook vol passie en verlangen was. Maar als ik dan weer een stukje lees als bijv. dat van jou, dan weet ik het weer. Die tijd was ook mooi. Maar nu zijn er andere dingen belangrijk.Reactie is geredigeerd

  6. Duval zegt:

    oe… dat klinkt bijna als "ik kan het niet meer, maar dat geeft niets"
    Zal toch niet? Er is zoveel leuks en liefde of een ploselinge verliefdheid is toch overal. Onafhankelijk van leeftijd of wat dan ook.
    En gewoon een zoen? Zo een spontane, een plotsklaps! Als je um niet krijgt… kan je um altijd nog geven 😉

  7. Appelvrouw zegt:

    Oh, mijn man en ik knuffelen heel veel, en raken elkaar altijd wel aan bij het langslopen. En we liggen altijd heerlijk tegen elkaar aan. En dat gaat heel diep in gevoel. Maar erotiek of passie? Och, daar komen we gewoon niet meer aan toe. Sommige dingen ontstaan zo.

  8. Duval zegt:

    Ik kan helaas niet schrijven wat mij werkelijk overkomt…

  9. Appelvrouw zegt:

    Ik ook niet 🙂
    Soms kun je het maar beter beleven.

  10. Duval zegt:

    Zelfs daar twijfel ik over…

  11. Appelvrouw zegt:

    Nu wordt het mij te abstract

  12. tandwielfabriek zegt:

    Je had me eerst op het verkeerde been met de spijkerbroek. Ik ben benieuwd naar een bijdrage over ‘er liep een rokje voorbij’.

  13. Duval zegt:

    Rokjes lopen niet.Rokjes draagt men door de wind

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s