Snoepje

 

Er is in dit hele huis werkelijk geen snoepje meer te vinden. De kasten zijn leeg, de potten zijn demonstratief omgekeerd. Ik heb ze toch nog eens allemaal bekeken. Vanochtend ja. Ik ben er voor thuisgebleven. Een goede smoes bedacht en niet weggegaan. Dit is potverdorie een huishouden met kinderen! Ergens moet een dropje zijn, of een lolly of iets chemisch. Plastic met een smaakje, onnatuurlijke vormen in felle kleuren noem ik chemisch. Smaakt soms verrassend goed.

Uit woede sla ik tegen het kastje. Dat had ik beter niet kunnen doen. Het is zo’n lullig kastje van inferieure kwaliteit. Een kastje van niets, kostte te veel, is net te klein voor de plek waar het moet staan en de plankjes buigen door onder het gewicht van één pot bonen. Opeens weet ik het. De deurtjes al open. Drie potten op mijn arm, want daarachter zou een pakje dropveters makkelijk te verstoppen zijn.

Er ligt niets. Netjes zet ik de potten terug. Etiketten naar voren, zo hoort dat. Potten met bonen, verse bonen in een pot. We gaan meer groente eten. Twee ons hoorde ik mijn vrouw zeggen. Ondertussen eet ik de laatste sultana op. Je moet wat als er geen snoep meer te vinden is. Niets zo lekker als een rode kersenlolly tussen je tanden. Heerlijk zuigen en langzaam voelen hoe het stokje week wordt. Dat geeft weer smaak naar drop.

Alleen ’s avonds zit ik aan de chips en die chips voelde al een paar dagen als  een zonde. Na een dag vrolijk eten en leuke dingen doen komen die chips toch raar aan. Dus wissel ik de chips af met pinda’s. Waarschijnlijk ben ik een frustratie-eter. Dat bestaat echt, mensen die uit frustratie blijven eten. Snoepen vooral. De zoektocht naar suikers. Nu ik er aan denk krijg ik een briljant plan. Twee kastjes verder staat de koffie. Wat lege blikken die gevuld kunnen worden met senseopads.

Ik til de blikken op en… Jawel! Daar staat een pak suiker. Geen losse suiker maar van die verantwoorde halve klontjes. Suiker is vergif, ik weet het. Suiker is slecht voor je lichaam, ik weet het. Drink al jaren geen suiker meer in de thee of de koffie. De ruim belegde boterham met chocoladehagels is vervangen door jam, maar nu… Het is ongelofelijk. Mijn handen trillen zelfs een beetje als ik het doosje open maak.

Het doosje is ook zo verantwoord klein. Aan één zijde zit het deksel vast. Een soort scharnierend deurtje. De helft van de klontjes is al verdwenen. Als ik er ééntje pik is er niemand die dat werkelijk ziet. Langzaam schuift mijn vinger over de blokjes. Het ruwe van die klontjes voelt heerlijk. De scherpe randen, kristalletjes die je lieflijk proberen te snijden maar geen weerstand hebben tegen het vocht op je handen. Zoetjes smelt het scherpe randje en plakt al een beetje aan de top van mijn vinger.

Het lijkt of het blokje suiker roept "ik wil mee, neem mij mee, verlos mij uit deze nare doos!". Ik kan dat begrijpen. Als het deksel dicht zit is het donker. Zijn huis niets meer dan een koelkast op kamertemperatuur. Hopend op een mens die honger heeft, de behoefte aan iets zodat je even zon ziet. Licht om te leven. Het wordt mij teveel, ik veeg onder mijn ogen. Grijp er één vast tussen mijn vingers. Al in mijn mond, het smelt, het tintelt, het vervult mij met paradijselijke gevoelens.

Ik houd mij vast aan de rand van het aanrechtblad. Eindelijk heb ik iets gevonden! Ik kan het spel meespelen, ik kan overleven in de gekte die is ontstaan. Ik zal afvallen, ja! Op een dag gaan de kilo’s er bij mij ook aan. Niet allemaal, een enkele, alleen op die bijzondere plekjes misschien. Ik wijs ze aan, niet nu, straks misschien. Eerst nog één, nog één zo’n verrukkelijk klontje. Ik tast toe. Laat het blokje mijn mond in gaan. Dan open ik mijn ogen. In de verte bonst er iets. Het is mijn vrouw voor het keukenraam. Met woeste blik kijkt ze mij aan. Ze voelde vast iets…

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

6 reacties op Snoepje

  1. Maria-Dolores zegt:

    jeetje, zò erg kan het worden…
    (heb zelf niks met suiker… nou ja, in ieder geval niet echt :-)).

  2. zinnen verzetten zegt:

    het suikerorgasme
    en dan ook nog betrapt worden

  3. Duval zegt:

    Ja Maria-Dolores… zo erg kan het zijn (met wat fantasie erbij).
    Ik heb geen zin zo gezet dat er een orgasme ontstond toch? Wel? Ik zal het nog eens herlezen… Voor je het weet moet er een 18+ tekentje op mijn volkskrantbloghoekje.

  4. easywriter zegt:

    Wat hier staat is echt. Voor jou met wat fantasie erbij, voor sommigen ook zonder.

  5. Duval zegt:

    Ken je dat… dat je uit de kast al die snoepjes hoort roepen "Duvaaahaaallll kom ons toch halen. Je wilt ons, ontken het niet, eet ons, eet ons, EET ONS!!!"
    Verschrikkelijk! Maar daar kan ik natuurlijk nooit over schrijven… Ze zouden mij voor gek verklaren!

  6. Starry Night zegt:

    Wat een uitermate smakelijk en herkenbaar beschreven aanval van boulemia was dit;-). Die foto was ooit eerder genomen snap ik? Toen er nog wel snoep in huis was? Daar krijg ik nou spontaan vreetneigingen van!Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s