Ik zat…

Ik zat wat spam te oogsten toen ik quasi verveeld msn opende. Er stonden nog mensen in… Mijn ogen gleden over de namen. Soms klikte ik op een naam. Ontmoette bekende ogen, een enkele keer een heel ondeugend plaatje. Opmerkelijk dat je bij een plaatje kleiner dan een postzegel toch opmerkt dat het ondeugdelijk is.

Als kwaliteitscontroleur zou ik het niet gek doen. Zittend vanachter mijn bureau de productie overzien. Soms een tik tegen de ruit die het lawaai tegen moet houden. Ver na werktijd nog gebogen over diagrammen die een ieder inzicht moeten geven in het bereikte kwaliteitsniveau van de onderneming.

Zo helder als een kwaliteitscontroleur dingen ziet zo dromerig keek ik naar mijn msn. De mooiste groep is het clubje ‘niet messenger contactpersonen’. Daarin staan drie vrouwen en één man. Die man ben ik, althans één van mijn vele nicks. Ik heb er drie, nee twee en dat vind ik veel. Iedere dag de keuze tussen jezelf, iemand anders of dat wat ik hier op volkskrantblog ben kan een lastige zijn.

Eigenlijk ben ik hier op volkskrantblog voornamelijk stil. Dat is prettig. Het voorkomt dat ik jullie verveel met bedachte stukjes tekst waarin ook zo nu en dan nog wel eens een taalfoutje ligt te blinken. Ik ben niet trots op mijn stilte. Ik zou mijzelf minimaal kunnen schamen omdat ik kostbare tijd verdoe met het turen naar namen in mijn msn venstertje.

Je zou kunnen zeggen dat er betere dingen zijn te doen. Die zijn er ook, maar het tijdstip waarop ik dit tekstje schrijf maakt dat er ook wel even ‘iets anders’ mag. Helaas kom ik niet verder dan turen naar namen. Drie namen, drie verschillende vrouwen. Ik zou met twee van de drie best wel een keer ‘iets anders’, desnoods een praatje over volkskrantblog.

Eigenlijk mis ik de vierde. Niet mijzelf, maar een vierde vrouw. Alsof driemaal scheepsrecht is en het de vierde keer toch eigenlijk altijd beter gaat. Drie brengt zo een verschrikkelijke druk met zich mee omdat er altijd wel iemand ‘scheepsrecht’ in je oren brult. Onze kwaliteitscontroleur deed dat altijd. Tot er een jong gastje kwam die echt verstand had van kwaliteit en vooral van statistieken.

Ik heb die jongen nog uitgelegd dat vier rust brengt. Een evenwicht van twee evenwichtige getallen. Drie is oneven en priem. Toen ik begon over msn en de verwarring in mijn hoofd toen ik constateerde dat vier niet compleet is als de rij niet uit vier vrouwen bestaat, haakte hij af. Zo gaat dat met jonge mensen en die vierde was bijna even oud als ik.

Is bijna even oud. Althans dat hoop ik. Ze was ontzettend mooi, ontzettend intelligent, ontzettend uitdagend, ontzettend lief en innemend. Ik voelde mij thuis. Thuis in haar geordende chaos. Ik kon haar leven begrijpen en al voor ik haar ontmoette begreep ik dat er bij haar een veilige plek zou zijn. Alles wat zou kunnen heb ik ontzettend verknald.

Het is geen ‘kans van mijn leven’ die ik voorbij heb laten gaan. De eerste keer de wasmachine vullen met haar kleren is nog leuk. Maar ik wordt wat moe om weer al haar wasgoed te laten doorlopen op mijn fel rode sokken. Ik heb twee paar, het tweede paar als reserve en natuurlijk voor het evenwicht. Twee paar rode sokken is immers vier. Eenmaal doorlopen hoef je nooit meer te wassen.

Dan nog de boodschappen, iets regelen voor de zapper, drie maanden de rekeningen niet op tijd betalen en je leventje is weer als vanouds. Je hangt op de bank. Zegt dat het weer ontzettend druk was op de zaak. Eet wat je eten kan, drinkt wat je drinken kan en mompelt zo rond de kerst iets over zomervakantie. Binnen drie maanden zie je niet meer die lekkere kont. Doe je niet meer je best om haar te veroveren. Vergeet je gewoon de wekker te zetten omdat ze je toch wel wakker maakt.

En dat… dat heb ik verkloot! Dat is niet erg… maar nu kan ik haar niet vinden in mijn lijstje. Een lijstje vol verleden. Oneven groepjes met namen die zo asymmetrisch zijn dat je er zelfs geen puntspiegeling van kan maken. Ik moet er wat mee maar kom niet verder dan de constatering dat ze eigenlijk allemaal vrouw zijn. In negentig procent van de verzamelde namen weet ik dat niet zeker omdat ik ze nooit ontmoet heb, maar toch… Er is een ernstig vermoeden dat mijn veronderstelling klopt.

Ik blader even en vind haar terug onder het kopje ‘andere contactpersonen’. Een anoniemer groepje is er niet. Opeens herinner ik mij weer dat ze een andere naam gebruikt dan waarmee ik haar al die tijd heb aangesproken. Kwestie van onherkenbaar door de virtuele wereld gaan. Ik noem mij Kees maar kan best Bert heten. Dat lijkt op Bram en daarom heet ik Adriaan. Zo gaat dat. Gelukkig heet zij geen Kees.

Nog heel even concentreer ik mij. Het is haar laatste kans om online te komen. Een blij opspringen van haar naam. Dat zou mij de kans geven om eindelijk sorry te zeggen. Maar ze komt niet. Al jaren niet meer. Ik mis haar om de illusie die zij is. Het perfecte leven met de perfecte vrouw. Hoeveel concessies ik ook zou moeten doen, die eerste maanden zouden perfect zijn.

Nog vijf minuten. Ik wacht nog vijf minuten en gun mijzelf de kans op een verbetering van gebreken. Ze komt niet. Kent mij misschien niet eens meer. Kwijtgeraakt in een druk leven vol veelbelovende mannen. Wat zou zij nu herinneren van die ene dag en die tweede. Ik sluit msn af en staar naar het scherm. De bomen, haar glimlach, de wandeling, haar hand. De vermoeidheid en het fijne praten. De ogen, die stem. Al lang niets meer vernomen. Ik haat msn.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-11. Bookmark de permalink .

6 reacties op Ik zat…

  1. Morgaine zegt:

    msn zuigt.
    🙂

  2. Duval zegt:

    Heej Morgaine!
    Sta jij ook in mijn msn of toch niet meer? Vanavond eens kijken…
    😉

  3. Maria-Dolores zegt:

    🙂
    alsof het leven niet ingewikkeld genoeg is zònder msn…

  4. Gala zegt:

    😉
    en dan ook nog al die emoticons

  5. tandwielfabriek zegt:

    Ik heb ook al een hyves. MSN kan er echt niet meer bij. Anders slaat mevrouw Tandwiel op tilt.
    En ik vind een blog niet ‘stil’. Als ik de woorden lees, hoor ik uiteindelijk ene stem in mijn hoofd. In dit geval jouw stem, die mijn stem leent.

  6. Duval zegt:

    Het is de kunst om de eenvoud van het leven te blijven zien Maria-Dolores.
    Pfff Gala, schei uit. Soms zit ik een kwartier te kijken welke ik nu weer tussen mijn tekst zal strooien. En dan had ik eindelijk iemand gevangen voor een gesprek… blijkt ‘ze’ weg…
    Dan lenen mijn woorden jouw stem Tandwielfabriek. Het is namelijk niet het holle vat wat geluid maakt maar juist het mannetje wat er met een stok op slaat.
    Dank voor jullie reacties!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s