Zwem meisje, zwem! (Kinderblogdag)

 

Met tegenzin ga je weer. Je huilt. Er moet nog een kroel. Als jij je jas al aanhebt kom je me halen. "Nog een kus, je zwaait toch wel?" en ik sta zoals altijd voor het raam. Zie hoe je in de auto wordt gezet. Je zwaait vertwijfeld alsof het ons laatste afscheid is. Als de auto de straat uit is ga ik nog even werken. Het laatste stukje van de dag. Straks kook ik eten of maak friet. Op jouw zwemdag is er vaak wat lekkers omdat je honger hebt, moe bent en het zoveel later is dan de tijd waarop we normaal eten.

Iedere keer gaan mijn herinneringen terug. Mijn zwemlessen deed ik toen ik ouder was. A en B en alles in een gehaast tempo wat niet prettig was. Het moest en twijfel stuitte op onbegrip. Mensen in tennispakjes langs de kant die brulden. Een man met sigaar noemde zichzelf directeur. Hij was dik, autoritair en deed de lastige gevallen. Daarna werd het beter, misschien zelfs wel goed. Maar nooit sprong er één pardoes in het water. Nooit noemde er één je naam maar was iedereen gewoon ‘de volgende’ als het je beurt was.

Het grote multifunctionele gebouw heet tegenwoordig zwembad. Dat is raar want het restaurant is een prima restaurant. De fitnessruimte is voorzien van zoveel fietsen dat ik niet zou weten welke ik zou nemen. Als de trap naar de tribune te hoog is dan pak je gewoon de lift. Wij gaan naar het wedstrijdbad, maar er is zoveel meer. Het leukste blijft toch de enorme glijbaan. Omkleden doe je allemaal bij elkaar en je wacht gewoon tot de juf je komt halen. De zwemkaart heeft een magneetstip en is zo gescand. Toch krijg je een bonnetje en al die bonnetjes worden bewaard. Niet om een stapel te maken maar om straks met een diepe zucht weg te gooien.

De brievenbus gaat open en je roept. Ik ben druk in de keuken. Natuurlijk zag ik je aankomen, natuurlijk. Maar ik moet ook aardappels afgieten, de witte macaroni rood roeren of de friet in het warme vet laten zakken. Je roept nog eens en nog eens en net voor iemand je helpt met een sleutel maak ik van binnenuit de deur open. Laat je binnen, zie je jas in de gang vallen, je loopt door. Ruikt en kijkt. De televisie uit, je speelgoed op de plek waar je het hebt gelaten. Je vraagt wat we eten terwijl je dat eigenlijk al een halve dag weet. De mensen achter je roepen dat je jas niet op de grond hoort. Maar jij zit op de grond en haalt de schoenen van je voeten.

Het is een race. Een race de tijd in te halen. Zorgen dat alles op tafel komt. Er ook nog rust is om verhalen te vertellen. Verhalen van de dag. Over de zwemles en de juf op school. Over de avonturen in de supermarkt en het ontbreken van net dat wat wij nodig hebben. Over de rare meneer aan de telefoon en een bedrijfsbezoek dat vandaag niet door kon gaan. Eerst eten we. Jij hongerig van je zwemles. Wij vooral trek omdat het later is. Het smaakt, lekker hoeft niet moeilijk. Ik kijk naar mijn bord en geniet van de geluiden, de kring. De staart in je haar die nog nat is en die jij straks ontdekt. "Pap maak mijn staart eens los" als de handen vol zijn met borden.

Je glimlach nu is zo een contrast met je gezicht bij vertrek. Een klein stukje theater, drama. Na jouw laatste keer weet ik beter. Ik zag je dansend en druk in gesprek met één van je vriendinnen. Je popelde op de tegelrand zo vlak voor het water. "Wat moet ik doen juf?" sprak je gezicht en alles wat zij zei kon je, deed je. Je had lol, ontzettende lol. Bijna zou ik zeggen "op je plek". Maar dat zeg ik niet. Zwemles is niet fijn en afzwemmen al helemaal niet. Kinderen worden al zo gestuurd door ouders. Waarom zou ik jou vertellen dat zwemmen leuk is? Ik vond er niets aan, helemaal niets. Maar naar jou kijk ik graag in het zwembad.

Ik ben gespannen zoals ik vroeger ook gespannen moest zijn geweest. Realiseren dat je dochter daar staat voor een diploma maakt mij emotioneel. Even maar. Je zit als vader toch op een tribune. Omringd door ouders en opa’s en oma’s. Mijn zoontje kijkt. Hij moet nog, straks, en is nog lang niet zo ver. Lang is relatief in een jong kinderleven en hij kijkt aandachtig. Ik smul van het gemak waarmee mijn dochter daar door het water gaat. Foto’s gemaakt, duim omhoog, ze zwaait, ik slik en geef mijn zoontje een knuffel. Van A naar B naar Cito-toets.

Het leerlingvolgsysteem werkt al waardoor de enthousiaste woorden van de kleuterjuf de komende jaren worden herhaald. Het veterdiploma is allang binnen en in gedachten denk ik aan HAVO of VWO, misschien met een grote grijns VMBO en daarna door. Door naar een leuk leven. Een vriendje om mee te leven, kindjes maar toch zeker een leuke baan. Mooie hobby’s om bij te ontspannen. Misschien iets meer verantwoording, kan jij dat aan? Ik kijk naar jou en zie mijn kleine leven. Draai mij om en zie mijn ouders. De tribune plaatst ze hoger. Mijn zoontje staat onder mij. Ik slik en er rolt een traan. Ik veeg, zweet, warm zwembad. Geslaagd, A, hoera!

Alle afbeeldingen (c) G.H. Duval

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-10. Bookmark de permalink .

25 reacties op Zwem meisje, zwem! (Kinderblogdag)

  1. bieke zegt:

    als dat geen emoties zijn…..voor beiden.

  2. Coby zegt:

    Geraakt tijdens het lezen en dat is nog voelbaar. Hele mooie persoonlijke bijdrage, er zit zoveel in op zoveel nivo’s…..
    Hartelijke groet, Coby

  3. Bart zegt:

    ja heel mooi, er gaat wat om in kind en ouder…

  4. Kjel zegt:

    Wat een prachtige bijdrage!

  5. Duval zegt:

    Bieke, Coby, Bart en Kjel,
    Dank voor jullie reactie. Het is vrij recent gebeurt. Ik schreef het vanochtend in alle vroegte vrij impulsief. Lang getwijfeld, uiteindelijk toch geplaatst.

  6. tandwielfabriek zegt:

    Als er een kinderblog top10 bestond, zou je een waardige nummer 1 zijn.
    En is de titel vrij op Acda en de Munnik? ‘Ren Lenny, ren!’

  7. Duval zegt:

    Dankjewel tandwielfabriek. De titel had ik zo nog niet gezien, zou kunnen. Zelfs daar worstelde ik mee en heb mijn eerste ingeving maar laten staan.

  8. Jacopone zegt:

    Stom hè, dat je ontroerd wordt bij het halen van een zwemdiploma. Ik zie nog mijn kleine dochter met een prachtige slag door het water gaan bij haar zwemdiploma en ik weet hoe je je gevoeld hebt. Mooie foto’s.

  9. Duval zegt:

    Ja Jacopone, precies die prachtige slagen, het uitdrijven en dan weer heel precies een mooie slag maken. Schitterend!
    Juist het kleine, de eenvoud van zo’n zwemdiploma maakt het mooi. Een voorbode van wat nog komt maar ook een geweldige prestatie die helemaal op zichzelf staat.
    Dankjewel voor het compliment over de foto’s.

  10. Mick. zegt:

    Bah..zwemles, het te koude water, de strenge juffen en vooral .. het gat ..
    mooi stuk:)

  11. Johan HvD zegt:

    U hebt iets moois beschreven, heer Duval.

  12. Eline zegt:

    Prachtige foto’s, Duval. Tijd naar zitten kijken. Dat je dat ondertussen ook nog lukte. En dan je verhaal. Het leest vlot, het leest mee, leeft mee. Heel graag gelezen, kortom. Chapeau, een zeer waardige bijdrage op deze bijzondere VK-dag. Een dag waarop ik eindelijk eens voel: eenheid in iets positiefs, dat lukt hier ook. Da’s fijn.

  13. Duval zegt:

    Hallo Eline. De foto’s zijn iets waarin ik mij steeds probeer te verbeteren. Door lessen en workshops te volgen, heel veel te kijken naar werk van anderen en door zelf veel met fotografie bezig te zijn op een kritische manier.
    Eenheid in iets positiefs… Het gaat opvallen he. Ik merk sinds de zomer een meer negatieve stemming. Sommigen schudden het heel makkelijk van zich af. Anderen gaan er dwars tegenin en er zijn er die stoppen gewoon.
    Zo zonde, zo ontzettend zonde. Zeker als je weer kijkt hoeveel mensen er mee doen moet dit sympathieke initiatief. En natuurlijk gaat dit verhaaltje over een kind in het rijke westen waar het ‘te koude water’ (quote van Mick) zo’n beetje de grootste belasting is.
    Mijn doel is stukjes te schrijven waaraan mensen plezier beleven om ze te lezen. Je hebt het graag gelezen, dus mijn primaire doel bereikt.

  14. Duval zegt:

    Precies Mick, precies…
    Hallo Johan HvD, thanks.

  15. Maria-Dolores zegt:

    alleen even zeggen dat ik niet alles gelezen heb en ook niet reageer (ben vandaag niet zo lezerig en reageerderig omdat ik op zaterdag vrij heb :-), maar wel twee punten gegeven heb voor het stukje dàt ik gelezen heb…

  16. Duval zegt:

    Ha ha ha Maria-Dolores. Maar als je in een lees-mood bent kom je toch even terug he? 😉

  17. Zilver zegt:

    Herken veel en proef emotie, geluk en een mens die de wereld leefbaar maakt, mooie bijdrage, met ontroering gelezen, die natte staart en die handen vol met borden, prachtig….. Staat vol van de liefde, terugkijken, vooruitkijken…

  18. Duval zegt:

    Dankjewel Zilver

  19. Ramirezi zegt:

    Ja, leuk om te weten dat we (wij nederlanders :D) allemaal hetzelfde hebben meegemaakt in het verleden. Of zijn d’r ook zonder veterstripdiploma ?

  20. Duval zegt:

    Ha ha ha Ramirezi. De schande van geen veterstrikdiploma… daar komt echt niemand voor uit.
    Maar de noodzaak van een A & B diploma voelt iedereen: ‘overal water he’.

  21. lidy zegt:

    Hier hou ik van, recht uit het hart 🙂

  22. staco zegt:

    Al die life events, je moet ze doorleven, soms doorlijden en – de mijne zijn nu 19,22,27 en 29- het houdt nooit op.
    Later herinnert ze zich pa in de keuken (niet eens die op de tribune) die er altijd was..

  23. Duval zegt:

    Toch ga ik geen verzoeknummers doen Lidy 🙂 Maar dit paste zo mooi bij het thema, ik nam even tijd en daar stond het. Getwijfeld, toch geplaatst. Volgende keer vast heel iets anders…
    Tja Staco, na één komt twee of in mijn geval: na A komt B. Het houdt nooit op. Je ziet ze gaan richting valkuilen die je zelf beleefde. Soms waarschuw je, soms liever niet. En straks, zoveel later, de herinnering positief is dan is het goed.

  24. Antoine zegt:

    mooi beschreven, het begin van de lange weg der diploma’s 🙂

  25. Duval zegt:

    Inderdaad Antoine en uiteraard bedankt voor het leuke initiatief om een ‘kinderblogdag’ te organiseren.
    Voor mensen die meer willen lezen: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/160075 naar jouw weblog met een overzicht van alle kinderblogdag-bijdragen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s