Ik ben geweldig


"Ik ben geweldig, maar niemand weet dat." Ze rookt en dat is iets wat ik niet verwacht had. Een stationsrestauratie is rommelig. Er lopen mensen in en uit en de drie rustige hoekjes zijn bezet. Liever was ik doorgelopen naar de stad, een centrum met een lange rij kroegen. We zouden de rustigste uitkiezen en daar schaterlachend bijpraten.

"Ik ga een weblog beginnen, vind je dat wat?" Ze draait haar lichaam naar mij toe, lacht verleidelijk. Ik weet welk antwoord ik moet geven. Weblogs zijn erg 2006, maar nu zij een jaar later ook haar start gaat maken, moet ik wel zeggen dat het geweldig is. Dat doe ik niet, ik vraag of ze nog koffie wil. Dat is een wreed gebaar. Ze wil nog wel een wijntje.

Haar blik kijkt mij aan maar snijdt dwars door mij heen. Demonstratief pakt ze een nieuwe sigaret. Ik zie hoe haar lippen zich ronden om het filter. De rode wijn laat duidelijker haar persoonlijkheid zien. Ik drink koffie, nog maar één. Koffie geeft mij houvast. Als de woorden even ontbreken eet je het koekje, roert wat terwijl je de gedachten de ruimte laat om te ordenen.

Ik ben opgestaan en loop naar het meisje. Je kan aan haar gezicht zien dat ze onze combinatie niet begrijpt. Zij zo flamboyant, zo de aandacht op haar gericht en ik? Ik zit erbij en kijk ernaar. Zij praat luid, ik antwoord zacht. Zij rode wijn en het glas soms hoog in de lucht, ik mijn koffie vooral voorover gebogen. "Eigenlijk…" zegt ze als ik weer kom zitten, "eigenlijk is hij er al, mijn weblog."

Ze kijkt naar mij als een dochter die straf verdient. Drieënveertig en nog steeds geen goed beeld van zichzelf of de werkelijkheid. Blijkbaar is ze vergeten dat ze mij drie weken geleden een mailtje stuurde. Een verzoek om mee te kijken. Dat deed ik en eindelijk lukte het mij één keer om niet te reageren. Niet op te sommen wat fout is en wat goed. Ik keek en wist dat het in stand houden van een weblog een taak was die ze niet kon vervolmaken.

Twee keer per week plaatste ze een berichtje. Een herhaling van het anp of ander roddelnieuws. Ze zocht er niet eens een originele foto bij, wel was iedere keer het lettertype anders. Er was een bericht, dat vond ze zo belangrijk, dat ze de trefwoorden geel had gearceerd. Dan ben je van een andere tijd. De hedendaagse mens plakt daar links. Desnoods naar Wikipedia en een woordenboek als van Dale.

Ik vroeg mij af wie er ging betalen en pakte vast mijn portemonnee. "Er komen nu persoonlijke verhalen." Het was een losse zin van haar in een verder zwijgend gesprek. Ik had enthousiast moeten reageren maar het werd een stilte. Mijn eerlijkheid is blijkbaar keihard. Ik heb haar gekwetst. Heb ik haar gekwetst of wist ze hoe ik zou reageren? Wist ze dat ik niet enthousiast zou zijn en is ze alleen gekomen voor dat extra glas rode wijn?

Opeens zie ik haar als een sluw, manipulatief mens. Ik zou haar moeten haten maar ze kijkt mij aan en knipoogt. Op één of andere manier moet ik leren accepteren dat het fijn is om bij een vrouw te zijn. Maar niet deze, volgens mij is ze kunstenares. Een onzeker bestaan en altijd opzoek naar inspiratie. Binnenkort verwacht ik een telefoontje over een nieuw schilderij. Dan moet ik dingen herkennen uit een gesprek.

Woorden in kleuren, daar zou ze over moeten schrijven! Ik zwijg. We zwijgen beiden en ik reken af. Ik reken altijd af. "Jij bent leraar, dat is een goede baan," zegt ze altijd als ik aarzel met betalen. Het is een opmerking waartegen ik mij nog niet kan verweren. Ik ben al opgestaan en wacht tot het meisje mij geld terug geeft. "Je zou over woorden in kleur moeten schrijven op je weblog." Het is een losse zin van mij tussen betalen en geld terugkrijgen.

Het meisje kijkt niet op, ze luistert. De dame aan mijn tafeltje lacht. Noemt mij lieverd en daarna zichzelf kunstenares. Het kan echt niet om haar eigen werk te recenseren. Blijkbaar not done. Het is een herhaling van wat ik hoorde. Ze gaat schrijven over zichzelf, de boeiende alledaagse dingen die zij meemaakt. Ik krijg twee euro’s terug. Het is te veel, het klopt niet. Ik wil het haar zeggen.

Zestien jaar en een rekenfout. Vier havo en niet goed terugbetalen. Ze kijkt mij aan, ik zie ontroering in haar ogen. "Ik begin een weblog, meneer. Over woorden in kleur en kleur in woorden. Ik ga vertellen wat ik zie en droom. Het rood van de ochtend, het diepe paarsblauw van de lavendel in de avond, het grijs van de scooter van mijn vriend." Ik zie passie en laat de euro’s terugvallen in haar hand. Naast mij staat de kunstenares, ik begrijp dat wij gaan.

Als we weglopen fluistert ze "kijk naar mij, ik ben geweldig. Waarom praat je met dat kind." Ik praat niet, niet meer. Ik praat niet maar denk na. Nadenken over haar weblog. Hoe zwarte letters tegen een witte achtergrond over kleur praten. In woorden vertellen wat je ogen zien, ervaren. Het moet geweldig zijn, uniek ook. Ik zou haast teruggaan, even kijk ik om. Ze knijpt in mijn arm. Even blijf ik staan. Dan lopen we verder, samen, zij praat. "Ik ben geweldig" zegt ze.


(Nu lukt het wel om een link onder het plaatje te stoppen… zit ik alleen nog met die witregels)

Advertenties

Over ghduval

Wat hier staat is echt, tenminste toch echt in het hoofd van Duval en kan dus niet gebeurt zijn. Uitschrijven van gedachten niet meer dan een vriendelijk gebaar zodat u mee kunt lezen, verwonderen, afwijzen of omarmen. Deze weblog is het aambeeld waarop wordt gesmeed. De mens in al zijn verschillende vormen het ijzer wat gesmeed wordt. De gedachten en vele kronkels van Duval zijn de hamer die ritmisch neervalt. Nu alleen de warmte nog. Dat bent u, webloglezer (v/m), het is aan u het vuur hoog op te stoken zodat het wonder van de smid te bewonderen valt.
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2007-06. Bookmark de permalink .

21 reacties op Ik ben geweldig

  1. Maria-Dolores zegt:

    tja, alles heeft z’n prijs…
    ook koffie drinken – of wijn –
    met vrouwen die geweldig zijn.
    (snap niet goed wat er mis is met de witregels: daar ga je toch met de cursor op staan en ‘cancelt’ ze weg, of maakt er juist een bij met de returntoets…)

  2. Duval zegt:

    Ja klopt Maria-Dolores, ik maak met mijn enter toets na iedere alinea een lege regel. Maar… die stonden er al in mijn oorspronkelijke word-tekstje…
    Eigenlijk is iedere vrouw toch geweldig…

  3. Jezzebel zegt:

    Wat een mooi verhaal, dat ook heel treurig maakt.
    De herkenning en zo.

  4. Jacob Voerman zegt:

    Dit is wel een heel andere blog! Wel bij de krant passend. Zo hebben, gelukkig, vele mensen met diverse interesses!
    Jacob

  5. Dunya zegt:

    Rake typering!
    Jammer dat ik het niet aandurf om er discussie over te voeren,om wederom verwarring te stichten.
    Uiterst Fraaiiiii,maestro!

  6. Duval zegt:

    Tja Jezzebel… tja, tja, tja… wat zal ik zeggen? Ik stond erbij en…? Neen! Ik dronk koffie en zij rode wijn.
    Hallo Jacob, of ik echt bij de krant pas weet ik niet. Dat oordeel leg ik graag bij anderen. Ik wil de mensen wel een tip geven om even op jouw log te kijken (letterlijk kijken).
    Dunya, waarom de angst? Waar zet je een vraagteken bij. Welke verwarring zou je willen opgooien?

  7. Dunya zegt:

    Onlangs heb ik een dialoog met je gevoerd die eindigde in een complexe warboel.

  8. Duval zegt:

    Ha ha, welnee Dunya.
    Ik heb je weleens gevraagd of je me kon mailen, dat lukte geloof ik niet. Dan stoppen dingen omdat ik mijn leven slechts beperkt hier wil laten zien.
    Niet dat ik nu intieme details met je wil delen, maar het blijft erg aan de oppervlakte. Ik denk dat zoiets goed is en dat we ons daar allemaal bewust van moeten zijn.
    Als er een vraag is, of je wilt een stelling neerleggen: waarom niet. Het ergste wat kan gebeuren is een warboel 🙂

  9. Dunya zegt:

    Wat lijken onze namen op elkaar,he?
    Ik vermoed dat je achter de schermen ook jezelf niet toont aan mij.

  10. Duval zegt:

    Er zijn meer namen met een D…
    Ik weet niet of je vermoeden waar is. Misschien wil je dingen die ik je niet kan laten zien maar dan kan ik je het wel zeggen en ook uitleggen waarom. Het zou ook kunnen dat je vermoeden niet waar is…
    Geen idee waar je precies op doelt. Volgens mij heb jij een aantal dingen van mij goed op een rijtje. Misschien brengt het iets als je bij de vraagtekens ook antwoorden krijgt.

  11. Maria-Dolores zegt:

    @Duval,
    ik snap nu wat je bedoelt met die witregels. ik had ze er wèl in gemaakt, in de tekstverwerker stonden ze er ook netjes, maar later in de geplaatste bijdrage waren ze toch weg… vervolgens, in ‘bijdrage wijzigen’, ging het toen wel.

  12. Duval zegt:

    Ja klopt Maria-Dolores en ik zet ze er ook weer tussen via ‘bijdrage wijzigen’.
    Nu een kleine moeite, wordt met de tijd echt wel weer opgelost.

  13. Dunya zegt:

    Ja,ik wil graag antwoord op mijn vragen van jou.

  14. Duval zegt:

    Dunya, stuur een mail, noem je vragen, nummer ze desnoods en ik voeg mijn antwoorden er achter.

  15. easywriter zegt:

    Ik reageer toch maar, al heb ik het gevoel me in een discussie te mengen die mij niet aangaat en die ook niet over jouw mooie, droevige vehaal gaat. Stof voor een hele dag weemoed.

  16. Duval zegt:

    Klopt easywriter. Soms is het zo geweldig om iemand even een mail te sturen en de reacties alleen op het verhaal van toepassing te laten zijn.
    Een hele dag weemoed… Geen idee of dat fijn is, geen idee of ik nu ‘dankjewel’ moet schrijven. Maar één verhaal(tje?) voldoende om een hele dag te kleuren? Dat is impact, bijzonder en een mooi compliment. Dankjewel.

  17. Dunya zegt:

    Mijn veronderstelling was dat het gebaseerd was op E.

  18. Dunya zegt:

    Er wordt wat afgelogen.

  19. Duval zegt:

    Dunya: je hebt mail. Het zou fijn zijn als we een correspondentie kunnen starten.
    Niet alles wat hier staat is de absolute waarheid. Een plaats weleens ergens anders, een man misschien een mevrouw en meer van die kleine en grote details die anders zijn. Er is ook een deel verzonnen. Aan elkaar gefantaseerd of na een nacht woelen uit de dikke duim gehaald.
    En een groot deel… is gewoon heel erg echt.
    Maar liegen staat voor mij te dicht bij bedriegen. Dat doe ik niet. Ik denk dat mijn profiel, voor een goed lezer (v/m), hierin overduidelijk is.
    Het zou fijn zijn als je mijn mail oppakt en schrijft waarover je struikelt. Ik kan je dan uitleggen wat echt is en wat niet. Het waarom en al die kleine en grote dingen nogal meer…

  20. Dunya zegt:

    Dat jij met haar belt….ongelooflijk….leuk compliment,je suis une enfant terriblementttt!!!!

  21. Duval zegt:

    Ik heb telefoonangst…
    De laatste keer dat ik iemand opbelde was tijdens de les Duits (avondschool, jawel). Ik moest een blonde dame opbellen die met koptelefoon en al naast mij zat. U begrijpt: zweet in de handen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s