Ik zag een muis!


Naast mijn laptop ligt een muis. Vroeger een draadloze maar ik heb er twee. Twee draadloze muizen communiceren niet met elkaar, wel met de computer. De computer is altijd die computer die je niet wil bedienen. Wij werken hier in duo opstelling. Nee, geen relatie waarin met elkaar gesproken wordt via msn. Helaas, onze communicatie is nog steeds zo complex als vroeger gebruikelijk.

Naast mijn laptop ligt nog een muis. Die muis ligt er en heeft verder geen enkele functie. Ook die muis is bedraad sinds ik besloot dat draadloze muizen er bij mij niet meer inkomen. Sorry, ik ben geen vegetariër. Sinds ik iemand zijn neus op zag halen, toen hij in een iets te duur restaurant, een echte vegetarische schotel voor zijn neus kreeg, moet ik altijd een beetje lachen om het woord vegetariër.

Je krijgt een beeld van mensen he. Jouw beeld van iemand die links en rechts van zijn toetsenbord een muis heeft liggen is volgens mij niet al te helder. Daar kan ik ook niets aan doen, het is immers een waanzinnige tijd. Over heel mijn bureau liggen spullen. Halfgevulde ordners om en om, een datumstempel met de datum van een half jaar terug. Drie damschijven en twee oplaadbare batterijen. Ik moet ordenen!

Als je zinnen als "ik moet ordenen" in het Duits vertaalt en ook nog vertelt dat je twee muizen op je bureau hebt en moet lachen om vegetariërs dan ben je min of meer… Tja wat ben je dan? Ik weet het eigenlijk niet. Nu ik dit zo schrijf zucht ik even. Recht mijn rug en lees de waanzin van de voorgaande alinea’s. Natuurlijk probeer ik terug te scrollen met de niet aangesloten muis. Natuurlijk…

Ik had het ding weg kunnen gooien maar het is niet defect. Hij doet het zelfs prima als je de stekker maar in een juist contact stopt. Ik ga het je niet uitleggen of toch wel? De man lust wel frikandellen en ook een hamburger. Afval begrijp je. Het restaurant was sjiek, duur en oer-saai-gezellig. Dus hij wist zich geen raad, ik ook niet en vele met ons. Dan bedenk je slimme dingen. Zelf bedenk ik dan altijd maar om zo min mogelijk op te vallen. Dat lukt mij vrij aardig.

De vegetariër in kwestie had een andere strategie. Hij heeft namelijk een vriendin. Nog steeds dezelfde, een mooie meid die sterk verbeterd is na een functionele borstvergroting. Nu heeft zij ze zeg maar. Die slimme meid, toen nog zonder frontje, had bedacht dat vegetariërs geen vlees eten. Slim… en sjiek, het is een behoorlijk intelligent woord en past precies in een oude kroeg met nieuwe naam en verzuurde eigenaars. Het paste volgens haar die avond ook bij haar vriend die niets moest hebben van draadjesvlees, niet volledig doorgebakken plakjes vlees en andere rommel.

Dus daar zaten wij aan één lange tafel. Gezelligheid en leedvermaak. Iedereen deed de truuk: niet opvallen en toen kwam het eten. Ongeveer twintig hompen vlees en één vegetarisch. Dat waren zwammen en dingen en weet ik veel. Ik weet het eigenlijk niet want ik had vlees. Mooi, lekker, zacht, smaakvol vlees met erg veel gebakken aardappeltjes, een sausje en patat was vrij opschepbaar.

Eigenlijk is een restaurant als een muis. In restaurants krijg je wat je verwacht: stukje vlees, veel friet en ergens ook nog groente. Het is net een muis, die helpt mij ook altijd om op het scherm de juiste dingetjes aan te wijzen. Soms pak je de onaangesloten muis en ben je de klos. Soms loop je met verkeerd gezelschap een fout tentje binnen en ben je de klos. De truuk was dat die jongen het liefst afgescheept wilde worden met friet en een frikandel en ergens een schaaltje appelmoes met een rode kers erin.

"Dat lust ik niet" mompelde hij tegen zijn vriendin. "Hij lust dit niet" riep de vriendin naar de kok in de open keuken. De man die vol verlangen keek naar die ene aangekondigde vegetariër. De vegetariër die zijn kunsten zou kunnen beoordelen. Je vraagt in dat soort tentjes niet voor niets om vegetarisch. "Hij bedoelt dat hij niet die vlees lust maar wel frikandel of een hamburger" verklaarde zijn vriendin nog. Er draaiden wat gezichten weg.

Het is waanzin om de tweemuizenpolitiek in stand te houden. Ik moet het loslaten maar afscheid nemen doe ik liever niet. De waanzin van een aanstormende vakantie maakt ook mij gek. Ik had net zo goed over de twee lege batterijen kunnen schrijven. Dat is namelijk ook een duo. Een erotisch getint verhaal over drie damschijven? Ik moet er over nadenken. Je zit snel te ver over de grens van je eigen fatsoen.

Voorzichtig schuif ik met beide handen simultaan de muizen over het bureaublad. Het is gek en dat was die vegetariër ook. Neem mij maar niet kwalijk: mijn vakantie komt eraan. Ik heb het bloedheet en er moeten nog drie koffers worden ingepakt. Er hangt een lijst met "things to do" al staat er zo’n mooi motto niet boven. Ik heb mij opgedragen om de auto af te tanken. Alsof er ergens in Nederland een plekje te vinden is waar geen euro loodvrij te krijgen is.

Het is Hollandse zuinigheid en ik twijfel nog over de aardappels: gaan zij dit jaar niet mee? Er is altijd ruimte en er is geen ruimte zo raar of er is een aardappel ingepast. Een aardappel of een muis. Zo’n muis met een draadje. Voor nood. Een muis met een draadje en twee vers opgeladen accu’s voor de draadloze. U begrijpt dat ik mij niet in een situatie laat manoeuvreren waarin ik mij in de vreemde voor moet stellen als vegetariër.

PS: Als u dit leest ben ik al een weekje weg. Als u ergens een reactie van mij vindt dan werkt mijn muis, desnoods die met dat draadje.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-07. Bookmark de permalink .

5 reacties op Ik zag een muis!

  1. Zilver. zegt:

    Al een weekje weg? Ben je op vakantie? Veel plezier….
    Ik moet het nog eens rustig overlezen…

  2. Maria-Dolores zegt:

    je zei niet wanneer je terugkomt, maar in ieder geval veel plezier. met muis of zonder, nog weg of niet meer weg…

  3. easywriter zegt:

    Uit niet-ordenen komen blijkbaar intrigerende stukjes! Ik geloof dat ik maar eens wat rommel ga maken op mijn bureau.

  4. Gus Bolden zegt:

    Monsieur Duval,
    Ik hoop dat U lekker weg bent op vakantie ennuh er bestaan internet café’s.
    Check it out.

  5. Duval zegt:

    Hallo Zilver, ik ben al weer bijna helemaal thuis… Heel voorzichtig probeer ik ook aan mijn werk te denken. En als ik eenmaal in dat ritme zit komen de logjes vanzelf.
    Dank je wel Maria-Dolores. De muis was mee en deed goed zijn werk.
    Chaos brengt soms mooie dingen voort Easywriter. Maar ook uit rust komen ook mooie dingen. Soort opladen en vol goede moed de tweede helft van dit jaar gaan vullen met mooie dingen en acties.
    Hallo Gus! Er bestaan internet café’s, maar ‘even niet’ bestaat ook. Al bespeur ik bij mij ook afkick-verschijnselen (erg!!!).
    Dank voor jullie reacties!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s