Der Hund

 

Het is vandaag themablogdag. Een initiatief om gezamenlijk over een zelfde onderwerp te schrijven. Vandaag, 25 juni, zal dat (huis)dieren zijn. Ik kan gemakkelijk een heel weblogitem vullen met redenen waarom ik niet mee zou willen doen. De belangrijkste is denk ik om niet bij een groepje te willen horen; liever mijn eigen gang te gaan. Onzin natuurlijk, maar het bracht mij wel het onderwerp om over te schrijven op deze bijzondere dag.

Hier onderaan de trap ligt onze hond. Hij heeft er zijn plekje en slaapt. Eigenlijk slaapt hij hele dagen. Soms komt hij uit zijn mand en ligt in de gang. Het is toch een beetje zijn huiskamer en voor ons vooral de gang. Er staat een kinderwagen vlak bij zijn mand. Dat geeft wel eens een conflict. Dan botst hij zachtjes en corrigeert zijn route. Je kan zeggen: dat haar is veel te lang. En dat klopt, het haar bij zijn ogen is te lang.

Het haar verbergt een aanblik waardoor je direct begrijpt dat hij jou niet ziet. Niet meer ziet. Eerst zag hij ’s nachts niets, toen werd de schemering een ware kwelling en nu is gewoon overdag eigenlijk al het zicht verdwenen. We vermoeden dat hij nog contrasten ziet tussen licht en donker. Het wit van de deur hetzelfde als het zonlicht dat zijn huiskamer binnenkomt via de geopende deur. Dat levert een botsing en die botsingen laten hem bedachtzaam lopen.

Lopen wil hij niet meer. Natuurlijk doet hij zijn plasje op het vaste rondje. Een route die hij dromen kan. Dat gaat goed. Soms hangt er een tak verkeerd of wijken we uit voor een auto of een ander hondje. Maar over het algemeen gaat het goed en dan weer snel naar de mand. De mand in en slapen. Wachten tot hij een nieuwe maaltijd in de keuken ruikt. Dan komt hij, schuift langs de muur en stoot met zijn neus tegen het einde van het muurtje. Hij weet zijn herkenningspunten nog te vinden.

Van het muurtje steekt hij recht over en volgt dan verder zijn neus naar de bak. Een bak gevuld met Hollandse kost: aardappels en vlees, veel jus en wat groente. Hij smakt en wij eten. De kinderen zeuren, ze hoeven niet. Te veel chips, een ijsje, extra koekje en ze vinden ‘dat spul’ toch eigenlijk helemaal niets. Morgen maar wat tactvoller en spaarzamer de kinderen voeren, de hond heeft in ieder geval een extra maaltje. Hij laat het, we roepen hem en er komt een zucht voor hij zijn moeizame tocht weer gaat maken.

Maar het smaakt en als we de laatste spullen in de keuken opruimen doet hij zijn hoofd omhoog. Weet waar wij staan en kijkt ons aan. Likkebaardend draait hij om. Loopt stoer weg en stoot tegen de kast. Te hard, te onverwacht, te… We helpen hem bij zijn reis. Een route van drie, vier meter. Het is goed en waanzinnig tegelijk. Het einde komt en je denkt aan het begin. Als het dier kon praten dan zou hij vertellen. Hij was al bij mijn vrouw voor ik haar leerde kennen.

Ik weet het niet zeker meer, maar volgens mij heeft hij onze eerste kus gezien. We voelden ons veilig, samen met hem erbij. Gesprekken gevoerd, samen vooruit gekeken, de toekomst in en hij liep erbij. Los of aan de riem. Rennend achter een bal of een steen aan. Alles ziend, alles volgend, een robbertje stoeien met een andere hond of gewoon lekker dichtbij. Naast ons, meelopend, stukje vooruit en omkijken. Die hond heeft omwentelingen gezien die normaal zijn in een mensenleven.

Als ik nu terugdenk aan wie wij waren toen we elkaar ontmoetten en wie we nu zijn dan valt mijn mond open van verbazing. Plak er geen label bij met ‘goed’ of ‘slecht’ maar gewoon anders. Onze hond heeft dat gezien. Had geen inspraak, geen enkele stem maar hobbelde mee. Een observator in de beste zin van het woord. Ik verbaas mij erover hoe makkelijk het dier zich schikte bij alle veranderingen die er in zijn huis gebeurde. En nu is hij oud.

Er zijn mensen die vragen naar zijn leeftijd. De één rekent dat om naar mensenjaren. De ander noemt het vrij veel voor het ras of de soort. Ik vind dat storend. Alsof je een product kocht met een bepaalde levensduur. Het is een dier, het is leven. Het zag ons veranderen, mensen komen en mensen gaan. Heeft vast veel dingen niet begrepen en is toch blijven staan. Staan  terwijl wij wankelden bij de kleinste onzekerheden.

Hij hoorde alles, heeft alles gezien. Nu ziet hij niets meer en soms… soms als de bel gaat dan slaat hij aan. Blaft alsof hij een leger moet waarschuwen. Maar uit zijn mand daar komt hij nog zelden vandaan. Ik glimlach. Soms vraag ik mij af waarom ik schrijf. Aan het begin vroeg ik mij af waarom ik aan zou haken bij dit soort initiatieven. Ik denk dat ik tekstjes wil laten bestaan. Gewoon voor mijzelf, want op een dag is het leven anders. Dan wil ik nalezen en herkennen. De ijkpunten zien uit mijn eigen leven die de bron zijn waaruit dit soort korte verhaaltjes ontstaan.

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

28 reacties op Der Hund

  1. Morgaine zegt:

    Heel herkenbaar.. ook ik heb een oude hond die al stommelend zich door het huis verplaatst.. mooi verhaal!

  2. Duval zegt:

    Dank je Morgaine! En weer zo snel ook!!!
    We hadden misschien een gezamelijke tag moeten kiezen voor jullie dierenblogdag?

  3. Bart zegt:

    Mooie beschrijving van een hondenleven…
    Fijne bijdrage (al toonde je enige gezonde tegenzin ;-))
    Bedankt!

  4. Maria-Dolores zegt:

    jeetje, wat is het weer herkenbaar, dat ‘niet bij een groep willen moeten horen’…

  5. Maria-Dolores zegt:

    excuse me, ik nog een keer ;-). heb even gekeken en gezien dat er ondertussen twéé tags zijn: dieren en dierendag

  6. Jacopone zegt:

    Dit is mooi, je leeft mee. Met hem en met jou.

  7. Zwollywood zegt:

    o, jee een oude trouwe hond….een deel van jullie leven….vorig jaar is onze Duitse staander ook overleden…14 jaar…we heben een nieuwe overgenomen van een invalide vrouw die de hond niet meer kon houden.

  8. Duval zegt:

    @Zwollywood: dat is mooi… een hond overnemen als het niet meer gaat. Lijkt mij ook heel moeilijk maar voor hond en eerdere eigenaar is het mooi.
    @Jacopone: thanks 🙂
    @Maria-Dolores: Toen ik dit stukje schreef kon ik nog meer dan drie tags ‘nemen’. Ik heb geen idee wat de limiet is voor een nieuwe tag om op de voorpagina te komen.
    @Bert: De getoonde tegenzin, ach… 🙂
    @Allen: Maf deze dag. Ik beleef -nog meer dan anders- plezier aan het lezen van de weblogitems. Het lijkt bijna op een kleine revolutie 🙂
    Opvallend dat de bloggers in blauw volgens mij meer schrijven dan lezen. Deelnemen aan het leuke initiatief zou leuk zijn. Maar het is 14:00, de dag nog lang niet om. Misschien moeten we ze een tip geven.

  9. demio zegt:

    Zo herkenbaar, niet bij een groep willen horen, twijfelen of je mee doet en toch meedoen. Fijn dat je mee deed, je verhaal ontroerde me ! Het is leuk alle verschillende bijdragen te lezen / te zien.

  10. Annelies zegt:

    En hij heeft nog een goede oude dag, vergeet dat niet. Later, zal je deze mooie ode met weemoed teruglezen !

  11. Doortje zegt:

    wat een ontroerend verhaal. Ik aarzelde eerst ook of ik mee zou doen, maar het inspireerde me toch om het verhaal van mijn hond nog eens op te schrijven. Voor mezelf en een beetje voor jullie. Je laatste zinnen spreken mij dan ook erg aan 🙂

  12. doranne zegt:

    mooi verhaal Duval, en nu weet ik gelijk ook de bedoeling van deze thema dag.
    goh ja ik heb ook moeite om met de muziek mee te lopen, en vind het toch ook weer leuk, ieder blog is toch weer individueel getint.

  13. Duval zegt:

    @demio: tuurlijk meedoen, tuurlijk… heel dit webloggen is toch meelopen met een club (en toch jezelf proberen te zijn, ik kom er binnenkort op terug)
    @annelies: inderdaad. Ik merk zelf ook dat je door het schrijven van weblogitems anders gaat kijken naar dingen.
    @Doortje: Het verhaal over jouw schitterende hond is erg mooi. Ook de herkenning toen jullie elkaar weer opzochten. Bijzonder.
    @Doranne: Noem even je link, ik wil graag je bijdrage lezen! Ja, de persoonlijke invulling maakt het erg leuk (en heel mijn dag ligt overhoop want ik wil alles lezen…)

  14. Ineke zegt:

    Die hoort dus echt bij de familie.
    Mooi verhaal!

  15. de Stripman zegt:

    Mooi verhaal, hoor. Je had je reserves om aan de bloggersdierendag mee te doen, ik ook, maar ik ben blij dat je er over heen gestapt ben (en ik ook…;-)

  16. easywriter zegt:

    Je kunt toch gewoon net doen alsof je helemaal niet meedeed. Dit verhaal moest toch al geschreven worden. Aai.

  17. koen -Drijfveren zegt:

    mooi verhaal, honden zijn zo trouw en veel poezen ook, blijkt uit de vele bijdragen!Dank.

  18. Morgaine zegt:

    Het was een spontaan initiatief, de dierenblogdag. Iedereen blijft bij zichzelf, en dat maakt het mooi..Reactie is geredigeerd

  19. man met sombrero zegt:

    Het leven gaat op zijn sloffies…Trouwens, kunnen die haartjes voor zijn ogen niet geknipt?

  20. Zilver. zegt:

    Een groot deel van je leven gezien door de hond, mooi, heel mooi.

  21. Duval zegt:

    @man met sombrero: natuurlijk… het was de smoes waarmee wij ons wijs maakte dat er niets aan de hand is: "ach… die hond ziet wel alles, het haar voor zijn ogen is gewoon iets te lang".
    @zilver: het is zo… net als huizen en bomen dingen zien en eigenlijk zouden moeten kunnen praten.
    @Morgaine: dit spontane initiatief is gewoon erg leuk!
    @koen: volgens mij zijn de poezen de ‘winnaars’
    @easywriter: ach… dat gemopper en de twijfel om wel of niet mee te doen past mij (soms) wel
    @stripman: volgens mij was ik al bij jou… dit is gewoon leuk al die schrijvers met eenzelfde onderwerp.
    @Ineke: ach ja… over familie gesproken: mooi schilderij wat je van je dochter maakt, erg mooi!

  22. jeg synes zegt:

    zo zie je maar weer hoe een mens MAKKELIJK van z’n standpunt kan afstappen……
    leuke bijdrage……
    jeggroet

  23. chouchou zegt:

    Huh? heb ik iets gemist? Themablogdag?
    Waar staat dat te lezen?

  24. Duval zegt:

    @jeg synes: thanks 🙂
    heej chouchou… uhhh… het stond zo’n beetje overal… en het is hartstikke leuk… schrijf wat over een (huis)dier en je doet mee of lees je suf… het is echt verschrikkelijk leuk! (en ja… je hebt iets gemist, sorry)

  25. Johan HvD zegt:

    Beetje laat, dat wel, veel te lezen en te kijken ook…
    Dank Duval, voor de Hondse bijdrage! ;-))Reactie is geredigeerd

  26. Duval zegt:

    Ach… waarom te laat Johan? Dank voor je dank 🙂

  27. Duval zegt:

    … deze week hebben wij hem in laten slapen …

  28. Jacopone zegt:

    Sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s