Veroudering

Ik zit. Ik zit en ben stilte. Ik zit in stilte. Het enige geluid dat ik hoor is het geluid van het ouder worden van de dingen. Gisteren sprong er een veer in mijn stoel. Het was een knal, ik zakte, kantelde zelfs een klein beetje. Ik zit.

In de verte hoor ik de geluiden van de jeugd. Op andere tijden hoor ik bedrijvigheid. In de verte wordt een heel blok gesloopt. Daar komen vast nieuwe huizen of is dat mijn verouderde idee wat past bij sloop. Geen idee. Ik durf niet om te kijken. Als ik omkijk hoor ik muziek.

Dwingende slagen van een piano. Een speeldoos die aanslaat als ik mijn hoofd draai. Het is een angst die mij hier houdt. Ik ben bewegingsloos, je zou bijna kunnen zeggen dat wat ik ben de stilte is. Ik ben de stilte niet. Maar als ik beweeg hoor ik muziek. Een droeve, trage melodie die mij kwetst.

Achter mij hoor ik de tuin groeien. Het gewas komt hoog en is allang niet meer wat wij kochten. Het zijn overwinnaars die groeien naast overlevers. Planten die met weinig sneller zijn dan de rest. Het gaat hen niet om mooi, het gaat hen om groen. De waanzin van wel kunnen luisteren en niet omkijken maakt mij gek.

Ik kan er niet aan toegeven. De vitrage hier voor het raam scheurde gewoon. Een bak van de luxaflex sprong met een knal naar beneden. Toen schrok ik wel. Keek om, zag de ravage, het totaal andere uitzicht, de bruin geworden vitrage en het gesprongen glas. Zelf was ik onder de tafel gedoken. Ik keek met geopende mond naar de dingen.

Toen er rust was in mijn ademhaling klonk de muziek. Het was alsof een muziekdoos wel was aangegaan maar nog moest worden opgewonden. De dertig seconde van het wachtende publiek voordat de maestro op het podium komt. Dan zit hij en speelt. Het was het eerste moment dat ik verlangde naar een vrouw.

Naakt. Naakt op een kruk achter haar vleugel. Ik zou haar zien alsof ik een zwevende camera was. En terwijl ik keek, en zonder schaamte alles kon zien, speelde zij die melodie. Dreef mij terug in mijn hoekje. De stoel die ooit zwart was en nu bovenop grijs verkleurd. Het fotolijstje op mijn tafel onder stof en de foto niet eens geel maar geel verkleurd.

Iedere slag was raak. Haar handen, zijn handen raken. Juiste toon, juiste intonatie. Een geseling voor de geest. De melodie zo eenvoudig, alles zo langzaam en toch. Het gedreun komt dichterbij. Grote machines, gevaarlijke mannen. Gespierd en zonder mededogen voor het verfijnde. Een baas die zegt wat moet en volgelingen die doen, wat goed.

In de drie dagen dat ik hier zit is er een wereld vergaan. Er zijn dingen gebeurt die door de regering worden verzwegen. Ongemerkt kijk ik weer om. Ik herken niets meer terwijl het toch echt drie dagen zijn geweest. Het is waanzin om te denken dat je gek bent. Als iemand zegt dat je gek bent heeft hij een commercieel belang bij jouw gekte.

Ik trap daar niet in. Tenzij het een zij is. Een zij met een open manier van communiceren. Iemand die durft te vertellen wat ze wenst en verlangt. Zonder schroom, een openheid die antwoorden verlangt op vragen die ze niet hoeft te stellen. De herkenning zou onmiskenbaar een onderdeel van mijn therapie zijn, niet de hare. Zij is diegene die leeft van mijn geld.

Als je voelt dat het komt hoef je niet meer te draaien. Blijkbaar wordt er verwacht dat ik wegspring. Ik hoor constant de melodie. Een enkele keer zelfs snel. Het moet de speler gek maken: steeds die langzame uitgedachte slagen. Het klinkt soms zelfs frivool. De delen slechts die tussen de stiltes van het geraas doorkomen. Want het geraas is oorverdovend. De machines komen dichterbij.

Opeens is het er. Een grote bek die zich in mijn huis dringt. Een raar gekromd mes die men graver noemt schuift door de zachte wand die meer brokkelt dan breekt. Het raakt mij, hij raakt mij. Was het maar een vrouw die het ding bediende. Dat mag niet, dit is mannenwerk. Hij raakt mij in het diepste waar ik te raken ben. Hij raakt mij vol in mijn vertrouwen en ik weet: dit is een vrouw.

Ze is een vrouw en haalt mij open. Speelt haar onschuld als een sluw maar onnozel spel. Haalt schouders op en maakt verwijten. Als zij iets fout deed dan toch ik zeker wel. Ze noemt regels, codes en gebruiken waardoor ik hier niet mag wezen. Ik vraag haar te luisteren. Ik ben omgedraaid. Heb gepakt wat is geschonden en kijk naar buiten.

Haar oren horen de muziek niet. Zij kan alle kanten opkijken zonder waarschuwend signaal. Het is verschrikkelijk en nu die grote machine is gestopt met brullen komt het geluid voor mij van overal. Ik weet niet waar dit stopt. Het is een drama. Ik vlucht naar verderop. Een nieuw huis, een stoel. De ramen nog intact een tuinpad nog niet overwoekerd. Ik zit en wacht en als ik even draai hoor ik het al.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

12 reacties op Veroudering

  1. Starry Night zegt:

    Maar waar zit u dan toch!?

  2. Zilver. zegt:

    Met ingehouden adem gelezen.

  3. Ramirezi zegt:

    Hij is inderdaad heel apart, dit verhaal. Goed dus…

  4. tandwielfabriek zegt:

    Beter dan Stephen King!

  5. Gala zegt:

    een kolkend verhaal

  6. jeg synes zegt:

    ja dit is literatuur, meneer de schrijver….
    dit, Duval, mag literatuur heten….
    ppuha….wat een stuk proza zeg…..

  7. easy zegt:

    ?? Too difficult for easywriter.

  8. fravapa zegt:

    Als dit de inleiding is dan brand ik van nieuwsgierigheid!
    Jij weet exact wat er achter je rug gebeurt, zonder omdraaien, jij ruikt `t….en weet het te beschrijven.

  9. Gus Bolden zegt:

    Apart verhaal, op een bepaalde manier poëtisch en….op de een of andere manier doet het me denken aan Edgar Allan Poe, excuus als je het hier niet mee eens bent.
    Gus

  10. Knispel zegt:

    Mijn aandacht werd getrokken door een technisch aandoend plaatje – en ik vond een heel intrigerend verhaal. Als ik het vanmiddag nog eens lees, heb ik vermoedelijk weer andere associaties.

  11. Jane zegt:

    Ik vind dit een knappe en uiterste precieze beschrijving. Ik vind vooral de ‘cheek plate’ erg treffend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s