Vitrage als grauw, wit behang

Heel langzaam keek hij op. Hij was niet eens gestoord door een scherp schel geluid. Er was niets omgevallen, geen meeuw vlak langs zijn raam. Hij keek naar buiten. Het boek op zijn schoot. Nam de tijd. Het boek even dicht, de duim ertussen. Staren door het venster. Het vuil niet zien, de vitrage negeren en kijken.
Langzaam wennen de ogen aan het beeld veraf. Daarna stelt hij opnieuw scherp op de vitrage. Het is wit grauw behang. Verbergt zijn leven voor de kijkers van de straat. Niemand kijkt er op. Niemand kijkt er om. Waarom zouden ze? Er is werkelijk niets, daar, in die huizen. De huizen met vitrage als wit grauw behang.

Er loopt een trein het station binnen en hij ziet het. In gedachte hoort hij het spelen van het meisje. Ze is jong en blond. Alle meisjes zijn blond en vooral jong. Hij glimlacht. Kijkt naar zijn boek. Zoekt die zin en kan hem niet vinden. Blijkbaar heeft hij die net zelf bedacht. Hij zou kunnen omvallen maar de leuningen zijn te hoog, de zitting te ingezakt en zijn plekje te goed om het nu al te verlaten.

De trein loopt binnen en de mensen stromen eruit. Het is als een brakend monster, de eruptie van een vulkaan. Alle rottigheid komt eruit en vervuilt de straten en kantoorgebouwen. Hij schuift iets op en kan haar zien. Het meisje met de viool op haar rug, een tas in de hand, de jongen achter haar. Zijn handen op haar billen. Ze zoenen, hij streelt haar wang, streelt haar weer daar. Het lijkt of hij dingen wil doen die ongepast zijn op een plek waar zoveel mensen langskomen.

Zijn vinger tikt op het boek. Het is een dik boek met een harde kaft. Een hol getrommel vult de ruimte. Hij trommelt vaak mee als zij speelt. Soms is het niet om aan te horen. De toonladders accepteert hij. Die zijn niet meer dan een aankondiging van wat komt. Toonladders zijn als het piepen van een trein die een station inkomt. Een laatste signaal om weg te komen, een waarschuwing voor het naderende uitstorten van veel wat je niet wenst.

Maar als zij speelt, het speelt, dan vult hij. Hij vult aan, de kamer, zijn geheugen, alles komt op zijn plaats. Zij het strijkorkest, zijn stem het koperwerk en zijn vingers doen de rest. De rest van dirigent tot slagwerk van ritme tot ethiek. Maar hij valt terug als zij stilvalt. Staat op als zij weer leeft. Het is een samenspel van elkaar verstaan en durven horen. En altijd, iedere keer weer, sluit zij af met Elvis.

Dat kwetsbare van het tonen van passie. Niet alleen kunnen spelen maar ook durven. Rock en roll of gewoon country? Eenvoudige liedjes, simple songs en dat, door haar. Hij zucht en laat zijn vingertoppen het boek strelen. Het kon bladmuziek zijn. Hij had zichzelf naar boven kunnen hijsen. Op haar deur kloppen en haar spel onderbreken. Vertellen wie hij was, de man van beneden en de maat slaan.

De deuren gaan dicht. De jongen blijft achter. De baard komt door niets meer dan drie maanden niet scheren. Je ziet dat het dun is als schapenwol. Hij moet nog veel leren en is nog lang niet wat zij zoekt. Zij is sterker, zoveel sterker en zie wie vertrekt. Het is de dame van het stel. De deuren sluiten zich, een laatste signaal klinkt, de trein zet zich in beweging en voert haar weg van het lange smalle perron.

En juist hij, juist hij ziet haar door de kier tussen zijn vitrage. Hij negeert het vuil op zijn ruit. Ziet hoe ze uit het raam hangt en zwaait naar hem. Even zwaait hij terug maar ze lijkt het niet te zien. Het is onmogelijk om hem te zien. Hij heeft het zelfs getoetst. Een mantel over de leuning van zijn stoel, de bezem erachter en de zuidwester erover. Hij zocht het felle geel maar door de vitrage zag hij niets. Drie dagen later deed hij het weer maar nu met de verlichting in de kamer aan.

Dat was de eerste keer op het perron. Hij was in overtreding, sommige dingen mochten niet. Hij had rondgelopen en opgekeken. Gezocht naar zichzelf en zijn gezicht maar zag zich niet door de vitrage. Sindsdien hield hij die ook stevig dicht en net vandaag is er een opening. Net vandaag ziet hij haar en hem. Hem, die rare snuiter, die als hij kwam haar van het spelen afhield.

Zelfs Elvis klonk niet en nu is ze weg. Hij pakt zijn boek. Slaat open waar zijn vinger is gebleven en leest. De letters dansen. Hij pakt zijn glas en luistert. Er zijn nieuwe mensen. Er klinkt geschreeuw. Ze lijken dronken of woest. In ieder geval zijn ze boos. Boos over de hoge huur, boos over de kleine ruimte, boos over de vele trappen en boos over de rare nare buurman. Een man met boeken. Liever hadden ze een vrouw. Oud of jong.

Nu drinken ze wat en hij leest. Schuift de vitrage iets open en hoopt dat ze komt. Gewoon op het moment dat de trein braakt hij haar rode tasje ziet. Het vlotte bewegen en het zwaaien vanaf de straat omdat zij wist dat hij haar toch wel ziet. Hij neemt een slok. Staart en tuurt. De maan komt al. Even klinkt zijn stem heel zachtjes "do you mis me tonight". Hij glimlacht. Slaat zijn boek weer open: verder lezen, het is spannend.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-12. Bookmark de permalink .

Een reactie op Vitrage als grauw, wit behang

  1. tandwielfabriek zegt:

    Een alternatief kerstverhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s