Locomotief

Ze loopt er voorbij. De man. Hij staat, kijkt. Lijkt te wachten, lijkt ook onderweg. Hij lacht, zij springt op haar fiets. Vertrouwt het niet en fietst er vandaan. Denkt en wacht even verderop. Gaat dan langzaam door, passeert het tunneltje en draait. Ze zet aan, maakt snelheid. Het fietspad omhoog. Snel neemt haar snelheid af. Bijna wankelt ze. Haar been zet kracht, drukt het pedaal naar beneden.

Hij is haar gevolgd. Niet bewust, slechts gestuurd door een vaag vermoeden. Een voorgevoel of een doelloos invulling zoeken naar een verlangen dat hij niet onder woorden brengen kan. Hij ziet haar wankelen. Het been, de spieren die samentrekken, kracht maken. De lengte strekken, de fiets vooruit stuwen. Haar in zijn armen.

Ze kijkt naar beneden. Houdt haar stuur vast. Trekt eraan, spant zich. Voelt haar rug, de weerstand van de fiets samengebald in dat ene pedaal. Bijna moet ze staan om het ding onder haar te houden. Ze balanceert om evenwicht te houden. Door, ze fietst nog, het is gelukt. Dan ziet ze hem. De baard, de man, de fiets, de jas. Hij lacht, zij niet.

Hij lacht, zegt iets voor haar te hebben. Ze negeert zijn ogen. Weet dat het fout is. Maakt snelheid. Sneller en sneller. Weg, het omkeren fout. Nooit meer bedenken. Elf jaar en getwijfeld terwijl ze zeker weet dat sprookjes niet bestaan. Even nog kijkt ze om. Ziet zijn jas, zijn fiets. Het is een locomotief. Oud, traag en degelijk , de man eigenlijk ook.

Ze verbaast zich over de man, de baard en de waanzin van de situatie. Elf jaar en niet dom. Elf jaar en dom genoeg om te keren. Nog wel, later zal ze met open ogen het gevaar aangaan. Nu is er alleen verbazing. Verbazing om de man, de baard en de fiets, de jas die openhangt. Even kon ze alles zien. Alles wat hem man maakt. Het maakt hem nog steeds oud en traag maar veel minder degelijk.

Aan de rand van het park stopt ze, balt haar vuist en roept "klootzak, sprookjes bestaan niet!" Een echtpaar loopt voorbij. Schudden het hoofd en spreken schande van het brutale kind. De man draagt net zo een jas als die andere. Even wil ze zeggen dat die twee ook klootzakken zijn. Zoals ze lopen, zo samen, zo volgens… zo volgens het sprookje.  Maar sprookjes bestaan niet, dat weet zij en al die anderen nog niet.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-12. Bookmark de permalink .

8 reacties op Locomotief

  1. Gus Bolden zegt:

    Het lijkt mij toch, dat hij haar een beetje ‘stalkte’ en dat doet het nooit goed bij vrouwen.
    Ook niet bij mannen trouwens.

  2. Duval zegt:

    Het stalken past deze man, het niet goed doen bij vrouwen ook. Ik heb verzuimd duidelijk te omschrijven wat hij doet, wie hij is. Dat is niet nodig denk ik. Als er een hint ligt dan in de voorlaatste alinea.

  3. tempelman zegt:

    Is al een oud merk. Een ‘klassieker’ zou ik zeggen. De fiets werd volgens mij in Amsterdam gemaakt. De fabriek bestaat niet meer.

  4. Duval zegt:

    Ik heb even gegoogeld Martien en Locomotief is nu een merk van Gazelle. Gazelle nam deze in 1968 over.
    Inderdaad een klassieker, wij hadden er ‘vroeger’ eentje thuis: een oerdegelijk ding. Ik vond het gewoon een mooie fiets, zwart met van die dunne goudkleurige lijntjes eropgeschilderd, plaatje van een locomotief voorop. Fantastisch!

  5. Dunya zegt:

    Ja,die staat voor jouw bungalow tegen het rekje!
    Ha denk ik dan,hij is thuis,daar staat zijn fiets!
    Ik zou nóóit een man willen wezen met zo`n raar geval.

  6. Duval zegt:

    Lieve Dunya, iedere man heeft "zo’n raar geval" – het maakt een man, man en de anderen tot vrouw.
    Niet iedere man heeft een regenjas, laat staan een parkje er omheen.
    Tot slot: ik woon niet in een bungalow.

  7. The prinses met de 7 sluiers... zegt:

    Welles,
    en
    ik
    ben
    zeer
    zeker wel een Prinses!
    Mss niet uit Pruisen,maar uit de Orient!?

  8. Duval zegt:

    … dus ik woon wel in een bungalow?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s