Persoonlijke ergernissen

Heb ik wel eens gesproken over ergernissen? Eigenlijk weet ik dat niet… Het is niet netjes om je ergernis met iemand te delen op zo een publiek forum als het Volkskrantblog. Ik geloof meer in positiviteit, noem het desnoods elkaar vermaken met mooie teksten. Nee, het is niet nodig om hier vandaan een aanval te starten richting mensen die hun ergernissenblog meerdaags vullen en anderen ook via het reactieveld bestoken.

Mijn ergernis is van een heel andere orde. En nu twijfel ik natuurlijk. Ik vond mijn ergernis een prima reden om eindelijk weer eens iets te schrijven, maar mijn inleiding maakt mijn vingers monddood. Ik ben namelijk druk en druk zijn is een excuus dat meer mensen gebruiken. De kleine kans om eindelijk echt een keer origineel te zijn heb ik hierbij dus voorbij laten gaan. Dat maakt weer wel dat ik best een keer over mijn persoonlijke ergernis mag praten.

Het is ergerlijk als weblogs stil staan! Zo, dat is eruit. Het had in kapitalen gekund, underline (wat vroeger onderstrepen heette) of bold en italic (daar weet ik zelfs de vroegere termen waarschijnlijk al niet meer van). Maar ik was druk! Weet u nog, ik schreef het hierboven. Ik ben al drie keer naar een enorm warenhuis geweest om de perfecte lamp voor onze woonkamer op te halen. Het ding is er niet. Tot overmaat van ramp besloot ik een medewerker aan te spreken.

Vroeger was het contact met medewerkers en andere mensen altijd een prima bron van webloginspiratie. Dit keer gebeurde er niets meer dan dat de verwachte datum waarop de perfecte lamp beschikbaar zou zijn in mijn geheugen werd opgeslagen. Ik wankelde niet, viel niet om, er kwam zelfs geen frons op mijn voorhoofd. Waar vroeger alles direct vertaalt werd naar weblogteksten… Soms zelfs behoorlijk complexe stukjes met verwijzingen naar oude denkers en eerder geschreven tekstjes…

Ik bleef stil. Mijn hoofd liet mij in de steek. Ik had kunnen begrijpen hoe verschrikkelijk bepaalde ziektes zijn maar ik voelde mij gelukkig. Er lag een aankoop in het verschiet. Het ruilen van geld voor goederen maakt mensen gelukkig. Zeker als het goederen zijn waarmee te pronken is. Kwaliteitspindakaas bijvoorbeeld, of een design lamp. Dan weer wel een lamp uit een groot warenhuis, dat weer wel… Maar voorzichtig inkopen laat meer geld over om nogmaals te ruilen en het gevoel van gelukzaligheid weer te beleven.

Toch is dit een makkelijk tekstje om mijn schuldgevoel te verbergen. U kent nu immers mijn grootste ergernis en ik verstop mij achter zoiets simpels als ‘druk’. We zijn allemaal druk! Verdiep je eens in de psychische druk van de hedendaagse mens en die van mensen in de vijftiger jaren. De belasting die wij nu ervaren was toen voldoende om mensen voor korte of langere tijd in een afgeschermde omgeving te laten leven. Schrijvers waren toen nog gek en tegenwoordig kan iedere malloot zijn grote of kleine ergernissen kwijt op één, twee of zelfs drie weblogs.

Vaak mixen de ergerlijke schrijvers ook nog van identeit. Laten we eerlijk zijn: dat maakt het erg complex. En nu heb ik het alleen nog maar over het weblogschrijven he. Vroeger deed men het niet, hooguit een eenvoudig dagboek waarbij het schrijven na een aantal jaren als vanzelf verwaterde. In mijn leven vindt u een herkenbare complexiteit. Ik verwacht dat ook u een multi-persoonlijkheid bent. Er zal een partner zijn of tenminste iemand die u lief heeft (of binnenkort gaat hebben). Collega’s zullen een aanspraak doen op uw productieve vermogen. Vrienden verlangen meer naar uw glimlach en daarnaast kennen we allemaal zoiets als persoonlijke interesse’s.

Die combinatie vind je ook terug in mijn leven. Noem een weblog een persoonlijke interesse, plaats er wat kinderen bij en een vrouw in de vorm van een hecht gezin. Mijn productieve vermogen zet ik volledig in binnen een strakke veertig uur van de week. Dan blijft uw vriendschap over. Ja u leest het goed… Ik ervaar uw aandacht voor mijn (soms waanzinnige) teksten als een pure vorm van vriendschap. Bijna een belangenloos contact. En op eenzelfde manier lees ik uw teksten en geniet van de bijdragen.

En daarom baal ik… Ik baal als een stekker dat er zo lang niets staat. En natuurlijk is het druk op een heel ander vlak. Maar dat zoiets simpels als een lamp, de kleur combinatie geel en blauw of sjokkende mensen op een vrije zaterdagmorgen geen tekst op een weblog oplevert! Hoe kan ik dan ooit gaan schrijven over echt serieuze zaken? Kortom… ik moet aan de slag. Er wacht een weblog op mij. Want hoe grappig een Loesje in spiegelbeeld ook is, het blijft een vrouw met twee tieten.

Met deze simpele waarheid wil ik u achterlaten en zeg u vast: tot de volgende keer…

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-09. Bookmark de permalink .

26 reacties op Persoonlijke ergernissen

  1. lidy zegt:

    Maar heer Duval
    Is hier sprake
    van een val
    in het zwarte gat
    of een middelvliedend patroon
    richting het oog van de tyfoon
    Ach die stilte zo sereen
    het tumult daar omheen
    Maar wat zal het u deren
    In de stilte kan niets u bezeren.
    Zei zij 🙂

  2. Duval zegt:

    Hallo Lidy!
    Ha ha… als er een zwart gat was dan ben ik nu toch zeker weer aan de veilige weblogrand gekomen.
    Nee er is niets raars of naars. Ik ben gewoon druk met iets ontzettend leuks. Alleen kost het (naast werken en de family) even al mijn tijd.
    En neu… ik ben niet bang voor een deukje… Veilig wegduiken in de stilte is niet mijn stijl.

  3. Zilver zegt:

    Wij hadden vroeger in de buurt een houthandel en die had de naam Donker.
    Aan de weg stond een bord met de tekst: STEEK UW LICHT OP BIJ DONKER!
    Nou dat leek mijn vroeger vanzelfsprekend, nu begrijp ik het pas…… en daar moest ik even aan denken na het lezen van je bijdrage…

  4. Duval zegt:

    Slogans zijn er om nooit meer te vergeten.
    Praten in one-liners, ik kan het niet. Heb veel woorden nodig om te zeggen wat ik bedoel. Maar wat ik bedoel is vaak op meerdere manieren uit te leggen.
    Laat ik het één keer proberen:Schrijven moet!
    Schrijven doet je goed!

  5. easywriter zegt:

    Gelukkig, je bent er weer.

  6. Duval zegt:

    Waarom komt er nu een blos op mijn wangen easy?

  7. Gus Bolden zegt:

    He ouwe reus,
    Goed dat je weer aan het schrijven bent gegaan.
    En plaats een foto van je lamp, wij bloggers branden van nieuwsgierigheid.
    Als je maar geen blos van mij op je wangen krijgt.

  8. Duval zegt:

    Hoi Gus… Ik heb niet echt het idee dat die lamp bijzonder is hoor. Maar wie weet knip ik er een plaatje van als het ding hangt.

  9. Rachel Schrijft zegt:

    Vooral de slotbeschouwing is veelbelovend…

  10. Duval zegt:

    Ik hoop dat je de verwijzing naar "Loesje in spiegelbeeld" begrijpt Rachel. Zo moeilijk is die niet…
    En wees eens eerlijk… Hoe anders is jouw spiegelbeeld dan wat je zelf bent?

  11. tandwielfabriek zegt:

    Deel je ergernissen vaker met ons, beste Duval. Mooie blog die veel herkenning oplevert. Enne…je bent je lezers niets verplicht. Houd gewoon je eigen schrijfritme aan.
    PS: volgens mij heette Italic vroeger simpelweg schuin. Shift F6 bij WP?

  12. Duval zegt:

    WP… ik las gisteren een bericht dat ging over http://www.nu.nl/news/1240020/50/IBM_bindt_strijd_aan_met_Microsoft_Office.html. Mooie herinneringen brengt dat boven.
    Schrijven doe ik inderdaad voor mijn plezier maar met hetzelfde plezier lees ik een aantal weblogs hier. Soms laat ik een berichtje achter, heel vaak doe ik alleen aanbevelen. Stel dat er mensen zijn die plezier zouden hebben bij het lezen van mijn tekstjes… Dan kan ik hun ergernis begrijpen als er weer niets staat.
    Op dit moment doe ik gewoon te veel. Het is eigenlijk allemaal leuk en moet ik keuzes maken. Volkskrantblog een stapje lager. Ik denk dat ik het niet kan laten om binnenkort een tipje van de sluier… Maar dan slechts een heel klein tipje…

  13. fravapa zegt:

    Ga eerst die lamp gewoon eens halen,
    dan hoef je van een stekker niet meer te balen!

  14. Duval zegt:

    Quote: "Ik baal als een stekker dat er zo lang niets staat." (die moest ik zelf even zoeken)
    En wat die lamp betreft fravapa… Geloof het of niet: die zit niet meer in het assortiment. (Zucht… dat wordt weer met vrouw en kids sjokken, kijken, teruglopen, te duur vinden en die te goedkoop, te hoog, te lang, te licht…)
    Laat mij maar even als een stekker balen…

  15. Dunya zegt:

    Goed stuk tekst,zeer geboeid gelezen.
    Soms onbegrijpelijk.
    Wat bedoelt u met deze woorden:
    "Ik wankelde niet, viel niet om, er kwam zelfs geen frons op mijn voorhoofd."
    Ik begrijp het niet.
    Iemand valt toch niet zomaar om.
    Bomen vallen om.
    Tijdens een hevige storm.
    Vaak zijn ze dan vermolmd van binnen door ouderdom.
    Oude mensen vallen dikwijls.
    Maar u heer Du-vál?

  16. Duval zegt:

    Hallo Dunya, dank voor je compliment.
    Wat onbegrijpelijk is kan verklaard worden.
    Ik wankelde niet, viel niet om, terwijl dat wel had gemoeten… Ervoor (en nu weer) werden veel gebeurtenissen automatisch in mijn hoofd vertaalt naar een klein tekstje, een weblogtekstje. Als dat niet meer gebeurt moet je daar toch minstens zelf van opkijken? (of juist niet en blij zijn bevrijd te zijn van de last die weblogschrijvers [m/v] dragen)
    Niemand valt zomaar om. Ik had van verbazing om kunnen vallen. Mag dat niet? Mag ik niet vallen en jij? Mag jij ook niet vallen? Gewoon omdonderen, ‘help’ roepen en merken dat er niemand komt.
    Je afvragen of je zelf op gaat staan. Het doen en de moeite ervaren die het kost om van zo laag je neus weer ergens boven de anderhalve meter te krijgen.
    Oude mensen wankelen vaak en vinden dan gelukkig net op tijd de deurpost of de tafel. Dat is maar goed ook want de botten zijn bros en er is snel iets gebroken.
    Maar als je jong(er) bent wankel dan. Weeg opnieuw, twijfel, verbaas je over klein en groot. Confronteer jezelf met onbeduidende vragen zoals waarom schrijf ik en waarom soms niet.Reactie is geredigeerd

  17. Dunya zegt:

    Haar terugtrekgedrag heb ik ervaren als een machtsstrijd.
    Een machtsstrijd die ik maar al te zeer goed ken vanuit mijn eigen priveleven.
    Hoe doorbreek je een machtsstrijd?
    Daarbij is het voor mij buitengewoon interessant om te observeren dat u heer Du-val er anders mee omgaat?
    Hoe ervaart u de stilte,het zwijgen,de macht van de ander?
    Zelf haat ik het terugtrekken,het verhullen,de lafheid.
    Uw openhartige kwetsbaarheid in uw geschriften is juist datgeen wat mij continu zo raakt.

  18. Duval zegt:

    Hoe doorbreek je een machtsstrijd…
    Je voorkomt iedere strijd door er niet aan deel te nemen. Weiger het gevecht. Omdat je de ander superieur vind, of te min om je voor in te spannen of gewoon omdat vechten zo veel kost en zo weinig oplevert.
    Samenwerking.
    Jij schrijft mooie teksten, ik schrijf mooie teksten. Of we doen tenminste ons best om dat te doen. Of we prikkelen of… In ieder geval dragen wij bij; willen wij bijdragen (zoals zo veel anderen die samen het volkskrantblog maken).
    Je zegt in je reactie "haar terugtrekgedrag…" ik ben benieuwd wie je bedoelt. En ik begrijp ook niet helemaal goed wat je bedoelt met "de macht van de ander". Al ben ik wel een nieuwe bijdrage aan het schrijven over stilte en hoe mensen daar mee omgaan.
    Openhartig kan je alleen zijn als je de grens bewaakt tussen de dingen die je wel en niet wil vertellen. Juist daardoor kan ik openhartig zijn en moet ik over andere onderwerpen zwijgen.

  19. tandwielfabriek zegt:

    @duval. Kom maar op met die tip van de sluier.

  20. Duval zegt:

    Quote: " Ik denk dat ik het niet kan laten om binnenkort een tipje van de sluier… Maar dan slechts een heel klein tipje… "
    Zo binnenkort is het nog niet en dan slechts een heel… heel klein tipje…

  21. kamira zegt:

    t`gaat mijn petje te boven

  22. Duval zegt:

    Hallo kamira,
    Het is nooit geschreven om petjes te boven te laten gaan. Wat niet begrepen wordt kan worden uitgelegd. Op een opmerking volgt altijd een toelichting.
    We zijn er om elkaar te helpen niet waar 😉

  23. Dunya zegt:

    DU-VAL:-Openhartig kan je alleen zijn als je de grens bewaakt tussen de dingen die je wel en niet wil vertellen. Juist daardoor kan ik openhartig zijn en moet ik over andere onderwerpen zwijgen.-
    Dun-ya:Tsja.

  24. Duval zegt:

    Is het anders dan Dunya?

  25. koen scherer-drijfveren zegt:

    goede titel!

  26. Duval zegt:

    Ha ha ha Koen Scherer… Een goede titel voorkomt dat je tijd verdoet door de tekst te lezen.
    Een goede titel maakt soms ook dat je gretig leest. Maar hoe vaak zie je nog echt een goede titel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s