Nog even samen

 

Het is een liedje van Acda en de Munnik. Het is mooi, roept een sfeer op die past bij het moment nu, dus komt het liedje. Er komt vaker muziek in mijn gedachten die precies past bij het moment. Daarom is lawaai ook zo erg. Lawaai in de vorm van geluidsbehang. Het opdringen van je favoriete band aan buurt en buurtgenoten. U leest het: ik begin mij dingen te realiseren van thuis. Blijkbaar ben ik onderweg.

Ik denk dat u mij gaat bevechten op de volgende stelling maar volgens mij is het begrip "thuis" subjectief. Op diezelfde manier is "reizen" dat. Reizen heeft namelijk niets te maken met fysiek reizen. Als je je ergens niet prettig meer voelt dan ben je al aan het reizen. De afgelopen weken voelde ik mij op een aantal plekken in Europa thuis. Zelfs meer thuis dan de plek waar mijn fysieke huis staat. De woonplaats ook waar een aantal generaties van mijn familie gewoond hebben.

Nog even hier
Nog even samen
Even nog niemand die zegt hoe het ook kan

Ik sta en kijk voor mij uit. We staan aan de rand van de camping en het is vroeg. Gruwelijk vroeg voor iemand die aan het einde van zijn vakantie is. De eersfte dagen heb je nog je ritme, kijk je te vroeg naar de wekker. Maar dan opeens komt de omslag en slaap je langer, gaat naar bed wanneer je wilt. Een ontbreken van internet en televisie is daar ook een oorzaak van. Gewoon eindelijk weer eens gaan slapen wanneer je wilt. Heerlijk eigenlijk.

Niet meer wachten op een onverwacht laat telefoontje van een goede vriend. Niet het laatste tv programma willen zien omdat daarin misschien iets bijzonders komt. Heel gewoon niet op internet kunnen kijken of er iemand rond middernacht reageert op je log. Een goede vriendin via mail een mooie foto stuurt of er een verhaal ligt, persoonlijke gedachten verzameld in haar nacht. Het hoeft niet en nu ik hier sta proef ik de stilte. Beweeg mijn lippen en het smaakt.

Het is het moment om je af te vragen of dit het is. Of ik niet nu in deze weken het echte leven proef. De hele waanzin van 52 min 3 weken lang als een idioot dingen doen die zijn gewenst. Voldoen aan het gewenste functieprofiel. Voldoen aan het beeld van de vriendelijke buurman. Voldoen aan het beeld van de ideale vader die met zijn kinderen kamperen gaat. Proef het leven! Maar dan alleen in die twee weken? Negenenveertig weken niet jezelf zijn. Een kleine week om af te kicken en twee weken echt jezelf?

Haar hand laat mij ontspannen. Ze wrijft mijn rug, gedachten vloeien weg. Ik kijk haar aan, fluister "ik vraag je om niets en krijg alles wat ik wil". Ze knikt, glimlacht voorzichtig en legt haar hoofd tegen mijn schouder. Samen kijken we uit over het dal, de zon die opkomt en denken nog niet aan ons tijdelijke thuis dat over drie uur in een auto is gepropt. Eigenlijk is het zo saai hier dat het goed is. Hier op het weggetje langs de camping reed net een fietser naar beneden. Die man zie je later op de dag terug als postbesteller. Een man in keurig uniform met een klein autotje.

De man groet iedereen, maakt regelmatig een praatje. Zijn uniform maakt het streng en roept bij mij nare herinneringen op aan een ver verleden dat ons gedicteerd is via oorlogsfilms en geschiedenislessen. Maar het gezicht van de man is een mengeling van mildheid en discretie. Als er één iemand postbesteller zou kunnen zijn dan is hij het. Al het andere hoorbare verkeer op deze weg zijn eigenlijk alleen campinggasten en een enkele leverancier. Toch staan er huizen, wonen er kinderen.

Mijn hand wrijft mijn gezicht. Ik moet nog douchen maar wil eerst ontbijten. Even kijk ik naar mijn handpalm. Denk aan wat ik zei over die man, de postbesteller. Vraag mij af of mensen aan mijn gezicht kunnen zien wie ik ben. Wat voor uniform mij past. Ben ik ook mild? Zou ik hier kunnen aarden. Een houten muur om mijn tent bouwen. Elektra aansluiten en een eigen meter in een hokje bij de voordeur. Dat hokje uitbouwen tot een mooie hal, een sjieke entree voor mijn kleine houten huisje.

Hoe lang zou het duren voor ik online ben? Online vanuit mijn houten huisje ergens in een dal tussen mooie bergen. Zou ik dan nog dromen over later als ik twee keer zo oud ben als nu? Ga ik je dan schrijven over kleine lichtjes hoog op de berg? Verwonder ik mij dan nog om echt kleine dingen. Filosofeer ik over de waanzin van natuurbeheer of natuurgebruiken? Ik denk het niet. Ik denk dat ik dan ieder vrij moment gebruik om te webloggen of iets met die andere hobby te doen.

Ik zal al snel druk zijn en hier… Ik vraag niets en krijg alles wat ik wil en zo is het goed. Misschien is dat wel vakantie. Tevreden zijn met niets. Een tentje, wat eten, vers fruit bij een lokale groenteman gekocht. Accepteren dat op zondag de winkels gesloten zijn, dat men hier zelfs sluit om te lunchen. Misschien is vakantie wel dat gevoel waarbij je tevreden bent. Toestaat dat er geen internet is of televisie. Geen buurman die zijn recht opeist om rond tien uur ’s avonds zijn nieuwe dvd te hard te draaien. Gewoon toegeven dat je geen angst hebt om in het donker over straat te gaan.

Mijn vrouw roept. Ik moet gaan. Ontbijt en een weblogitem. Het staat er al. Als je het leest is mijn dag anders. Een mengeling van wat ik ongemerkt de laatste ochtenden deed en hoe ik denk dat het op onze laatste dag zal gaan. De toekomst voorspellen of dromen delen? Ik weet veel niet maar dit was goed. Deze vakantie was goed. Nog één ontbijt, van een paar mensen de hand schudden, afrekenen en dan naar huis. Een lange reis terug. Terug de waanzin in van dingen die we eigenlijk niet zouden moeten accepteren.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-07. Bookmark de permalink .

7 reacties op Nog even samen

  1. staco zegt:

    Zoals je het beschrijft, zo voelt het.
    Of het ook zo is, zou je aan die postbesteller moeten vragen. Hoe ervaart hij zijn drie weken vakantie en waar gaat hij dan heen om weer thuis te kunnen komen?
    Dank Duval.

  2. marijke zegt:

    mooi! dankjewel!
    deze gedachten goed vasthouden. ze zullen hun werk gaan doen :).

  3. Duval zegt:

    Drink de stilte
    … vanacht kon ik niet slapen. Terug in de randstad, het oneindige geruis. De autosnelweg, mensen die rond middernacht in hun tuin nog aan het houtstoken zijn, gewoon zo veel geluid. Benoembare en onbenoembare oorzaken. In ieder geval heel veel op elkaar gepakt. Niet alleen mensen maar ook functies. Wonen naast transport. ‘Natuur’ als enkele vierkante meters er tussenin. De verhouding mens/ruimte totaal omgekeerd.
    Welkom thuis Duval…
    Ja, dank je. "Nog even rustig. Even nog doen alsof."

  4. bieke zegt:

    hou het vakantiegevoel nog even bij….en sluit
    u af van al het bijkomstige storende geluid.

  5. Duval zegt:

    Mooie vraag staco: waar gaan de mensen op jouw vakantieadres naar toe ‘om thuis te komen’…
    Mhh… ik begrijp je geloof ik niet helemaal Marijke… (sorry)
    Duval mhh… Uhhh? Nou ja, jij ook bedankt.
    Bieke het vakantiegevoel wordt altijd snel weer overstemd door kleine en grote dagelijkse zaken en voor je het weet schrijf je weer weblogitems…

  6. eline zegt:

    Heel mooi dit. Het thema is niet nieuw maar door de manier waarop je het opschrijft stemt het weer tot nadenken, ontstaan er nieuwe draadjes en perspectieven.

  7. Duval zegt:

    Dankjewel Eline. Jouw reacties zijn altijd zo mooi positief.
    Een onderwerp oppakken, ronddraaien en van verschillende kanten bekijken voor er geschreven wordt doen er meer. Dat maakt, naast het schrijven, het lezen op volkskrantblog zo plezierig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s