Verlichting

Al weer enige dagen geleden sprak ik over de tip van de sluier. Die zou ik oplichten, maar dat doe ik nog niet. Laten we zeggen dat er voor alles een tijd is. Natuurlijk wil ik u niet teleurstellen en daarom vond ik een mooi compromis. Vandaag verlicht ik u door een heel andere tip van één sluier te doen oplichten. Volgende week doe ik een tip van een geheel andere sluier.

Is dit een faire deal of niet? Zo niet, leest u dan niet verder. Zo wel, dan leest u maar verder. Als u denkt: ik weet het niet en u twijfelt verder te lezen: doe dan geen moeite. Ik herhaal: doe geen moeite! Stop met lezen, klik op aanbevelen (ergens hier onderaan) en ga door met de dingen die u niet laten kan. Zoals zo vaak gaan weblogteksjes werkelijk over niets of zijn een herhaling van nieuwsfeiten.

U heeft nog niet aanbevolen? Okee, dan wacht u verlichting. Nog niet zo heel lang geleden schreef ik over ‘de lamp’. Er was een nieuwe uitgezocht, het ding koste belachelijk weinig geld en we noemden het al liefkozend "precies onze smaak". Kortom… we waren verkocht. De lamp en alle klonen die er van bestonden ook. Het ding was uitverkocht. Geen nood, na een aantal dagen loop je weer door het warenhuis, kijkt, ziet, niets…

Je gunt de dingen tijd, wacht een aantal dagen, zoekt een flauw excuus en… Juist! Weer naar het warenhuis, wijze meneer in bedrijfskleding aangeschoten. Of ik even mee wilde lopen naar de pc. Dat wilde ik en "eind deze week" zou de lamp er zeker zijn. U begrijpt het… Het einde van die week kwam. In gedachten zagen we de lamp al hangen. Ik toog blij naar het warenhuis op het moment dat ik definieerde als einde van de week.

Er was niets! Niets! Helemaal niets! Zelfs het showmodel was weg. Natuurlijk net voor mijn neus weggegritst door één of andere vandaal die met fikse korting nu geniet van onze lamp. Ik droop af. Passeerde een kassa en keek de cassiere niet aan. Verwonderde mij over een bord waarin werd gesproken van een cassiere en niet van een cassier cq kassier. Alles is tegenwoordig mannelijk maar een man achter de kassa is dus een cassiere.

"Taal blijft in ontwikkeling" en die gedachte maakte mijn dag toch weer goed. Maar thuis had ik toch een heel ander verhaal. We besloten het te laten rusten. Dat werden enkele onrustige nachten. Ik hield het eigenlijk niet uit en toen het eindelijk weekend geworden was moest het maar gebeuren. Mijn hele gezin (dat nooit exclusief van ‘mijn’ kan zijn (dat rijmt) ik ben eerder van hen) in de auto en op naar het warenhuis. Wat er ook zou gebeuren er moest een lamp.

Mijn vrouw (ook nooit exclusief… al roept deze toevoeging vele vragen bij mij op) vond dat er door haar niet overhaast een lamp gekocht kon worden. Mijn kinderen begonnen over een ijsje en al voor het eerste stoplicht dacht ik "waar begin ik toch weer aan". Ik begin namelijk niet zo heel vaak aan impulsieve dingen. Dat er "toch weer" staat impliceert wel dat ik het vaker doe… impulsief en zo. Dat is een mooie illusie maar de werkelijkheid is anders.

Kortom we kochten een lamp. Dit keer koos ik iets en keek eerst of er voldoende dozen stonden. Die waren er. Daarna noemde ik het "de typische smaak van mijn vrouw". Mijn vrouw die nog verloren op de plek stond waar eens "precies onze smaak" hing. Ik nam de controle over de kinderen even op mij – je staat toch rondom in het glas op zo’n afdeling – en zij liep naar de plek waar onze hernieuwde smaak te vinden moest zijn.

Ze zag niets waar ze haar naam of haar persoonlijkheid in terug kon vinden. De prijzen waren stuk voor stuk nog steeds belachelijk laag dus daar kon het niet aan liggen. Ik keek op en zij begreep mijn hint niet. Er trok een kleine aan mijn arm en van de andere kant hoorde ik "ijs!" op gebiedende wijs. Ik werd het zat en zei tegen mijn vrouw dat er een hint volgde. Ik keek op, mijn blik verstarde, negeerde de verlengingsactie van mijn ringvinger en keek haar toen glimlachend aan.

De hint was overgekomen. Het was inderdaad haar smaak (en de mijne). "Nu nog kijken of deze er ook is" sprak mijn vrouw  en ik schoof een doos uit de stelling. De naam klopte, de doos was heel en heel langzaam kwam er een gelukzalig gevoel in mijn lichaam. De verlengingsactie was immers gestaakt en de kleine activist was opgenomen in moeders armen.

Over het vervolg kan ik kort zijn. De cassiere was wederom een man. Ik keek hem aan en hij mij. De dame achter ons schrok want het was een pin-only, maar volgens hem klopte dat niet. Dat noem ik nou nog eens galant, op zo een grootse wijze een dame redden van de lange rij bij de andere kassa. Al had hij zelf moeten pinnen en uit eigen portemonnee wisselgeld betalen: een heer is een heer. Hoe belachelijk je er ook uitziet in je bedrijfskleding of met je lamp in doos, omringd door jouw (dan weer wel jouw) gezinnetje.

Home sweet home ging de doos na een verdiende kop thee met chocolaatje open. De oude snel van het plafond en de nieuwe veel sneller er tegenaan. Draadjes erin, wat dingetjes aandraaien en even later schakelde ik de groep weer aan in de stoppenkast. Keek nog één keer op naar het plafond en raakte vliegensvlug de schakelaar in onze woonkamer. En daar… er was licht en hoe! Een nieuwe lamp werkend aan het plafond voelde als een enorme verlichting.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-09. Bookmark de permalink .

9 reacties op Verlichting

  1. Gus Bolden zegt:

    Ik ben blij dat je eindelijk je lamp hebt.Een mens moet wat verduren soms, in dit leven.

  2. Duval zegt:

    deze dagen Gus… ik sleep mij er doorheen…

  3. easwriter zegt:

    konden wij ook maar roepen ‘er zij licht’ om dan vervolgens te zien dat het goed is…

  4. Duval zegt:

    Oef eas(y)writer…
    Natuurlijk dacht ik aan de zin "en er was licht!" en probeerde deze juist niet te maken. Het is een stukje uit de Bijbel, Genesis:De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op den afgrond; en de Geest Gods zweefde op de wateren. En God zeide: Daar zij licht! en daar werd licht. En God zag het licht, dat het goed was; en God maakte scheiding tussen het licht en tussen de duisternis. En God noemde het licht dag, en de duisternis noemde Hij nacht. Toen was het avond geweest, en het was morgen geweest, de eerste dag.
    In mijn geval ging het dus gewoon om een lamp. Het vervangen van de oude – ongewenste – lamp door een nieuwe. Een nieuwe die zo belachelijk goedkoop is (in vergelijking met de oude waar we de prijs niet meer precies van weten). Een nieuwe die zo snel en gemakkelijk is op te hangen (die ergernis had ik wel onthouden) dat we het veel eerder hadden moeten doen.
    Ratio he… En die ratio brengt ons bij de http://nl.wikipedia.org/wiki/De_Verlichting. Dat gaat dan weer over dingen als ‘kennis is macht’ en dat mensen de woorden van de kerkelijke macht niet automatisch voor ‘waar’ aannemen. Maar goed, daarover is er een linkje.
    Of het kan… hard roepen en dan een wonder zien gebeuren… Daarover schrijf ik niet. Toegeven dat je het niet alleen kan is toch de simpele basis van geloven? Ik ben geen evangelist. Ik ben weblogschrijver en wel één met een ondeugende en soms verontschuldigende glimlach. Dat wil ik blijven dus over dit onderwerp wilde ik niet, schreef ik niet etc…
    (Maar als het moet dan staat het er toch)

  5. Duval zegt:

    Gus! Ik heb eindelijk die link gevonden waarin wordt uitgelegd hoe je muziek op je weblog kan krijgen. Erg off-topic (en erg lang geduurd, maar ik was druk he). Inderdaad bij http://www.volkskrantblog.nl/bericht.php?id=82375.Reactie is geredigeerd

  6. tandwielfabriek zegt:

    Er zij licht, maar nu wacht ik op de verlichting van je volgende blog, beste Duval.
    Oh ja; ik moest denken ana de mannelijke cassiere. (mooie obervatie). De echtgenoot van een koningin heet altijd prins en nooit koning. De echtgenoot van een koning heet wel gewoon koningin. Ik ben benieuwd of deze benadrukking van het verschil der sekse ooit wordt opgeheven. Dat vraagt volgens mij een grondwetswijziging, in plaats van een nieuw naamplaatje 😉

  7. Duval zegt:

    De echtgenote van een (de) koning mag van mij best prinses blijven. De echtgenoot van een koning dan toch graag een prins.
    Zoals het gewone volk al lang weet: het gaat niet om titels, het gaat er om wat men doet. En dat maakt nou juist het onderscheid tussen Koningen en koningen en maakt ons Oranjehuis een geliefd Koningshuis.

  8. Gus Bolden zegt:

    Hé, Duval, what’s happening, long time no read.
    Alles kits?
    Ik weet niet of jij het weet, a.k. zaterdag is er een boggersborrel in Utrecht, ‘Stairway to Heaven’ zo heet dat café. Vanaf 6 uur.
    Ik dacht, ik laat het je FF weten.
    Ik weet zelf nog niet helemaal of ik er heen ga, terwijl ik wel erg veel zin heb.
    Loop je dan met een sticker op je revers, met Duval en ik met Gus Bolden, hahahaha
    Oh, ik heb trouwens een andere naam genomen, Gus Bolden werd te veel gelinkt naar mijn eigen naam op internet en dat zag ik niet zo zitten.
    Nefopetef, dat is de nieuwe.
    Hartelijke groet,
    Gus Bolden

  9. Duval zegt:

    Hoi Gus,
    Nee… ik ben er zaterdag niet. Mijn pseudoniem ‘Duval’ is een veilige schutting van waarachter ik kan schrijven.
    Ik liet al een beetje doorschemeren in mijn laatste teksten dat ik nogal druk was. Komend weekend heeft al die drukte haar apotheose (om het maar eens mooi uit te drukken).
    En juist die veilige schutting waar ik achter zit zorgt dat ik er niets over kan schrijven. Ik zou bijna zeggen ‘helaas niets over kan schrijven’.
    Maar zoals jij Gus Bolden niet gelinkt wil hebben aan je echte (wat is echt) naam zo wil ik dat met Duval niet.
    Jammer dat wij elkaar niet kunnen ontmoeten. Ik had die verbazing op jouw gezicht wel willen zien als je de man achter Duval ontmoet. Stickers lijken mij overbodig, ik herken jou vast wel.
    Wat mij het meeste spijt is dat ik door alle drukte nog geen tijd heb om een opborrelende tekst in woorden uit te schrijven. Het voelt bijna als zonde en het bedriegen van mijzelf.
    Bedankt voor de tip, zowel starway als Nefopetef (en die laatste wordt oefenen).Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s